Ja, na 3 maanden zit ons avontuur er op...
Het afscheid van het land, zijn mensen, zijn cultuur... voelde wat vreemd, maar het thuiskomen was een echt "thuis-komen". De verschillen vallen wel op: alles hier veel 'cooler', zowel het weer als de mensen, geen vuilnis langs de straat...
We passen ons terug aan aan ons drukke westese leven en vliegen de stages tegemoet.
Alles beschouwd kan ik maar een ding besluiten: hoewel ik bevries van buiten, zit ik binnenin vol warme en mooie herinneringen.
Mieke
zondag 28 februari 2010
dinsdag 23 februari 2010
Laatste keer...
Een laatste bericht vanuit het warme Kameroen!!!
Ten eerste, nog een kleine aanvulling op het bericht van Mieke van vorige keer. Na onze uitstap op de colline (trouwens één of andere giftige plant tegengekomen die een jeukaanval van jewelste gaf :-s) heb ik een half uurtje met de auto in Kameroen gereden (als je hier kunt rijden, kun je overal rijden dixit de eigenaar van de auto :-). Kwestie van ook trots te zijn op niet-geneeskundige dingen die ik bereik hier en het autorijden ben ik zoooo hard aan het missen!
Ten tweede, onze laatste werkdag zit erop!!! Het waren nog emotionele dagen... Elk onze lumbaalpunctie gedaan, met succes! Daarnaast wel teveel kindjes zien sterven (sommigen helemaal alleen omdat de ouders medicatie waren gaan kopen) en te ernstige pathologieën gezien (tetanus, zware TBC, anemie sévère, convulsies à volonté, subcomateuze kindjes,...). Het is telkens zeer confronterend en niet gemakkelijk om 'gewoon' verder te doen...
Natuurlijk zo wel veel bijgeleerd, zowel qua klinisch onderzoek, diagnostiek alsook therapieën. Wel op de Afrikaanse manier natuurlijk!
Ten derde, zaterdag na de regenbui met Colette 'pagnes' gaan kopen, dat zijn Afrikaanse stoffen waarmee je dan kleren kunt maken of in ons geval misschien eerder kussenslopen of gordijnen ofzo. Al hebben we één stofke gekocht om het te laten ombouwen tot een traditioneel kleed, de 'kabba' of hoe je het ook schrijft... Daarna nog iets gaan drinken. Mieke had nood aan energie en dronk een 'malta guiness' maar tis haar favoriete drankje niet :-). Zondag gaan wandelen en savonds de verjaardag van Vanessa gevierd met een Afrikaanse maaltijd, nog lekker!
Ten vierde, het regenseizoen is begonnen. Adembenemende regenbuien van een uurtje, al drie dagen op rij! Leuk om te zien maar de gevolgen zijn iets minder aangenaam, nl. geen elektriciteit wanneer het begint donker te worden, geen telefoonverbinding wanneer je belangrijke mensen wil opbellen en geen internet om toch een beetje mee te zijn met de wereld.
Ten vijfde, we genieten nog van het warme weer en onze laatste momenten hier maar verlangen stilaan toch ook naar het weerzien met onze mannen ;-)!
Tot in België!!!
Ten eerste, nog een kleine aanvulling op het bericht van Mieke van vorige keer. Na onze uitstap op de colline (trouwens één of andere giftige plant tegengekomen die een jeukaanval van jewelste gaf :-s) heb ik een half uurtje met de auto in Kameroen gereden (als je hier kunt rijden, kun je overal rijden dixit de eigenaar van de auto :-). Kwestie van ook trots te zijn op niet-geneeskundige dingen die ik bereik hier en het autorijden ben ik zoooo hard aan het missen!
Ten tweede, onze laatste werkdag zit erop!!! Het waren nog emotionele dagen... Elk onze lumbaalpunctie gedaan, met succes! Daarnaast wel teveel kindjes zien sterven (sommigen helemaal alleen omdat de ouders medicatie waren gaan kopen) en te ernstige pathologieën gezien (tetanus, zware TBC, anemie sévère, convulsies à volonté, subcomateuze kindjes,...). Het is telkens zeer confronterend en niet gemakkelijk om 'gewoon' verder te doen...
Natuurlijk zo wel veel bijgeleerd, zowel qua klinisch onderzoek, diagnostiek alsook therapieën. Wel op de Afrikaanse manier natuurlijk!
Ten derde, zaterdag na de regenbui met Colette 'pagnes' gaan kopen, dat zijn Afrikaanse stoffen waarmee je dan kleren kunt maken of in ons geval misschien eerder kussenslopen of gordijnen ofzo. Al hebben we één stofke gekocht om het te laten ombouwen tot een traditioneel kleed, de 'kabba' of hoe je het ook schrijft... Daarna nog iets gaan drinken. Mieke had nood aan energie en dronk een 'malta guiness' maar tis haar favoriete drankje niet :-). Zondag gaan wandelen en savonds de verjaardag van Vanessa gevierd met een Afrikaanse maaltijd, nog lekker!
Ten vierde, het regenseizoen is begonnen. Adembenemende regenbuien van een uurtje, al drie dagen op rij! Leuk om te zien maar de gevolgen zijn iets minder aangenaam, nl. geen elektriciteit wanneer het begint donker te worden, geen telefoonverbinding wanneer je belangrijke mensen wil opbellen en geen internet om toch een beetje mee te zijn met de wereld.
Ten vijfde, we genieten nog van het warme weer en onze laatste momenten hier maar verlangen stilaan toch ook naar het weerzien met onze mannen ;-)!
Tot in België!!!
woensdag 17 februari 2010
week tien
De stage:
Iedere maandag- tot woensdagmorgen om 7u30 is er de ‘sovjet’, een uurtje waarin de wacht overlopen wordt (en waar we kost wat kost aan proberen te ontsnappen) en een casus wordt voorgesteld. Best nog interessant…als je al snapt wat ze zeggen, want vaak is het snel aflees-kameroenees-Frans. Ideaal wel om wakker te worden en de dag te beginnen.
Erna trekken we naar onze dienst: Urgentie-pediatrie! Hier in Kameroen, in een paar woorden: vreemd, choquerend maar… leerrijk!
- Vreemd: omdat het woord ‘urgenties’ nogal relatief is… De verwachting koesteren dat alles hier dringend zal zijn, is (zoals in België trouwens) vrij naïef. Nu, dat geeft ons niet, we zijn er om gelijk wie te helpen en het komt zeker van pas voor mijn huisartsopleiding. Meestal stroomt het volk rond 9à10u goed binnen en worden de schriftjes geklasseerd in volgorde van presentatie. Vaak is het dus voor de ouders “enkele uurtjes geduld hebben” en hun beurt afwachten… Echte urgenties krijgen wel voorrang, maar het loopt toch wel niet bepaald ‘vlotjes’. Urgenties waar Belgische artsen zouden op afvliegen (subcomateuze kinderen…), worden hier in alle gemak en met alle geduld aangepakt. Het vreemde is dat de artsen ook met niks op te jagen zijn. Als Westers stresskonijn kan ik er soms niet bij, maar kom… het werk raakt uiteindelijk ook (op tijd?) gedaan en wordt anders doorgeschoven naar ‘la garde’.
- Choquerend: omdat je hier dingen ziet die in België niet geaccepteerd zouden worden. Zoals overal geldt het principe: koop eerst het materiaal en de medicamenten en erna kunnen we ze toedienen. We waren nog maar een dag ver en we hebben zo een kind zien sterven (ik beken: het was al half comateus toen het binnenkwam en zou het in België ook niet makkelijk gehad hebben om te overleven). Het meisje van 4,5j is gestorven toen de ma de medicatie was gaan kopen… alleen. Lies en ik zagen het gebeuren: we waren een anamnese aan het afnemen van een ander kind en in onze ooghoeken zagen we het kind niet meer ademen, snel onze stethoscoop erop: geen hartslag meer ! Snel de verpleegster alarmeren, maar die kon niet meer zeggen dan: “het zat er aan te komen, haar ogen waren al in mydriase, reanimatie heeft geen zin meer”. De ma komt terug en niemand die iets zegt. Ze heeft dus zelf moeten ontdekken hoe ‘laat’ het was… Ook niks van psychologische opvang of zo en mijn Frans is net niet goed genoeg om het zelf deftig te doen. Achteraf bekeken had ik het misschien beter wel geprobeerd. Het meisje heeft er ook nog zo’n half uur gelegen, in het zicht van iedereen (geen privacy hier!) met zoals gewoonlijk nog een ander kind op de onderzoekstafel. Dit brengt ons bij een tweede choquerend feit: de urgence-afdeling is bijzonder slecht ingericht. Een otoscoop dienen de artsen zelf mee te hebben (wij moeten dus altijd ergens ‘schooien’) en werken dan meestal nog niet (“aja, de batterijen zijn al een paar dagen plat…”) Het komt dus voor dat je een paar dagen niet in oren of kelen kan kijken… maar daar maakt niemand zich hier druk om, alleen ik dan ;) Het is ook altijd een half gevecht om een plekje te vinden om een kind te onderzoeken. Op elk van de drie onderzoekstafels kunnen telkens twee kinderen, maar die liggen nogal snel ‘vol’ gezien een kind daar zeker een hele (voor)middag kan blijven liggen aan een infuus/voor bloedtransfusie... Als je voor de tiende keer moet zeggen “sorry mevrouw, we zullen even moeten wachten op een plekje om je kind te onderzoeken” en in je ooghoek liggen nog tien schriftjes te wachten, dan voel je je soms wel ambetant en opgejaagd… zeker op een spoedafdeling. Nu, het is nog erger dat een urgentie-afdeling van een vrij groot gespecialiseerd pediatrisch ziekenhuis in de hoofdstad blijkbaar ook kan bestaan zonder zuurstofflessen. Het zal jouw kind dus maar wezen dat net zuurstof nodig heeft: pech! Maar geen probleem: zendt het kind (meestal in vergevorderde status vanwege zuurstofnood) gewoon met de ouders naar het universitaire ziekenhuis want er rijden toch taxi’s genoeg. Ik vraag me serieus af hoeveel kinderen er zo al niet in een taxi overleden zouden zijn. Niet teveel bij stilstaan is nog steeds het beste voor de eigen mentale overleving.
- Leerrijk: omdat je de gehele anamnese en KO zelf mag doen, een resumé maakt, onderzoeken en therapieën voorschrijft en die voorlegt aan de arts. Je leert er om goed klinisch te denken en de artsen schrikken er niet voor terug om wat extra uitleg te geven. Ondertussen wil men ons ook enkele lumbaalpuncties (die hier evenzeer door verpleegkundigen worden gedaan) laten uitvoeren. Vorige week zijn we er nog niet aangeraakt, misschien deze week?
De ontspanning:
Vrij rustig weekje op dat vlak! Vrijdagavond op het gemak iets gaan drinken met Pierre en zijn vrienden. Na een regenachtige zaterdag kent Grey’s anatomy steeds minder geheimen voor mij en na een zonnige zondag heeft ‘colline emana’ ook haar geheimen prijsgegeven. Heb mij er weliswaar wat aan mispakt door de verschroeiende hitte, dus de komende week zal toch wat bekomen worden.
Tot volgende week, fris en monster (oeps, monter)!
Bisous
Mieke
Iedere maandag- tot woensdagmorgen om 7u30 is er de ‘sovjet’, een uurtje waarin de wacht overlopen wordt (en waar we kost wat kost aan proberen te ontsnappen) en een casus wordt voorgesteld. Best nog interessant…als je al snapt wat ze zeggen, want vaak is het snel aflees-kameroenees-Frans. Ideaal wel om wakker te worden en de dag te beginnen.
Erna trekken we naar onze dienst: Urgentie-pediatrie! Hier in Kameroen, in een paar woorden: vreemd, choquerend maar… leerrijk!
- Vreemd: omdat het woord ‘urgenties’ nogal relatief is… De verwachting koesteren dat alles hier dringend zal zijn, is (zoals in België trouwens) vrij naïef. Nu, dat geeft ons niet, we zijn er om gelijk wie te helpen en het komt zeker van pas voor mijn huisartsopleiding. Meestal stroomt het volk rond 9à10u goed binnen en worden de schriftjes geklasseerd in volgorde van presentatie. Vaak is het dus voor de ouders “enkele uurtjes geduld hebben” en hun beurt afwachten… Echte urgenties krijgen wel voorrang, maar het loopt toch wel niet bepaald ‘vlotjes’. Urgenties waar Belgische artsen zouden op afvliegen (subcomateuze kinderen…), worden hier in alle gemak en met alle geduld aangepakt. Het vreemde is dat de artsen ook met niks op te jagen zijn. Als Westers stresskonijn kan ik er soms niet bij, maar kom… het werk raakt uiteindelijk ook (op tijd?) gedaan en wordt anders doorgeschoven naar ‘la garde’.
- Choquerend: omdat je hier dingen ziet die in België niet geaccepteerd zouden worden. Zoals overal geldt het principe: koop eerst het materiaal en de medicamenten en erna kunnen we ze toedienen. We waren nog maar een dag ver en we hebben zo een kind zien sterven (ik beken: het was al half comateus toen het binnenkwam en zou het in België ook niet makkelijk gehad hebben om te overleven). Het meisje van 4,5j is gestorven toen de ma de medicatie was gaan kopen… alleen. Lies en ik zagen het gebeuren: we waren een anamnese aan het afnemen van een ander kind en in onze ooghoeken zagen we het kind niet meer ademen, snel onze stethoscoop erop: geen hartslag meer ! Snel de verpleegster alarmeren, maar die kon niet meer zeggen dan: “het zat er aan te komen, haar ogen waren al in mydriase, reanimatie heeft geen zin meer”. De ma komt terug en niemand die iets zegt. Ze heeft dus zelf moeten ontdekken hoe ‘laat’ het was… Ook niks van psychologische opvang of zo en mijn Frans is net niet goed genoeg om het zelf deftig te doen. Achteraf bekeken had ik het misschien beter wel geprobeerd. Het meisje heeft er ook nog zo’n half uur gelegen, in het zicht van iedereen (geen privacy hier!) met zoals gewoonlijk nog een ander kind op de onderzoekstafel. Dit brengt ons bij een tweede choquerend feit: de urgence-afdeling is bijzonder slecht ingericht. Een otoscoop dienen de artsen zelf mee te hebben (wij moeten dus altijd ergens ‘schooien’) en werken dan meestal nog niet (“aja, de batterijen zijn al een paar dagen plat…”) Het komt dus voor dat je een paar dagen niet in oren of kelen kan kijken… maar daar maakt niemand zich hier druk om, alleen ik dan ;) Het is ook altijd een half gevecht om een plekje te vinden om een kind te onderzoeken. Op elk van de drie onderzoekstafels kunnen telkens twee kinderen, maar die liggen nogal snel ‘vol’ gezien een kind daar zeker een hele (voor)middag kan blijven liggen aan een infuus/voor bloedtransfusie... Als je voor de tiende keer moet zeggen “sorry mevrouw, we zullen even moeten wachten op een plekje om je kind te onderzoeken” en in je ooghoek liggen nog tien schriftjes te wachten, dan voel je je soms wel ambetant en opgejaagd… zeker op een spoedafdeling. Nu, het is nog erger dat een urgentie-afdeling van een vrij groot gespecialiseerd pediatrisch ziekenhuis in de hoofdstad blijkbaar ook kan bestaan zonder zuurstofflessen. Het zal jouw kind dus maar wezen dat net zuurstof nodig heeft: pech! Maar geen probleem: zendt het kind (meestal in vergevorderde status vanwege zuurstofnood) gewoon met de ouders naar het universitaire ziekenhuis want er rijden toch taxi’s genoeg. Ik vraag me serieus af hoeveel kinderen er zo al niet in een taxi overleden zouden zijn. Niet teveel bij stilstaan is nog steeds het beste voor de eigen mentale overleving.
- Leerrijk: omdat je de gehele anamnese en KO zelf mag doen, een resumé maakt, onderzoeken en therapieën voorschrijft en die voorlegt aan de arts. Je leert er om goed klinisch te denken en de artsen schrikken er niet voor terug om wat extra uitleg te geven. Ondertussen wil men ons ook enkele lumbaalpuncties (die hier evenzeer door verpleegkundigen worden gedaan) laten uitvoeren. Vorige week zijn we er nog niet aangeraakt, misschien deze week?
De ontspanning:
Vrij rustig weekje op dat vlak! Vrijdagavond op het gemak iets gaan drinken met Pierre en zijn vrienden. Na een regenachtige zaterdag kent Grey’s anatomy steeds minder geheimen voor mij en na een zonnige zondag heeft ‘colline emana’ ook haar geheimen prijsgegeven. Heb mij er weliswaar wat aan mispakt door de verschroeiende hitte, dus de komende week zal toch wat bekomen worden.
Tot volgende week, fris en monster (oeps, monter)!
Bisous
Mieke
donderdag 11 februari 2010
Ici, ce n'est pas comme Snellegem hé:-)
Tijdje geleden, ondertussen twee weken gepasseerd! We beginnen steeds onafhankelijker te worden van het internet J!
Vorige week zijn Mieke en ik gestart op gynaecologie in Hôpital Central. Nieuwe dienst, nieuw ziekenhuis, altijd beetje spannend en vooral weer ‘papierwerk’. De eerste dag poging tot ontmoeting met de directeur van het ziekenhuis maar de secretaresse neemt ons papier in ontvangst en zegt dat we morgen pas kunnen beginnen op gynaeco want de directeur moet nog goedkeuring geven en het diensthoofd verwittigen. Tot zover onze eerste dag… Kunnen we thuis nog een beetje rusten want de gezondheid heeft het nodig. Dinsdag gaan we rechtstreeks naar de dienst gynaeco-obstetrie en zowaar, het diensthoofd is er niet en onze papieren zijn nog niet in orde… Na wat rondvragen en rondlopen is alles in nog geen half uur geregeld. C’est l’Afrique zoals ze hier ook zo vaak zelf zeggen :-s!
Het vervangend diensthoofd, professor Mbu, neemt ons mee naar de artsen en assistenten die bezig zijn met de ronde en introduceert ons. Drie dagen ‘consultation externe’, drie dagen ‘urgence’ en drie dagen op de bevallingszaal.
Consultation externe zijn de gynaecologische consultaties die niet dringend zijn. Vooral veel ‘pelvic inflammatory disease’ door seksueel overdraagbare beestjes, prenatale en postnatale controles, onwetendheid over anticonceptiemiddelen en de constante confrontatie met het tekort aan geld! Twaren wel een interessante drie dagen! Dagen waarin ik me ook langzaamaan terug voel aansterken (olé het herwonnen hongergevoel op vrijdag!).
Donderdagavond zwaaien we mijn moeder en tante uit, ik vermoed dat ze wel een leuke ervaring achter de rug hebben!
Vrijdag verleggen we naar de ‘urgence’, de dringende consultaties (bloedingen of dreigende abortussen, dringende bevallingen,…). Aangezien er daar na de toer niet teveel werk was, zijn we maar gaan volgen in de bevallingszaal. Over de toer gesproken… Smorgens is er rond 9u een toer met alle assistenten, studenten en een paar artsen. Das 25 man die in een veel te kleine kamer van een stuk of 4 patiënten gepropt staat met als resultaat dat je dus de helft van de keren niet hoort wat er gezegd wordt over de patiënten. Ze zijn hier ook cracks in het spreken van Afrikaans Frans en Afrikaans Engels in één zin dus horen is eigenlijk niet altijd een garantie op deftig verstaan :-s!
Vrijdagavond gaan we vroeg slapen omdat we er om 23u terug uit moeten, richting luchthaven want het volgende bezoek (de papa en broer van Mieke) arriveert om middernacht! Laat in ons bed dus zaterdagmorgen wat proberen uitslapen maar na 8 weken weten we al dat dat verloren moeite is… Beetje bijbabbelen en smiddags naar een artisanale markt aan het stadhuis. Véél kraampjes en broeiend heet maar gezellig! Naar huis met een lichtere portemonnee. Savonds lekker gaan eten in Café Yaoundé, een restaurant met zowel Afrikaanse als westerse invloeden. Zondagmorgen een rustige morgen en Pierre ging tegen 12u komen om ons mee te nemen naar het National Park in Mfou maar blijkbaar waren er autoproblemen en tging wat later zijn. Na een paar uur kaarten vertrekken we richting Mfou waar we chimpansees en gorilla’s zien (jammergenoeg door het late uur al opgesloten in hun nachtkooien :-s), een toffe uitstap die afgesloten wordt met een drankje dicht bij ons appartement.
Maandagmorgen zijn we weer klaar voor een nieuwe week stage! De urgence en de salle d’accouchements worden gecombineerd aangezien er in beiden soms lege momenten zijn. Het wordt een leerrijke week vooral omdat zowel Mieke als ikzelf onze eerste bevalling zelf hebben gedaan, een intense, fantastische ervaring. Ik voelde me écht eventjes een beetje God J! Verder weer geconfronteerd met de gevolgen van het niet hebben van geld. Een moeder, zwanger van een tweeling met beide kindjes in stuitligging die normaal een keizersnede zou moeten krijgen, heeft geen geld om haar anesthesie te betalen en moet dan maar vaginaal bevallen, met als gevolg dat het ene kindje een femurfractuur (blauw voetje!) heeft opgelopen door de handelingen van de gynaecoloog en het tweede te lang zonder zuurstof is geweest. Slechte prognose dus! Was trouwens redelijk confronterend om die bevalling te zien, letterlijk trekken en sleuren, bloed overal,… Daarnaast nog een curettage, punctie van de Douglasholte (invasief onderzoek vóór een echo, tssss), een doodgeboren tweeling, kindje reanimeren en toch ook wel enkele normale bevallingen gezien. Van de ene emotie in de andere dus! De dokter van de urgence was een vriendelijke man die nog veel uitleg gaf maar niet altijd de juiste klinische ideeën erop na hield. In de bevallingszaal was de ene vroedvrouw al vriendelijker dan de andere, maar twas wel nog tof! Ook omdat er deze week nog twee Belgen zijn bijgekomen, van de universiteit van Brussel, Deborah en Julie. We merken dat het toch voordeliger is van vré deftig Frans te kunnen spreken maar wij doen alleszins ook ons best!
Vrijdagmiddag zijn we vertrokken voor een weekendje Kribi. Onze nieuwe bezoekers moeten dat toch ook eens gezien hebben! De busrit duurt langer dan verwacht en in het donker rijden (zonder straatverlichting) blijkt mijn zenuwen zwaar te testen… Brrrrrrrr, verblind worden door een tegenligger en hopen dat je nog op de weg zit als je zelf geen chauffeur bent, niets voor mij… De zee in Kribi doet deugd, de zon iets minder want hij is verschroeiend maar ja eigen schuld, dikke bult zeker :-s! Zondagmiddag vertrekken we alweer richting Yaoundé, na een gezellig dagje en een half Kribi!
Maandagmorgen vertrekken we naar de ‘fondation Chantal Biya, centre mère et enfant’, klaar om onze laatste stage hier in Kameroen aan te vatten. Nog een kleine drie weken pediatrie. Aangekomen moeten we eerst nog naar de directeur om de goedkeuring voor onze stage. We zien hem 10 seconden want hij heeft een dringende urgence en kan ons dus nu niet zien. ‘Kom morgen maar eens terug’. In Afrika lukt het blijkbaar niet om al met de stage te beginnen zonder dat de directeur écht letterlijk ja heeft gezegd. Dinsdagmorgen was het weer in nog geen 5 minuten geklaard (kon dus gisteren ook al wel vermoed ik maar soit), waarna Mieke en ik richting urgence begeleid worden en daar direct in het werk mochten vliegen. Consultaties in het Frans: anamnese afnemen, onderzoeken, diagnose en behandeling met een dokter overleggen en dan de uitleg doen aan de patiënt. Veeleisend maar leerrijk! Het worden nog drukke dagen dus maar ik zie het zitten.
Groetjes,
Georgette
Vorige week zijn Mieke en ik gestart op gynaecologie in Hôpital Central. Nieuwe dienst, nieuw ziekenhuis, altijd beetje spannend en vooral weer ‘papierwerk’. De eerste dag poging tot ontmoeting met de directeur van het ziekenhuis maar de secretaresse neemt ons papier in ontvangst en zegt dat we morgen pas kunnen beginnen op gynaeco want de directeur moet nog goedkeuring geven en het diensthoofd verwittigen. Tot zover onze eerste dag… Kunnen we thuis nog een beetje rusten want de gezondheid heeft het nodig. Dinsdag gaan we rechtstreeks naar de dienst gynaeco-obstetrie en zowaar, het diensthoofd is er niet en onze papieren zijn nog niet in orde… Na wat rondvragen en rondlopen is alles in nog geen half uur geregeld. C’est l’Afrique zoals ze hier ook zo vaak zelf zeggen :-s!
Het vervangend diensthoofd, professor Mbu, neemt ons mee naar de artsen en assistenten die bezig zijn met de ronde en introduceert ons. Drie dagen ‘consultation externe’, drie dagen ‘urgence’ en drie dagen op de bevallingszaal.
Consultation externe zijn de gynaecologische consultaties die niet dringend zijn. Vooral veel ‘pelvic inflammatory disease’ door seksueel overdraagbare beestjes, prenatale en postnatale controles, onwetendheid over anticonceptiemiddelen en de constante confrontatie met het tekort aan geld! Twaren wel een interessante drie dagen! Dagen waarin ik me ook langzaamaan terug voel aansterken (olé het herwonnen hongergevoel op vrijdag!).
Donderdagavond zwaaien we mijn moeder en tante uit, ik vermoed dat ze wel een leuke ervaring achter de rug hebben!
Vrijdag verleggen we naar de ‘urgence’, de dringende consultaties (bloedingen of dreigende abortussen, dringende bevallingen,…). Aangezien er daar na de toer niet teveel werk was, zijn we maar gaan volgen in de bevallingszaal. Over de toer gesproken… Smorgens is er rond 9u een toer met alle assistenten, studenten en een paar artsen. Das 25 man die in een veel te kleine kamer van een stuk of 4 patiënten gepropt staat met als resultaat dat je dus de helft van de keren niet hoort wat er gezegd wordt over de patiënten. Ze zijn hier ook cracks in het spreken van Afrikaans Frans en Afrikaans Engels in één zin dus horen is eigenlijk niet altijd een garantie op deftig verstaan :-s!
Vrijdagavond gaan we vroeg slapen omdat we er om 23u terug uit moeten, richting luchthaven want het volgende bezoek (de papa en broer van Mieke) arriveert om middernacht! Laat in ons bed dus zaterdagmorgen wat proberen uitslapen maar na 8 weken weten we al dat dat verloren moeite is… Beetje bijbabbelen en smiddags naar een artisanale markt aan het stadhuis. Véél kraampjes en broeiend heet maar gezellig! Naar huis met een lichtere portemonnee. Savonds lekker gaan eten in Café Yaoundé, een restaurant met zowel Afrikaanse als westerse invloeden. Zondagmorgen een rustige morgen en Pierre ging tegen 12u komen om ons mee te nemen naar het National Park in Mfou maar blijkbaar waren er autoproblemen en tging wat later zijn. Na een paar uur kaarten vertrekken we richting Mfou waar we chimpansees en gorilla’s zien (jammergenoeg door het late uur al opgesloten in hun nachtkooien :-s), een toffe uitstap die afgesloten wordt met een drankje dicht bij ons appartement.
Maandagmorgen zijn we weer klaar voor een nieuwe week stage! De urgence en de salle d’accouchements worden gecombineerd aangezien er in beiden soms lege momenten zijn. Het wordt een leerrijke week vooral omdat zowel Mieke als ikzelf onze eerste bevalling zelf hebben gedaan, een intense, fantastische ervaring. Ik voelde me écht eventjes een beetje God J! Verder weer geconfronteerd met de gevolgen van het niet hebben van geld. Een moeder, zwanger van een tweeling met beide kindjes in stuitligging die normaal een keizersnede zou moeten krijgen, heeft geen geld om haar anesthesie te betalen en moet dan maar vaginaal bevallen, met als gevolg dat het ene kindje een femurfractuur (blauw voetje!) heeft opgelopen door de handelingen van de gynaecoloog en het tweede te lang zonder zuurstof is geweest. Slechte prognose dus! Was trouwens redelijk confronterend om die bevalling te zien, letterlijk trekken en sleuren, bloed overal,… Daarnaast nog een curettage, punctie van de Douglasholte (invasief onderzoek vóór een echo, tssss), een doodgeboren tweeling, kindje reanimeren en toch ook wel enkele normale bevallingen gezien. Van de ene emotie in de andere dus! De dokter van de urgence was een vriendelijke man die nog veel uitleg gaf maar niet altijd de juiste klinische ideeën erop na hield. In de bevallingszaal was de ene vroedvrouw al vriendelijker dan de andere, maar twas wel nog tof! Ook omdat er deze week nog twee Belgen zijn bijgekomen, van de universiteit van Brussel, Deborah en Julie. We merken dat het toch voordeliger is van vré deftig Frans te kunnen spreken maar wij doen alleszins ook ons best!
Vrijdagmiddag zijn we vertrokken voor een weekendje Kribi. Onze nieuwe bezoekers moeten dat toch ook eens gezien hebben! De busrit duurt langer dan verwacht en in het donker rijden (zonder straatverlichting) blijkt mijn zenuwen zwaar te testen… Brrrrrrrr, verblind worden door een tegenligger en hopen dat je nog op de weg zit als je zelf geen chauffeur bent, niets voor mij… De zee in Kribi doet deugd, de zon iets minder want hij is verschroeiend maar ja eigen schuld, dikke bult zeker :-s! Zondagmiddag vertrekken we alweer richting Yaoundé, na een gezellig dagje en een half Kribi!
Maandagmorgen vertrekken we naar de ‘fondation Chantal Biya, centre mère et enfant’, klaar om onze laatste stage hier in Kameroen aan te vatten. Nog een kleine drie weken pediatrie. Aangekomen moeten we eerst nog naar de directeur om de goedkeuring voor onze stage. We zien hem 10 seconden want hij heeft een dringende urgence en kan ons dus nu niet zien. ‘Kom morgen maar eens terug’. In Afrika lukt het blijkbaar niet om al met de stage te beginnen zonder dat de directeur écht letterlijk ja heeft gezegd. Dinsdagmorgen was het weer in nog geen 5 minuten geklaard (kon dus gisteren ook al wel vermoed ik maar soit), waarna Mieke en ik richting urgence begeleid worden en daar direct in het werk mochten vliegen. Consultaties in het Frans: anamnese afnemen, onderzoeken, diagnose en behandeling met een dokter overleggen en dan de uitleg doen aan de patiënt. Veeleisend maar leerrijk! Het worden nog drukke dagen dus maar ik zie het zitten.
Groetjes,
Georgette
week acht en negen
“Waar waren we gebleven?”
Twee weken passeren snel, dat beseffen we intussen ook wel. Het klokje tikt steeds sneller. Het einde komt in zicht… Zijn we er klaar voor? Gemengde gevoelens overvallen ons. Ons stekje hier verlaten zal vreemd aanvoelen, thuiskomen van een weekendje weg voelt echt al als een beetje ‘thuis-komen’. Mentaal zijn we ons al wat op de overgang aan het voorbereiden. Het weer helpt ons een handje: het droogseizoen verandert stilaan in het regenseizoen. Laat de Belgische regen dus maar komen, “Georgette en Chantal”, onze nieuwe alter-ego’s om ongewenste mannen op afstand te houden, kunnen het aan!
De twee weken gynaeco in hôpital central waren de max! De stage kon niet beter beginnen: (1) De alom gevreesde Prof. Leke was afwezig!! Laat ons zeggen dat hij iets heeft tegen vrouwelijke én buitenlandse stagiaires… en tja, wij hebben de eer deze eigenschappen allebei te bezitten… Eén positief puntje: bij zijn eigen vrouw schijnt hij wel meelevend te zijn. (2) De formaliteiten dienen hier altijd hyperofficieel en inefficiënt afgehandeld te worden. Onze ‘autorisation de stage’ kon dus die dag niet meer door de directrice ondertekend worden (‘drukdrukdruk!’) en dus werden we al om 9u naar huis gezonden. Een dagje vakantie! De volgend dag echter viel de andere directiesecretaresse uit de lucht toen we ons stipt om 8u kwamen aanmelden. In de daaropvolgende twee minuten werd onze stageovereenkomst toch in een ‘spoedtempo’ van de nodige stempels voorzien en konden we eraan beginnen. Die eerste week hebben we ons toegelegd op de consultaties. Heel verschillende pathologieën (SOA’s!! man, polygamie is géén goed idee!) gezien en opnieuw kennisgemaakt met de totaal verschillende arts-patiënt-relatie. Vrouwen krijgen geen uitleg of geruststelling over het onderzoek dat volgt (zelf een curretage of een douglas-puctie – beiden zonder verdoving- worden niet uitgelegd en moet men gewoon ondergaan), een speculum wordt vrij ruw ter plaatse gebracht... De eerste dagen werden we bij thuiskomst wel nog extra verwend (gewoon “de voetjes onder tafel schuiven”) gezien Nil en Els hier nog bij ons in het appartement verbleven. De overgang van vrouwelijk naar mannelijk bezoek was dus wel merkbaar, maar papa en Kris waren natuurlijk meer dan welkom! Tijd voor ons om onze verworven kookkunsten eens boven te halen. En het werd gesmaakt (oef). Ons eerste weekend werd gevuld met het‘national park MFOU’ waarbij we op het Afrikaanse middaguur (denk: 15u) vertrokken en eigenlijk wat te laat waren om de gorilla’s, chimpansees… nog in hun natuurlijke habitat te zien. De beestjes zaten al in hun nachtkooi, maar het was toch wel leuk om te zien.
De tweede week gynaeco stonden we afwisselend en naargelang ‘het aanbod’ op de urgence-consultaties, de kleine ingrepen en verlosafdeling (zo’n 200 bevallingen/maand). Super! Zelf bevallingen begeleiden is een van de leukste dingen die er zijn. Een kind als eerste in je handen hebben voelt een beetje als ‘god’-spelen, je schept nieuw leven. Die week ook kennis kunnen maken met twee Brusselse 5e-jaars studentes geneeskunde, Deborah en Julie, twee schatten van mensen! Emotioneel is zo’n verlosafdeling wel niet te onderschatten. Je ziet mega-schattige kindjes geboren worden, maar je ziet hen evenzeer sterven. Deels door de armoede, deels doordat urgenties hier niet echt ‘urgenties’ zijn. Het doet wel wat met mij. De onmacht die je soms voelt is moeilijk onder woorden te brengen. Een voorbeeld: een vrouw, zwanger van een tweeling waarvan beide kinderen in stuitligging liggen, dient een dringende sectio te ondergaan maar gezien men geen familie vond om de anesthesie te betalen, laat men de vrouw vaginaal bevallen. Het eerste kind komt er, na veel getrek, levend vanaf met een femurfractuur en het tweede kreeg te kampen met zware asfyxie… de kinderen (+/- 2200g) zijn waarschijnlijk niet op neonatologie-afdeling geraakt… Gezien het onze laatste stagedag was, weten we niet hoe het verder afgelopen is, maar willen we het wel weten? Zo’n toestanden doen wel wat met je als mens. Je wil zo graag helpen, maar als individu kan je weinig structureels veranderen. Het probleem moet op hoger niveau aangepakt worden en het is zeker de taak van elke arts om mee te ijveren voor een goed nationaal gezondheidssysteem. In België gaat dat nog vrij ‘makkelijk’, maar hier in het vrij corrupte Kameroen (staat in de wereld-top 3), merk je de frustratie bij vele artsen! Tijdens de ‘patiënten-toer’ draait ook enorm veel om geld… Pff. Op den duur raak je het beu dat zoveel om geld draait en minder op geneeskunde. Het grappige is ook dat het ziekenhuis zelf grote borden uithangt die de patiënten waarschuwt voor de corruptie, zelfs bij personeelsleden.
Terug naar het verloskwartier. Tijdens de arbeid/bevalling wordt geen greintje emotie geduld. “Niet wenen, niet roepen, hou je strek” Wij trachtten om de vrouwen zoveel als mogelijk gerust te stellen en hen wat te begeleiden in het hele proces. Sommige vroedvrouwen zaten ons bijna letterlijk uit te lachen, maar daar probeerden we ons niet teveel van aan te trekken, het is gewoon een verschillende aanpak en ik heb de indruk dat ze zich zo ‘hard’ gedragen om zelf minder emotioneel betrokken te zijn. Er loopt hier echt véél meer fout dan bij ons en je moet daar op een manier tegen gewapend zijn. Cultuurverschillen zijn er om er mee te leren omgaan.
Vrijdag zijn we ’s middags al vertrokken om naar KRIBI te gaan. Een weekendje kust doet altijd deugd, nietwaar? De reis met de minibus was weer memorabel. Ik vrees dat de motor van het bakje geen lang leven meer beschoren is en bij de minste hellingsgraad had ik ’t gevoel dat we zouden moeten duwen… Nu, met veel vertraging en de nodige schrik (in het donker zijn er soms echt volledig ‘zwarte momenten’) zijn we toch ter plaatse geraakt en hebben we van de ‘crevettes à la Kribienne’ kunnen genieten. Het was een zalig en veel te kort weekend… de tijd vliegt (nogmaals) en intussen heeft ons bezoek ons alweer moeten verlaten, maar het was een heerlijke tijd! Dank je wel allemaal!
De allerlaatste weken zijn ingezet en onze laatste stage: pediatrie in fondation de Chantal Biya is vandaag gestart (weeral door ‘administratieve problemen’ met een dagje vertraging). Lies en ik staan samen op de urgence-pediatrie waar de anamnese en KO zelf doen en erna overleggen met de arts om een therapie op te stellen. Het gaat nog vrij vlot en er is ons al gezegd dat de volgende lumbaalpunctie voor ons is (slik!) …. We zullen zien en houden jullie alvast op de hoogte!
Tot de volgende!
Bisous
Chantal (of was het Mieke?)
Twee weken passeren snel, dat beseffen we intussen ook wel. Het klokje tikt steeds sneller. Het einde komt in zicht… Zijn we er klaar voor? Gemengde gevoelens overvallen ons. Ons stekje hier verlaten zal vreemd aanvoelen, thuiskomen van een weekendje weg voelt echt al als een beetje ‘thuis-komen’. Mentaal zijn we ons al wat op de overgang aan het voorbereiden. Het weer helpt ons een handje: het droogseizoen verandert stilaan in het regenseizoen. Laat de Belgische regen dus maar komen, “Georgette en Chantal”, onze nieuwe alter-ego’s om ongewenste mannen op afstand te houden, kunnen het aan!
De twee weken gynaeco in hôpital central waren de max! De stage kon niet beter beginnen: (1) De alom gevreesde Prof. Leke was afwezig!! Laat ons zeggen dat hij iets heeft tegen vrouwelijke én buitenlandse stagiaires… en tja, wij hebben de eer deze eigenschappen allebei te bezitten… Eén positief puntje: bij zijn eigen vrouw schijnt hij wel meelevend te zijn. (2) De formaliteiten dienen hier altijd hyperofficieel en inefficiënt afgehandeld te worden. Onze ‘autorisation de stage’ kon dus die dag niet meer door de directrice ondertekend worden (‘drukdrukdruk!’) en dus werden we al om 9u naar huis gezonden. Een dagje vakantie! De volgend dag echter viel de andere directiesecretaresse uit de lucht toen we ons stipt om 8u kwamen aanmelden. In de daaropvolgende twee minuten werd onze stageovereenkomst toch in een ‘spoedtempo’ van de nodige stempels voorzien en konden we eraan beginnen. Die eerste week hebben we ons toegelegd op de consultaties. Heel verschillende pathologieën (SOA’s!! man, polygamie is géén goed idee!) gezien en opnieuw kennisgemaakt met de totaal verschillende arts-patiënt-relatie. Vrouwen krijgen geen uitleg of geruststelling over het onderzoek dat volgt (zelf een curretage of een douglas-puctie – beiden zonder verdoving- worden niet uitgelegd en moet men gewoon ondergaan), een speculum wordt vrij ruw ter plaatse gebracht... De eerste dagen werden we bij thuiskomst wel nog extra verwend (gewoon “de voetjes onder tafel schuiven”) gezien Nil en Els hier nog bij ons in het appartement verbleven. De overgang van vrouwelijk naar mannelijk bezoek was dus wel merkbaar, maar papa en Kris waren natuurlijk meer dan welkom! Tijd voor ons om onze verworven kookkunsten eens boven te halen. En het werd gesmaakt (oef). Ons eerste weekend werd gevuld met het‘national park MFOU’ waarbij we op het Afrikaanse middaguur (denk: 15u) vertrokken en eigenlijk wat te laat waren om de gorilla’s, chimpansees… nog in hun natuurlijke habitat te zien. De beestjes zaten al in hun nachtkooi, maar het was toch wel leuk om te zien.
De tweede week gynaeco stonden we afwisselend en naargelang ‘het aanbod’ op de urgence-consultaties, de kleine ingrepen en verlosafdeling (zo’n 200 bevallingen/maand). Super! Zelf bevallingen begeleiden is een van de leukste dingen die er zijn. Een kind als eerste in je handen hebben voelt een beetje als ‘god’-spelen, je schept nieuw leven. Die week ook kennis kunnen maken met twee Brusselse 5e-jaars studentes geneeskunde, Deborah en Julie, twee schatten van mensen! Emotioneel is zo’n verlosafdeling wel niet te onderschatten. Je ziet mega-schattige kindjes geboren worden, maar je ziet hen evenzeer sterven. Deels door de armoede, deels doordat urgenties hier niet echt ‘urgenties’ zijn. Het doet wel wat met mij. De onmacht die je soms voelt is moeilijk onder woorden te brengen. Een voorbeeld: een vrouw, zwanger van een tweeling waarvan beide kinderen in stuitligging liggen, dient een dringende sectio te ondergaan maar gezien men geen familie vond om de anesthesie te betalen, laat men de vrouw vaginaal bevallen. Het eerste kind komt er, na veel getrek, levend vanaf met een femurfractuur en het tweede kreeg te kampen met zware asfyxie… de kinderen (+/- 2200g) zijn waarschijnlijk niet op neonatologie-afdeling geraakt… Gezien het onze laatste stagedag was, weten we niet hoe het verder afgelopen is, maar willen we het wel weten? Zo’n toestanden doen wel wat met je als mens. Je wil zo graag helpen, maar als individu kan je weinig structureels veranderen. Het probleem moet op hoger niveau aangepakt worden en het is zeker de taak van elke arts om mee te ijveren voor een goed nationaal gezondheidssysteem. In België gaat dat nog vrij ‘makkelijk’, maar hier in het vrij corrupte Kameroen (staat in de wereld-top 3), merk je de frustratie bij vele artsen! Tijdens de ‘patiënten-toer’ draait ook enorm veel om geld… Pff. Op den duur raak je het beu dat zoveel om geld draait en minder op geneeskunde. Het grappige is ook dat het ziekenhuis zelf grote borden uithangt die de patiënten waarschuwt voor de corruptie, zelfs bij personeelsleden.
Terug naar het verloskwartier. Tijdens de arbeid/bevalling wordt geen greintje emotie geduld. “Niet wenen, niet roepen, hou je strek” Wij trachtten om de vrouwen zoveel als mogelijk gerust te stellen en hen wat te begeleiden in het hele proces. Sommige vroedvrouwen zaten ons bijna letterlijk uit te lachen, maar daar probeerden we ons niet teveel van aan te trekken, het is gewoon een verschillende aanpak en ik heb de indruk dat ze zich zo ‘hard’ gedragen om zelf minder emotioneel betrokken te zijn. Er loopt hier echt véél meer fout dan bij ons en je moet daar op een manier tegen gewapend zijn. Cultuurverschillen zijn er om er mee te leren omgaan.
Vrijdag zijn we ’s middags al vertrokken om naar KRIBI te gaan. Een weekendje kust doet altijd deugd, nietwaar? De reis met de minibus was weer memorabel. Ik vrees dat de motor van het bakje geen lang leven meer beschoren is en bij de minste hellingsgraad had ik ’t gevoel dat we zouden moeten duwen… Nu, met veel vertraging en de nodige schrik (in het donker zijn er soms echt volledig ‘zwarte momenten’) zijn we toch ter plaatse geraakt en hebben we van de ‘crevettes à la Kribienne’ kunnen genieten. Het was een zalig en veel te kort weekend… de tijd vliegt (nogmaals) en intussen heeft ons bezoek ons alweer moeten verlaten, maar het was een heerlijke tijd! Dank je wel allemaal!
De allerlaatste weken zijn ingezet en onze laatste stage: pediatrie in fondation de Chantal Biya is vandaag gestart (weeral door ‘administratieve problemen’ met een dagje vertraging). Lies en ik staan samen op de urgence-pediatrie waar de anamnese en KO zelf doen en erna overleggen met de arts om een therapie op te stellen. Het gaat nog vrij vlot en er is ons al gezegd dat de volgende lumbaalpunctie voor ons is (slik!) …. We zullen zien en houden jullie alvast op de hoogte!
Tot de volgende!
Bisous
Chantal (of was het Mieke?)
maandag 25 januari 2010
...
Tis al een tijdje geleden dat ik van me laten horen heb op de blog dus vandaag nog keer een effortke.
Onze laatste week stage in Biyem Assi ging door op de ‘urgence’, het equivalent van de spoed + de huisarts in België (wat daar ook veel op hetzelfde neerkomt J). Mijn eerste dag zat ik bij de vrouwelijke hoofdgeneesheer en kreeg ik bij elke patiënt vragen naar mijn hoofd geslingerd ‘waar denk je aan’, ‘wat is je differentiaal diagnose’, ‘wat ga je doen’, zeer leerrijk maar ook zeer confronterend want er zitten precies toch wat gaten in mijn kennis. Smiddags is de loodgieter gekomen voor onze kapotte toiletten. Ondanks de verzekering dat ze nu voor lange tijd in orde zouden zijn, waren ze nog geen 5 dagen later alweer half stuk… Tssssssssss!
De andere dagen bij verschillende dokters meegevolgd waaronder Dr. Seme, één van de meest bizarre dokters die ik ooit al tegengekomen ben in mijn leven, maar eens je wist hoe je met hem moest omgaan was het hilarisch. Ik mocht ook veel zelf doen en heb op die week veel bijgeleerd!
Donderdagavond zijn we mijn mama en mijn meter gaan afhalen van de luchthaven. Kmoet zeggen, het doet toch vreemd om plots familie bij je te hebben hier. En herinnering aan mezelf: wanneer er vrouwelijke familieleden komen is het beter dat je een extra inspanning doet om je huis te kuisen want anders… Maar hoe meer volk, hoe meer vreugd en vooral hoe minder je wordt lastig gevallen op straat!
Zoals Mieke al vermeld heeft, is ook zij ten prooi gevallen aan de malaria die laatste week en heeft ook zij de effecten gevoeld van de antimalariamedicatie. Normaal gingen we zaterdag al vertrekken op ons reisje maar Mieke was nog niet bekomen van haar medicatie en ik begon weer de symptomen van malaria te vertonen dus we zijn nog een dagje thuisgebleven. Zaterdagavond beslist om mijn antimalariamedicatie terug in te nemen, beter vroeg dan laat en ik wou op tijd gerecupereerd zijn om de Mount Cameroon te beklimmen! Maar ik had toch beter moeten weten eigenlijk… De rust in Kribi, met de grijze maar warme zee, zijn watervallen en zijn crevetten was niet genoeg en blijkbaar deed de hoogte in Buea, het startpunt van wandelingen op de Mount Cameroon, me ook niet echt goed! Had graag eens geweten hoeveel werkende rode bloedcellen ik op dat moment nog had… Een bergwandeling maken was dus een ware utopie en mama bood aan om samen met mij bij ‘madame cathérine’, onze gastvrouw thuis te blijven maar uiteindelijk is het Mieke geweest die ook beneden bleef. Vooral veel proberen rusten, fruit eten en bizarre planten eten om mezelf toch maar iets beter te voelen. Op donderdag zijn we dan vertrokken naar Limbe, een andere kuststad met zwarte stranden, warme zee, koud bronwater om te verkoelen, zicht op bergen,… Het doet raar om mist te zien en toch warm te hebben. Vrijdag kwamen mama en tante Els toe van hun bergwandeling. Blijkbaar een hele belevenis! Een dagje rust hebben ze wel verdiend voor we op zaterdag weer supervroeg opstaan om op een deftig uur terug in Yaoundé te zijn! Lange, superwarme busreis. Het appartement zien voelt als een beetje thuis komen! Zondag blogberichten in orde maken, emails schrijven,… En mentaal voorbereiden op onze stage die deze week weer begint :-)! Hopelijk houdt de gezondheid hier nog 5 weken want tbegint zwaar op mijn zenuwen te werken… Verder moet iedereen duimen voor Kameroen, die zijn door naar de kwartfinales van de Africa-cup!
Volgende keer hopelijk nieuwe gynaeco-ervaringen!
Groetjes aan iedereen daar!
Lies
Onze laatste week stage in Biyem Assi ging door op de ‘urgence’, het equivalent van de spoed + de huisarts in België (wat daar ook veel op hetzelfde neerkomt J). Mijn eerste dag zat ik bij de vrouwelijke hoofdgeneesheer en kreeg ik bij elke patiënt vragen naar mijn hoofd geslingerd ‘waar denk je aan’, ‘wat is je differentiaal diagnose’, ‘wat ga je doen’, zeer leerrijk maar ook zeer confronterend want er zitten precies toch wat gaten in mijn kennis. Smiddags is de loodgieter gekomen voor onze kapotte toiletten. Ondanks de verzekering dat ze nu voor lange tijd in orde zouden zijn, waren ze nog geen 5 dagen later alweer half stuk… Tssssssssss!
De andere dagen bij verschillende dokters meegevolgd waaronder Dr. Seme, één van de meest bizarre dokters die ik ooit al tegengekomen ben in mijn leven, maar eens je wist hoe je met hem moest omgaan was het hilarisch. Ik mocht ook veel zelf doen en heb op die week veel bijgeleerd!
Donderdagavond zijn we mijn mama en mijn meter gaan afhalen van de luchthaven. Kmoet zeggen, het doet toch vreemd om plots familie bij je te hebben hier. En herinnering aan mezelf: wanneer er vrouwelijke familieleden komen is het beter dat je een extra inspanning doet om je huis te kuisen want anders… Maar hoe meer volk, hoe meer vreugd en vooral hoe minder je wordt lastig gevallen op straat!
Zoals Mieke al vermeld heeft, is ook zij ten prooi gevallen aan de malaria die laatste week en heeft ook zij de effecten gevoeld van de antimalariamedicatie. Normaal gingen we zaterdag al vertrekken op ons reisje maar Mieke was nog niet bekomen van haar medicatie en ik begon weer de symptomen van malaria te vertonen dus we zijn nog een dagje thuisgebleven. Zaterdagavond beslist om mijn antimalariamedicatie terug in te nemen, beter vroeg dan laat en ik wou op tijd gerecupereerd zijn om de Mount Cameroon te beklimmen! Maar ik had toch beter moeten weten eigenlijk… De rust in Kribi, met de grijze maar warme zee, zijn watervallen en zijn crevetten was niet genoeg en blijkbaar deed de hoogte in Buea, het startpunt van wandelingen op de Mount Cameroon, me ook niet echt goed! Had graag eens geweten hoeveel werkende rode bloedcellen ik op dat moment nog had… Een bergwandeling maken was dus een ware utopie en mama bood aan om samen met mij bij ‘madame cathérine’, onze gastvrouw thuis te blijven maar uiteindelijk is het Mieke geweest die ook beneden bleef. Vooral veel proberen rusten, fruit eten en bizarre planten eten om mezelf toch maar iets beter te voelen. Op donderdag zijn we dan vertrokken naar Limbe, een andere kuststad met zwarte stranden, warme zee, koud bronwater om te verkoelen, zicht op bergen,… Het doet raar om mist te zien en toch warm te hebben. Vrijdag kwamen mama en tante Els toe van hun bergwandeling. Blijkbaar een hele belevenis! Een dagje rust hebben ze wel verdiend voor we op zaterdag weer supervroeg opstaan om op een deftig uur terug in Yaoundé te zijn! Lange, superwarme busreis. Het appartement zien voelt als een beetje thuis komen! Zondag blogberichten in orde maken, emails schrijven,… En mentaal voorbereiden op onze stage die deze week weer begint :-)! Hopelijk houdt de gezondheid hier nog 5 weken want tbegint zwaar op mijn zenuwen te werken… Verder moet iedereen duimen voor Kameroen, die zijn door naar de kwartfinales van de Africa-cup!
Volgende keer hopelijk nieuwe gynaeco-ervaringen!
Groetjes aan iedereen daar!
Lies
week zes en zeven (verlof!)
“Mama Kiri” (jaja, we leren al een aardig mondje Afrikaans!)
Ok, er is zoveel gebeurd de laatste twee weken dat het moeilijk wordt om alles hier te vermelden, maar we doen ons best. Eerst ik mijn zegje, dan Lies.
De stageweek op de urgences viel goed mee. Dr. Mambo (“comme la dance”) was een echte Afrikaanse macho (sorry, anders kan ik het niet verwoorden, al 4x getrouwd… zijn vrouw net weggelopen en stelde me telkens voor als zijn ‘nouvelle fiancée’) maar wel supersympathiek. De consultaties waren echt een gezellige bedoening met muziek, gelach, gepraat… en ik mocht veel zelf doen, zoniet alles. Leerrijk… tot ik me die week minder goed begon te voelen: nausea, asthenie... Volgens hem duidelijk de begintekenen van malaria (lap!). Na wat overwegen of ik me wel ziek genoeg voelde, heb ik toch beslist om de ‘Artecom’ in te nemen. Man, heb ik me daar slecht van gevoeld… Malaria (of is het zijn medicatie?) is echt geen lachtertje… pff… het valt als een blok op je maag en het slaat je volledig Knock Out. Intussen waren Nil en Els (Lies’ ma en tante) de donderdagavond goed en wel aangekomen in Y’de en we zijn met een dagje vertraging, de zondag, vertrokken voor onze vrije week. Gezien echter mijn grote nood aan nog wat rust, hebben we de plannen omgegooid en werd onze eerste bestemming KRIBI, een stadje aan de oceaan. Ons resort ‘terra plage’ (20 000CFA/kamer) lag vlak aan het strand en onze kamer kwam letterlijk uit OP het zand. Hemels… We hebben er heerlijk gerust/gezwommen (nog nooit in zo’n heerlijk warm water ervaren!) /de pygmeeën (niet zo’n klein volkje en een redelijk geforceerd voyeuristisch gedoe!) en de watervallen bezocht/heerlijk ‘cameroes’(=crevettes) gegeten/wat souvenirs gekocht… Men heeft hier echter een vreemde traditie: je moet op voorhand vragen of je mag fotograferen, anders zou je wel eens hun ziel met de foto kunnen meenemen of ben je je camera kwijt (ofwel moet je ‘schadevergoeding’ betalen: africans love money!!). ’s Avonds zijn we zelfs halve getuigen geweest van een voodoo-ritueel, een zuivering voor de ‘persoonlijke ziektes’… Bizar sfeertje en niet zozeer mijn ding.
Na twee dagen zijn we verder getrokken naar BUEA, een bergdorpje waar we de volgende dag de Mount Cameroon zouden aandoen…maar… intussen was Lies ziek gevallen. We gokken terug op malaria, intussen beginnen we de symptomen wel te herkennen J. Nil en Els zijn wel vertrokken voor de driedaagse tocht, maar wij zijn wijselijk een dagje langer in het guesthouse, bij Catherine, gebleven. Een echte Afrikaanse ‘maman’ die zich met veel zorg ontfermde over haar zieke meisjes (ja, intussen had ik mijn eigen ongemak te pakken: diarree…). Lies haar ‘artecquin’ bleek echter niet zoveel te baten en dus werd ze door Catherine traditioneel behandeld met planten uit de tuin en een eigen kruidenthee. En: het heeft geen kwaad gedaan! De dag erop heeft ze ons vergezeld naar LIMBÉ gezien we niet in optimale gezondheid verkeerden en niet iedere taxichauffeur even goeie bedoelingen heeft. Vrij sympathiek, maar zoals geweten betaal je voor sympathie een hogere prijs. Het is als blanke inderdaad echt niet zo simpel om te weten wie je wel kan vertrouwen en wie niet. Als je met een busje ergens toekomt ‘springt’ iedereen op je en jouw bagage (‘please come with me, good price’). Je moet er echt voor zorgen dat je bagage al niet in een auto zit voor je zelf uitgestapt bent… Ze roepen (op het randje van vechten) om je mee te nemen en diegene waar je NIET mee meegaat (en je tegelijkertijd half uitscheldt) betaal je best gewoon wat ‘zwijggeld’ … anders blijven ze gewoon (arrogant) doorgaan... Toch een vreemde gewoonte hier. We dachten dat we de oplossing gevonden hadden door de wet van vraag-en-aanbod toe te passen… Maar je kan hier onmogelijk aan de goedkoopst rit geraken want ze beschermen elkaar. Ze blijven hoge bedragen vragen om de andere chauffeurs zwijggeld te betalen. Zo heeft ieder zijn deeltje geld en is iedereen gelukkig (behalve wij dan ;). Nu, van het ‘seme beach hotel’ (25 000CFA/kamer) valt er niet te klagen. Het heeft een privéstrand en een natuurlijk zwembad met (koud) bronwater. Het was er aangenaam vertoeven voor twee dagen.
Nadat Nil en Els de Mount Cameroon overwonnen hadden, zijn we terug richting Y’de vertrokken, onze vrije week zit er alweer op. Volgende week starten we onze stage gynaecologie in het Hopital Centrale. Verslag volgt later!
Voor de voetballiefhebbers: Kameroen heeft zich weten te kwalificeren voor de kwartfinales van de africa-cup, maandag spelen ze tegen Egypte…
Bisous
Mieke
Ok, er is zoveel gebeurd de laatste twee weken dat het moeilijk wordt om alles hier te vermelden, maar we doen ons best. Eerst ik mijn zegje, dan Lies.
De stageweek op de urgences viel goed mee. Dr. Mambo (“comme la dance”) was een echte Afrikaanse macho (sorry, anders kan ik het niet verwoorden, al 4x getrouwd… zijn vrouw net weggelopen en stelde me telkens voor als zijn ‘nouvelle fiancée’) maar wel supersympathiek. De consultaties waren echt een gezellige bedoening met muziek, gelach, gepraat… en ik mocht veel zelf doen, zoniet alles. Leerrijk… tot ik me die week minder goed begon te voelen: nausea, asthenie... Volgens hem duidelijk de begintekenen van malaria (lap!). Na wat overwegen of ik me wel ziek genoeg voelde, heb ik toch beslist om de ‘Artecom’ in te nemen. Man, heb ik me daar slecht van gevoeld… Malaria (of is het zijn medicatie?) is echt geen lachtertje… pff… het valt als een blok op je maag en het slaat je volledig Knock Out. Intussen waren Nil en Els (Lies’ ma en tante) de donderdagavond goed en wel aangekomen in Y’de en we zijn met een dagje vertraging, de zondag, vertrokken voor onze vrije week. Gezien echter mijn grote nood aan nog wat rust, hebben we de plannen omgegooid en werd onze eerste bestemming KRIBI, een stadje aan de oceaan. Ons resort ‘terra plage’ (20 000CFA/kamer) lag vlak aan het strand en onze kamer kwam letterlijk uit OP het zand. Hemels… We hebben er heerlijk gerust/gezwommen (nog nooit in zo’n heerlijk warm water ervaren!) /de pygmeeën (niet zo’n klein volkje en een redelijk geforceerd voyeuristisch gedoe!) en de watervallen bezocht/heerlijk ‘cameroes’(=crevettes) gegeten/wat souvenirs gekocht… Men heeft hier echter een vreemde traditie: je moet op voorhand vragen of je mag fotograferen, anders zou je wel eens hun ziel met de foto kunnen meenemen of ben je je camera kwijt (ofwel moet je ‘schadevergoeding’ betalen: africans love money!!). ’s Avonds zijn we zelfs halve getuigen geweest van een voodoo-ritueel, een zuivering voor de ‘persoonlijke ziektes’… Bizar sfeertje en niet zozeer mijn ding.
Na twee dagen zijn we verder getrokken naar BUEA, een bergdorpje waar we de volgende dag de Mount Cameroon zouden aandoen…maar… intussen was Lies ziek gevallen. We gokken terug op malaria, intussen beginnen we de symptomen wel te herkennen J. Nil en Els zijn wel vertrokken voor de driedaagse tocht, maar wij zijn wijselijk een dagje langer in het guesthouse, bij Catherine, gebleven. Een echte Afrikaanse ‘maman’ die zich met veel zorg ontfermde over haar zieke meisjes (ja, intussen had ik mijn eigen ongemak te pakken: diarree…). Lies haar ‘artecquin’ bleek echter niet zoveel te baten en dus werd ze door Catherine traditioneel behandeld met planten uit de tuin en een eigen kruidenthee. En: het heeft geen kwaad gedaan! De dag erop heeft ze ons vergezeld naar LIMBÉ gezien we niet in optimale gezondheid verkeerden en niet iedere taxichauffeur even goeie bedoelingen heeft. Vrij sympathiek, maar zoals geweten betaal je voor sympathie een hogere prijs. Het is als blanke inderdaad echt niet zo simpel om te weten wie je wel kan vertrouwen en wie niet. Als je met een busje ergens toekomt ‘springt’ iedereen op je en jouw bagage (‘please come with me, good price’). Je moet er echt voor zorgen dat je bagage al niet in een auto zit voor je zelf uitgestapt bent… Ze roepen (op het randje van vechten) om je mee te nemen en diegene waar je NIET mee meegaat (en je tegelijkertijd half uitscheldt) betaal je best gewoon wat ‘zwijggeld’ … anders blijven ze gewoon (arrogant) doorgaan... Toch een vreemde gewoonte hier. We dachten dat we de oplossing gevonden hadden door de wet van vraag-en-aanbod toe te passen… Maar je kan hier onmogelijk aan de goedkoopst rit geraken want ze beschermen elkaar. Ze blijven hoge bedragen vragen om de andere chauffeurs zwijggeld te betalen. Zo heeft ieder zijn deeltje geld en is iedereen gelukkig (behalve wij dan ;). Nu, van het ‘seme beach hotel’ (25 000CFA/kamer) valt er niet te klagen. Het heeft een privéstrand en een natuurlijk zwembad met (koud) bronwater. Het was er aangenaam vertoeven voor twee dagen.
Nadat Nil en Els de Mount Cameroon overwonnen hadden, zijn we terug richting Y’de vertrokken, onze vrije week zit er alweer op. Volgende week starten we onze stage gynaecologie in het Hopital Centrale. Verslag volgt later!
Voor de voetballiefhebbers: Kameroen heeft zich weten te kwalificeren voor de kwartfinales van de africa-cup, maandag spelen ze tegen Egypte…
Bisous
Mieke
maandag 11 januari 2010
week vijf
Een vrij drukke week achter de rug. De laatste week pediatrie in Biyem Assi en het moet gezegd: leerrijk en terug zo confronterend verschillend. Een ziekenhuis een hele dag zonder stromend water, kinderen die sterven, neonaten die ontslaan worden zonder enig onderzoek, antibiotica waarmee (ook vaak ten onrechte) wordt gesmeten en liefst toegediend in combinatietherapie, artsen die mensen op een heel directe toon terechtwijzen (nog nooit een les communicatie gehad!), gsm’s die door iedereen op elk moment worden beantwoord, mensen die een hele morgen-middag én namiddag niet eten of drinken, de recyclage van alles-wat-je-maar-kan-bedenken… Maar wat me het meest van al treft is dat geneeskunde hier precies geen basisrecht is! Je wordt pas geholpen als je de nodige (financiële) bewijzen kan voorleggen, anders: terug naar huis. Een voorbeeld: een vrouw met HIV komt ten einde raad met haar kind van 4 maand binnen, 40°C (=Malaria Grave =opname!!). Ze kan haar eigen medicatie nog niet betalen en de meeste familieleden blijken reeds gestorven. Dat armoede gepaard gaat met een delay in diagnostiek, behandeling en prognose is reeds gekend, maar dat het zo’n vormen kan aannemen dat het een basisrecht afneemt, had ik niet gedacht. Mensen doen in geval van geldnood tijdelijk beroep of familie/vrienden, maar in haar situatie was dit onmogelijk. Ons eigen ‘voorval’ heeft Lies waarschijnlijk al even uit de doeken gedaan, en het bewijst nog maar eens hoe hopeloos je hier kan zijn en hoe weinig je zelfs al ‘rijke’ blanke kan betekenen. Het is onmogelijk om iedereen geld te lenen/geven die het vraagt of nodig heeft. Om terug te keren naar het verhaal: het kind kan dus niet worden opgenomen en als kers op de taart stuurt men de vrouw weg met de mededeling dat ze hier morgen ook niet moet staan als haar kind convulsies doet… Confronterend en frustrerend tegelijk.
Dat ook een lumbaalpunctie hier geen pretje is, zal ik geweten hebben. Een kind van negen dat zonder enige uitleg (en zonder lokale anesthesie) een naald in de rug krijgt, trekt zich vanzelfsprekend terug. Door zijn volharding blijft de arts echter doorgaan met als gevolg nog meer gespartel en een naald die alsmaar dieper verdwijnt. De eerste poging levert enkel bloed op. De tweede poging gaat niet veel vlotter. Maar de derde keer, nu met vier verpleegkundigen op de jongen, lukt het nog net. In het algemeen is er hier in Kameroen van een empathische aanpak weinig sprake en dat stoort me uitermate. Ook om de woorden ‘merci’ ‘voici’ ‘s’il vous plait’… te horen, moet je veel moeite doen, zelfs in café’s of in hotels.
Dit brengt ons bij ons eerste ‘weekendje weg’: MBALMAYO! Zaterdag ondanks de vermoeidheid en draaiduizeligheid toch vertrokken vanuit Mvan waar we in een minibusje (500 CFA) werden gepropt. Een bus vertrekt pas als hij (over)vol zit, d.w.z. met 5 op een zetel van 4. Maar valt al bij al goed mee. De 40minuten waren vrij snel voorbij en we hebben er hoogstens een pijnlijke rug aan overgehouden. Het landschap onderweg was adembenemend mooi! De overnachting in Jardin des tropics (8 000 CFA/kamer) met zwembad (ok, ik was direct overtuigd :) was naar afrikaanse normen niet slecht. In elk westers land zou je door de ongemakken (tijdelijk geen electriciteit, geen stromend water, kapotte airco…) onmiddellijk gaan klagen aan de receptie, maar ik Afrika neem je dat erbij. Via de receptioniste zijn we terechtgekomen bij Solange (noemt echt iedere vrouw hier zo?) die wel iemand wist om ons naar EBOGO te brengen, 18km verderop. Het is een afgelegen, typisch primitief Afrikaans dorpje waar we graag op de Nyong rivier een tochtje met de pirogue (artisanaal houten bootje) hadden gemaakt. Voor 15 000 CFA wouden ze ons er wel naartoe voeren, wachten en terugbrengen. De weg ernaartoe was een hels avontuur. Eens we de verharde weg verlieten, kwamen we op een aardeweg terecht. Grote stofwolken tot gevolg en we konden kennismaken met de vreemde symbiose van mens - dier (geit-varken-kip-hond-kat…) en natuur. Voor 10 000 CFA hebben we dan een pirogue gehuurd met een echte ‘tarzan’ erin (ja, ladies ;) voor een tocht van 2uur. SCHITTEREND! We hebben wel geen enkele chimpansee, gorilla, antilope, alligator… gezien, maar ik heb echt genoten en werd overdonderd door zoveel natuurpracht. Alles is hier zo puur. Genieten in de beste zin van het woord. Foto’s volgen! Zondag dan nog snel eens in het zwembad geplonst en terug naar Y’de vertrokken om op ons gemak te zijn voor de komende, laatste Biyem Assi werkweek op de urgences.
Donderdagavond komt onze eerste lichting bezoek (lies’ ma en tante) en dan trekken we er een weekje op uit: Mount Cameroon, Limbé, Kribi… Erna verhuizen we naar Hôpital Central voor een 4,5weken. Een kleine waarschuwing op voorhand: een blogbericht volgende week zit misschien niet in, maar later wordt alles in detail besproken. Treur dus niet, beste volgers… Onze tweede lichting (mijn vader en broer) komt nadat de anderen vertrokken zijn en zal er ook nog een weekendje Kribi (en zoveel meer) inzitten. Hopelijk raakt het visum nog op tijd in orde gezien de UGent er zich lekker vantussenuit getrokken heeft (‘ze zijn geen reisbureau’) maar ik heb er alle vertouwen in en we zullen iedereen hier met veel plezier en enthousiasme rondleiden.
Intussen ook al een zekere vieze-beesten-angst overwonnen. Er zijn reeds veel kakkerlakken, grote (springende!) spinnen, salamanders … mijn gezichtsveld gepasseerd en ik schrik er telkens minder van. Lies heeft wel het meeste lef om ze te verpletteren (met de nodige hilariteit ;) en dan is het mijn taak om de restanten op te kuisen.
In de hoop dat we niet door allerlei beesten in het appartement opgegeten worden, tot de volgende!
‘doc mieke’
Dat ook een lumbaalpunctie hier geen pretje is, zal ik geweten hebben. Een kind van negen dat zonder enige uitleg (en zonder lokale anesthesie) een naald in de rug krijgt, trekt zich vanzelfsprekend terug. Door zijn volharding blijft de arts echter doorgaan met als gevolg nog meer gespartel en een naald die alsmaar dieper verdwijnt. De eerste poging levert enkel bloed op. De tweede poging gaat niet veel vlotter. Maar de derde keer, nu met vier verpleegkundigen op de jongen, lukt het nog net. In het algemeen is er hier in Kameroen van een empathische aanpak weinig sprake en dat stoort me uitermate. Ook om de woorden ‘merci’ ‘voici’ ‘s’il vous plait’… te horen, moet je veel moeite doen, zelfs in café’s of in hotels.
Dit brengt ons bij ons eerste ‘weekendje weg’: MBALMAYO! Zaterdag ondanks de vermoeidheid en draaiduizeligheid toch vertrokken vanuit Mvan waar we in een minibusje (500 CFA) werden gepropt. Een bus vertrekt pas als hij (over)vol zit, d.w.z. met 5 op een zetel van 4. Maar valt al bij al goed mee. De 40minuten waren vrij snel voorbij en we hebben er hoogstens een pijnlijke rug aan overgehouden. Het landschap onderweg was adembenemend mooi! De overnachting in Jardin des tropics (8 000 CFA/kamer) met zwembad (ok, ik was direct overtuigd :) was naar afrikaanse normen niet slecht. In elk westers land zou je door de ongemakken (tijdelijk geen electriciteit, geen stromend water, kapotte airco…) onmiddellijk gaan klagen aan de receptie, maar ik Afrika neem je dat erbij. Via de receptioniste zijn we terechtgekomen bij Solange (noemt echt iedere vrouw hier zo?) die wel iemand wist om ons naar EBOGO te brengen, 18km verderop. Het is een afgelegen, typisch primitief Afrikaans dorpje waar we graag op de Nyong rivier een tochtje met de pirogue (artisanaal houten bootje) hadden gemaakt. Voor 15 000 CFA wouden ze ons er wel naartoe voeren, wachten en terugbrengen. De weg ernaartoe was een hels avontuur. Eens we de verharde weg verlieten, kwamen we op een aardeweg terecht. Grote stofwolken tot gevolg en we konden kennismaken met de vreemde symbiose van mens - dier (geit-varken-kip-hond-kat…) en natuur. Voor 10 000 CFA hebben we dan een pirogue gehuurd met een echte ‘tarzan’ erin (ja, ladies ;) voor een tocht van 2uur. SCHITTEREND! We hebben wel geen enkele chimpansee, gorilla, antilope, alligator… gezien, maar ik heb echt genoten en werd overdonderd door zoveel natuurpracht. Alles is hier zo puur. Genieten in de beste zin van het woord. Foto’s volgen! Zondag dan nog snel eens in het zwembad geplonst en terug naar Y’de vertrokken om op ons gemak te zijn voor de komende, laatste Biyem Assi werkweek op de urgences.
Donderdagavond komt onze eerste lichting bezoek (lies’ ma en tante) en dan trekken we er een weekje op uit: Mount Cameroon, Limbé, Kribi… Erna verhuizen we naar Hôpital Central voor een 4,5weken. Een kleine waarschuwing op voorhand: een blogbericht volgende week zit misschien niet in, maar later wordt alles in detail besproken. Treur dus niet, beste volgers… Onze tweede lichting (mijn vader en broer) komt nadat de anderen vertrokken zijn en zal er ook nog een weekendje Kribi (en zoveel meer) inzitten. Hopelijk raakt het visum nog op tijd in orde gezien de UGent er zich lekker vantussenuit getrokken heeft (‘ze zijn geen reisbureau’) maar ik heb er alle vertouwen in en we zullen iedereen hier met veel plezier en enthousiasme rondleiden.
Intussen ook al een zekere vieze-beesten-angst overwonnen. Er zijn reeds veel kakkerlakken, grote (springende!) spinnen, salamanders … mijn gezichtsveld gepasseerd en ik schrik er telkens minder van. Lies heeft wel het meeste lef om ze te verpletteren (met de nodige hilariteit ;) en dan is het mijn taak om de restanten op te kuisen.
In de hoop dat we niet door allerlei beesten in het appartement opgegeten worden, tot de volgende!
‘doc mieke’
woensdag 6 januari 2010
kort
Een kort bericht van mijn kant ook ;-)!
Een gsm gestolen zijn verhoogt mijn onveiligheidsgevoel blijkbaar toch nog niet genoeg want ik laat vreemde, onbekende mannen die smeken om wat geld voor hun in-coma-liggende-vrouw toch gewillig binnen in ons appartement :-s! En prof Atchou nog zoooo mooi zeggen om hier niemand onbekend binnen te laten... Maar mijn Franse taalkennis stelde me niet in staat hem weg te werken aan de deur en mijn hart 'brak' bij zijn verhaal (gissen of het nu eigenlijk waar is?). Soit, niets gebeurd (alleen slecht geslapen), gelukkig, maar was er daarna toch even niet goed van!!!
Verder op gynaeco vooral consultaties volgen en af en toe één zelf proberen, vandaag voor de tweede keer een bevalling hier gezien! De eerste keer floepte het kind eruit en gaf de mama geen kick, deze keer véél meer geroep en het duurde ietske langer, zo heb ik het allebei al keer gezien hé! Nog steeds geen bevalling zelf begeleid maar heb nog tijd!
Tijdens consultaties in contact gekomen met het onderwerp polygamie, kmoet zeggen, ik kan er niet goed bij!!! Ben er telkens weer helemaal van gedegouteerd als de dokter vraagt aan een vrouw 'en heeft uw man nog vrouwen' en de vrouw zegt doodnormaal 'ja', brrrrrrrr! Cultuurverschil...
Verder heeft mijn Facebook het op één of andere vreemde manier begeven! Ik kan er af en toe nog op maar kan er niets meer op doen... Even meedelen!
Soit, da zalt zijn voor nu denk ik!
Nog een gelukkig en vooral gezond nieuwjaar!
Een gsm gestolen zijn verhoogt mijn onveiligheidsgevoel blijkbaar toch nog niet genoeg want ik laat vreemde, onbekende mannen die smeken om wat geld voor hun in-coma-liggende-vrouw toch gewillig binnen in ons appartement :-s! En prof Atchou nog zoooo mooi zeggen om hier niemand onbekend binnen te laten... Maar mijn Franse taalkennis stelde me niet in staat hem weg te werken aan de deur en mijn hart 'brak' bij zijn verhaal (gissen of het nu eigenlijk waar is?). Soit, niets gebeurd (alleen slecht geslapen), gelukkig, maar was er daarna toch even niet goed van!!!
Verder op gynaeco vooral consultaties volgen en af en toe één zelf proberen, vandaag voor de tweede keer een bevalling hier gezien! De eerste keer floepte het kind eruit en gaf de mama geen kick, deze keer véél meer geroep en het duurde ietske langer, zo heb ik het allebei al keer gezien hé! Nog steeds geen bevalling zelf begeleid maar heb nog tijd!
Tijdens consultaties in contact gekomen met het onderwerp polygamie, kmoet zeggen, ik kan er niet goed bij!!! Ben er telkens weer helemaal van gedegouteerd als de dokter vraagt aan een vrouw 'en heeft uw man nog vrouwen' en de vrouw zegt doodnormaal 'ja', brrrrrrrr! Cultuurverschil...
Verder heeft mijn Facebook het op één of andere vreemde manier begeven! Ik kan er af en toe nog op maar kan er niets meer op doen... Even meedelen!
Soit, da zalt zijn voor nu denk ik!
Nog een gelukkig en vooral gezond nieuwjaar!
maandag 4 januari 2010
week vier
Wat heb ik deze week allemaal (bij)geleerd?
- DEET is vrij effectief. Wil je geen 15 nieuwe muggebeten op 1 dag: smeren maar! Achteraf kan je alleen maar hopen dat de Lariam zijn werk doet of dat je een perfecte bewaarengel hebt.Een lange broek dragen helpt ook niet altijd. Sommige agressieve beestjes weten hun ‘snuit’ er toch door te krijgen.
- In Afrika heest geen gêne, zowel voor vrouwen al mannen. De borst geven kan op elk moment en overal en plassen in het openbaar, langs de kant van de weg, vormt geen enkel probleem. We zijn echter niet van plan om ons zoooo goed te integreren om deze gewoontes vlekkeloos over te nemen (het eerste zou moeilijk zijn, trouwens… en het tweede ook bij nader inzicht).
-“Op tijd komen” is nog steeds een relatief begrip in Kameroen. Ten allen tijde een boekje op zak hebben is geen overbodige luxe.
-Baby’s krijgen vaak pas een naam na enkele dagen. Ondertussen wordt er op het dossier BB (bébé) “X” genoteerd. Tegen dat ik dát doorhad…
-Bij een ziek kind dat op het punt staat te braken, bewaar je best wat afstand. Als je te dicht staat en gewoon je benen opendoet “om de ‘straal’ ertussen te laten passeren” bestaat de kans dat je toch getroffen wordt. Zeker als je die ochtend juist een rokje uit je kast had gepikt.
-Tips voor elke toekomstige arts:
*Wil je de consultaties wat sneller laten verlopen: roep twee mensen tegelijkertijd binnen… terwijl de ene zijn verhaal doet, kleedt de andere zich uit… Makkelijk en effectief, niet? Hier werkt het alleszins. Of had het misschien ook met het gebrek aan gêne te maken? (kleine, nuttige opmerking: ik ben geswitcht van de dienst gynaecologie naar pediatrie)
*Makkelijk ook om de ouders zelf een thermometer en een handdoekje te laten meebrengen. Het bespaart je veel tijd/geld en opkuiswerk!
-Bespaar jezelf (als verpleegkundige in België) zoveel mogelijk werk en laat al de verzorgende taken over aan de ouders! Wassen, aankleden, eten maken en geven… Ze kunnen zelfs overnachten in hetzelfde bed en enkel roepen bij een urgentie.
-Koorts (“il/elle chauffe”) staat gelijk aan malaria. (Geneeskunde is toch simpel)
-Goed nieuws in de bestrijding van HIV: ART is hier gratis voor pasgeborenen met een seropositieve moeder! De PCR-test na 6 weken blijft noodzakelijk om het vervolg van de behandeling te bepalen.
- Gebrek aan kennis van gezondheid(zorg) is hier heer en meester. Als men de normale lichaamstemperatuur al weet, is het vaak onvoorstelbaar in welke warme, gebreide pakjes, met dubbele muts en kousjes een kind met koorts binnengebracht wordt. Je zou voor minder beginnen zweten. Ook automedicatie komt frequent voor, tot grote frustratie van de pediaters. Bij ons niet altijd zo’n slecht teken, maar de armoede zorgt er hier wel voor dat men vaak moet ‘kiezen’ tussen verschillende therapieën.
- Het consulteren van een natuurgeneesheer is niet aan te bevelen. Scarification kan leiden tot sepsis! Gelukkig heeft het kind het overleefd (maar hij houdt er dus wel lelijke littekens aan over).
- Een ‘antigifcentrum’ bestaat hier niet. Intoxicaties (vrij frequent) worden ‘proefondervindelijk’ of ‘door de ervaring’ opgelost. Een kind horen kreunen door een verbrande slokdarm gaat door merg en been…
- Oorbellen zijn al op erg jonge leeftijd toegestaan. Meisjes krijgen vaak in de eerste dagen/weken gaatjes in de oren. Aawtsj!
- Een broodje ‘la vache qui rit’ kan veranderen in een broodje ‘fourmis’ als je je tas op de grond achterlaat. Veilig, hoog bewaren is een must als je ’s middags iets eten wilt.
- Kerstversiering blijft sfeer geven! Ook na kerstdag fleurt het nog het hele ziekenhuis/straten op. Zelfs de meest kitscherige ornamenten zorgen voor een lach op ieders gezicht. Plastic kerstbomen zijn op elke straathoek te koop.
- Oudejaar vieren in een warm land is een verrijkende ervaring. Toch kan de sfeer van vriendschap en gezelligheid in het thuisland niet geëvenaard worden.
- Een overrijpe papaja eten is GEEN goed idee wil je na enkele dagen geen last van buikloop. (hij zag er nochtans zo lekker uit…). Het fruit is hier anders wel bijzonder smakelijk en goedkoop.
- Café Yaoundé is ons favoriete eetgelegenheid aan het worden (jaja, hier hebben ze ook “pommes frites” :) … een aanrader! Onze eigen kookkunsten hebben al twee lievelingsgerechten voortgebracht: “pasta Napolitana” en “crevettes in red”. Mmm…
- Niks gaat hier verloren. Een vis eten, doe je tot op de graat, kop inclusief! Nadat wij wat gepeuzeld hadden en (naar onze normen) de volledige vis opgegeten hadden, neemt men graag van je over om je bord verder uit te eten (zelfs de stukjes die je subtiel uit je mond terug in je bord gelegd hebt).
- Geen alcohol drinken lijkt hier een grote zonde. Je moet je meerdere keren per avond verantwoorden, tot vervelens toe. Ook een vegetariër heeft het niet altijd makkelijk om zijn principes verkocht te krijgen.
- Hou je spullen goed in de gaten op feestdagen! Het is bewezen dat de criminaliteit behoorlijk stijgt rond de eindejaarsperiode. Zelfs als je gsm verstopt blijkt in een zijzakje van een jurkje (waarvan je de zakjes die dag zelf pas hebt ontdekt), weet men hem toch te vinden. Botst er dus een verdacht individu tegen je aan en heb je door dat hij niet de beste bedoelingen heeft, laat hem dan niet los (als je hem vasthebt, zoals ik) of laat zeker ook niet lopen. Met andere woorden: onze kameroenese gsm is gepikt (op klaarlichte dag) en we hebben noodgedwongen een nieuw nummer: (00237) 70 62 56 56.
In de hoop dat we deze week gespaard blijven van alle onheil: tot volgende week!
Verder wens ik iedereen een overgelukkig 2010 in een optimale gezondheid! (Dat dit nu net het belangrijkste blijft, merken we hier iedere dag opnieuw… en het is jullie allemaal gegund natuurlijk!)
… 2010 bisous …
Mieke
- DEET is vrij effectief. Wil je geen 15 nieuwe muggebeten op 1 dag: smeren maar! Achteraf kan je alleen maar hopen dat de Lariam zijn werk doet of dat je een perfecte bewaarengel hebt.Een lange broek dragen helpt ook niet altijd. Sommige agressieve beestjes weten hun ‘snuit’ er toch door te krijgen.
- In Afrika heest geen gêne, zowel voor vrouwen al mannen. De borst geven kan op elk moment en overal en plassen in het openbaar, langs de kant van de weg, vormt geen enkel probleem. We zijn echter niet van plan om ons zoooo goed te integreren om deze gewoontes vlekkeloos over te nemen (het eerste zou moeilijk zijn, trouwens… en het tweede ook bij nader inzicht).
-“Op tijd komen” is nog steeds een relatief begrip in Kameroen. Ten allen tijde een boekje op zak hebben is geen overbodige luxe.
-Baby’s krijgen vaak pas een naam na enkele dagen. Ondertussen wordt er op het dossier BB (bébé) “X” genoteerd. Tegen dat ik dát doorhad…
-Bij een ziek kind dat op het punt staat te braken, bewaar je best wat afstand. Als je te dicht staat en gewoon je benen opendoet “om de ‘straal’ ertussen te laten passeren” bestaat de kans dat je toch getroffen wordt. Zeker als je die ochtend juist een rokje uit je kast had gepikt.
-Tips voor elke toekomstige arts:
*Wil je de consultaties wat sneller laten verlopen: roep twee mensen tegelijkertijd binnen… terwijl de ene zijn verhaal doet, kleedt de andere zich uit… Makkelijk en effectief, niet? Hier werkt het alleszins. Of had het misschien ook met het gebrek aan gêne te maken? (kleine, nuttige opmerking: ik ben geswitcht van de dienst gynaecologie naar pediatrie)
*Makkelijk ook om de ouders zelf een thermometer en een handdoekje te laten meebrengen. Het bespaart je veel tijd/geld en opkuiswerk!
-Bespaar jezelf (als verpleegkundige in België) zoveel mogelijk werk en laat al de verzorgende taken over aan de ouders! Wassen, aankleden, eten maken en geven… Ze kunnen zelfs overnachten in hetzelfde bed en enkel roepen bij een urgentie.
-Koorts (“il/elle chauffe”) staat gelijk aan malaria. (Geneeskunde is toch simpel)
-Goed nieuws in de bestrijding van HIV: ART is hier gratis voor pasgeborenen met een seropositieve moeder! De PCR-test na 6 weken blijft noodzakelijk om het vervolg van de behandeling te bepalen.
- Gebrek aan kennis van gezondheid(zorg) is hier heer en meester. Als men de normale lichaamstemperatuur al weet, is het vaak onvoorstelbaar in welke warme, gebreide pakjes, met dubbele muts en kousjes een kind met koorts binnengebracht wordt. Je zou voor minder beginnen zweten. Ook automedicatie komt frequent voor, tot grote frustratie van de pediaters. Bij ons niet altijd zo’n slecht teken, maar de armoede zorgt er hier wel voor dat men vaak moet ‘kiezen’ tussen verschillende therapieën.
- Het consulteren van een natuurgeneesheer is niet aan te bevelen. Scarification kan leiden tot sepsis! Gelukkig heeft het kind het overleefd (maar hij houdt er dus wel lelijke littekens aan over).
- Een ‘antigifcentrum’ bestaat hier niet. Intoxicaties (vrij frequent) worden ‘proefondervindelijk’ of ‘door de ervaring’ opgelost. Een kind horen kreunen door een verbrande slokdarm gaat door merg en been…
- Oorbellen zijn al op erg jonge leeftijd toegestaan. Meisjes krijgen vaak in de eerste dagen/weken gaatjes in de oren. Aawtsj!
- Een broodje ‘la vache qui rit’ kan veranderen in een broodje ‘fourmis’ als je je tas op de grond achterlaat. Veilig, hoog bewaren is een must als je ’s middags iets eten wilt.
- Kerstversiering blijft sfeer geven! Ook na kerstdag fleurt het nog het hele ziekenhuis/straten op. Zelfs de meest kitscherige ornamenten zorgen voor een lach op ieders gezicht. Plastic kerstbomen zijn op elke straathoek te koop.
- Oudejaar vieren in een warm land is een verrijkende ervaring. Toch kan de sfeer van vriendschap en gezelligheid in het thuisland niet geëvenaard worden.
- Een overrijpe papaja eten is GEEN goed idee wil je na enkele dagen geen last van buikloop. (hij zag er nochtans zo lekker uit…). Het fruit is hier anders wel bijzonder smakelijk en goedkoop.
- Café Yaoundé is ons favoriete eetgelegenheid aan het worden (jaja, hier hebben ze ook “pommes frites” :) … een aanrader! Onze eigen kookkunsten hebben al twee lievelingsgerechten voortgebracht: “pasta Napolitana” en “crevettes in red”. Mmm…
- Niks gaat hier verloren. Een vis eten, doe je tot op de graat, kop inclusief! Nadat wij wat gepeuzeld hadden en (naar onze normen) de volledige vis opgegeten hadden, neemt men graag van je over om je bord verder uit te eten (zelfs de stukjes die je subtiel uit je mond terug in je bord gelegd hebt).
- Geen alcohol drinken lijkt hier een grote zonde. Je moet je meerdere keren per avond verantwoorden, tot vervelens toe. Ook een vegetariër heeft het niet altijd makkelijk om zijn principes verkocht te krijgen.
- Hou je spullen goed in de gaten op feestdagen! Het is bewezen dat de criminaliteit behoorlijk stijgt rond de eindejaarsperiode. Zelfs als je gsm verstopt blijkt in een zijzakje van een jurkje (waarvan je de zakjes die dag zelf pas hebt ontdekt), weet men hem toch te vinden. Botst er dus een verdacht individu tegen je aan en heb je door dat hij niet de beste bedoelingen heeft, laat hem dan niet los (als je hem vasthebt, zoals ik) of laat zeker ook niet lopen. Met andere woorden: onze kameroenese gsm is gepikt (op klaarlichte dag) en we hebben noodgedwongen een nieuw nummer: (00237) 70 62 56 56.
In de hoop dat we deze week gespaard blijven van alle onheil: tot volgende week!
Verder wens ik iedereen een overgelukkig 2010 in een optimale gezondheid! (Dat dit nu net het belangrijkste blijft, merken we hier iedere dag opnieuw… en het is jullie allemaal gegund natuurlijk!)
… 2010 bisous …
Mieke
zondag 27 december 2009
Terug...
Koekoek, terug van weggeweest!!!
Na een aantal dagen bedgekluisterd te zijn wegens een malaria waar ik gelukkig nog vroeg bij was, ben ik weer ongeveer klaar voor wat meer actie. Ik voel wel nog dat ik ziek geweest ben en ga zeker nog wat moeten bijslapen maar het ‘ziek zijn’ is gepasseerd! Malaria is GEEN aanrader (kwas na drie dagen blij dat ik 10 minuten na elkaar kon rechtzitten, zooooooooo futloos, zegt dat genoeg?) en de medicatie ervoor ook niet (nachtmerries!). Maar zo kan ik weer dankbaar beseffen dat gezond zijn echt zooo zalig is!!! Al die energie J!
Dus… eigenlijk niet veel nieuws te vertellen. Jammer van de gemiste afspraken maar tzou letterlijk onmogelijk geweest zijn!
Vrijdag zijn we vroeg opgestaan om naar de kathedraal te gaan voor een kerstviering! We hadden aan Gaston en zijn vrouw gevraagd waar we een katholieke viering konden meevolgen op kerstmis! Het uur waren we wel niet meer zo zeker maar we beslisten om er rond 9u te zijn. De mis begon inderdaad op dat uur! Mijn indruk… niet zoooo speciaal! Dezelfde structuur als een katholieke mis in België, een koor vanvoor met een aantal mensen die meezingen, wel véééééééél meer volk natuurlijk. Maar geen uitbundige toestanden (onze jongerenmissen zijn beter ;-) maar mss moeten we keer een andere kerk doen? Trouwens, lieve idoenezen, heb braaf ‘for unto us’ en ‘adeste fideles’ meegezongen in de mis en terwijl aan jullie gedacht J! Was een vreemd gevoel om de liedjes te horen in een superwarme omgeving (om te stikken in de kerk, nogal een verschil met de Oostkampkerk die ene keer ;-) en met allemaal niet-blanken rond mij, behalve Mieke natuurlijk. Soit, ik hoop dat de kerstmis meegevallen is???
Twee uur proberen concentreren op het Frans dat in de verte gezegd wordt, is moeilijk! Iemand ons gezien op de Kameroense tv, er werd gefilmd ;-) :-D?
Smiddags dacht ik het wat rustig houden, tis toch de eerste dag dat ik er terug redelijk bovenop ben! Buiten Gaston gerekend… Een uitnodiging om bij hem thuis wat te komen eten! Op Kerstmis sla je zo geen dingen af natuurlijk! Om half twee zijn we dan opgehaald met de auto door Gaston en een vriend, Alex. Na het kopen van een fles bier (we konden er niet onderuit), en vier overtijdse kindersurprise eitjes voor als cadeautjes voor zijn kindjes zijn we verdergereden naar zijn huis, ergens aan de rand van Yaoundé. Daar moesten de kindjes (4 jongetjes tussen 10 en 6 jaar oud) precies toch wat wennen aan twee blanke vrouwen in hun huis. De vrouw des huizes had een aantal dingen voor ons klaargemaakt, nl. maniok, kip op twee manieren, varken, rijst, cake en andere koekjes. Mieke zag het helemaal zitten, ik daarentegen had sinds maandag niet meer gegeten dan een paar yoghurtjes en een beetje spaghetti en mijn maag was er duidelijk niet klaar voor maar ik heb mijn best gedaan vind ik. Het deed wel supervreemd om bediend te worden door de moeder, die vier borden had klaargezet en dus schijnbaar niet zou mee-eten. Gelukkig zette ze zich erbij toen ik vroeg of ze ook niet ging eten. De jongetjes kwamen los en op het einde kon er zelfs een dansje af van de drie jongsten, grappig maar superkoddig!
Na een gezellige namiddag zijn we dan terug naar huis gevoerd (luxe!). Vanavond toch wat bekomen…
Zaterdag zijn we naar de zoo geweest met Pierre. Na wat onderhandelen over de prijs (als ze zien dat je blank bent mag je zeven keer meer betalen) geraken we binnen. Vooral veel apen, iets te magere leeuwen, vogels, lege kooien,… Allé ja, geen ‘Planckendael’ dus… Maar wel eens tof! Erna zijn we nog iets gaan drinken met Pierre en een vriend. Twordt een pompelmoessap van 0,65 L, téveel maar soit… Het Frans blijft vermoeiend maar kheb nog steeds tijd om eraan te wennen natuurlijk!
Vandaag wat rustiger houden zodat ik met al mijn energie terug aan de stage kan beginnen maandag! Twordt gynaeco voor mij en pediatrie voor Mieke!
Tot hoors!
Na een aantal dagen bedgekluisterd te zijn wegens een malaria waar ik gelukkig nog vroeg bij was, ben ik weer ongeveer klaar voor wat meer actie. Ik voel wel nog dat ik ziek geweest ben en ga zeker nog wat moeten bijslapen maar het ‘ziek zijn’ is gepasseerd! Malaria is GEEN aanrader (kwas na drie dagen blij dat ik 10 minuten na elkaar kon rechtzitten, zooooooooo futloos, zegt dat genoeg?) en de medicatie ervoor ook niet (nachtmerries!). Maar zo kan ik weer dankbaar beseffen dat gezond zijn echt zooo zalig is!!! Al die energie J!
Dus… eigenlijk niet veel nieuws te vertellen. Jammer van de gemiste afspraken maar tzou letterlijk onmogelijk geweest zijn!
Vrijdag zijn we vroeg opgestaan om naar de kathedraal te gaan voor een kerstviering! We hadden aan Gaston en zijn vrouw gevraagd waar we een katholieke viering konden meevolgen op kerstmis! Het uur waren we wel niet meer zo zeker maar we beslisten om er rond 9u te zijn. De mis begon inderdaad op dat uur! Mijn indruk… niet zoooo speciaal! Dezelfde structuur als een katholieke mis in België, een koor vanvoor met een aantal mensen die meezingen, wel véééééééél meer volk natuurlijk. Maar geen uitbundige toestanden (onze jongerenmissen zijn beter ;-) maar mss moeten we keer een andere kerk doen? Trouwens, lieve idoenezen, heb braaf ‘for unto us’ en ‘adeste fideles’ meegezongen in de mis en terwijl aan jullie gedacht J! Was een vreemd gevoel om de liedjes te horen in een superwarme omgeving (om te stikken in de kerk, nogal een verschil met de Oostkampkerk die ene keer ;-) en met allemaal niet-blanken rond mij, behalve Mieke natuurlijk. Soit, ik hoop dat de kerstmis meegevallen is???
Twee uur proberen concentreren op het Frans dat in de verte gezegd wordt, is moeilijk! Iemand ons gezien op de Kameroense tv, er werd gefilmd ;-) :-D?
Smiddags dacht ik het wat rustig houden, tis toch de eerste dag dat ik er terug redelijk bovenop ben! Buiten Gaston gerekend… Een uitnodiging om bij hem thuis wat te komen eten! Op Kerstmis sla je zo geen dingen af natuurlijk! Om half twee zijn we dan opgehaald met de auto door Gaston en een vriend, Alex. Na het kopen van een fles bier (we konden er niet onderuit), en vier overtijdse kindersurprise eitjes voor als cadeautjes voor zijn kindjes zijn we verdergereden naar zijn huis, ergens aan de rand van Yaoundé. Daar moesten de kindjes (4 jongetjes tussen 10 en 6 jaar oud) precies toch wat wennen aan twee blanke vrouwen in hun huis. De vrouw des huizes had een aantal dingen voor ons klaargemaakt, nl. maniok, kip op twee manieren, varken, rijst, cake en andere koekjes. Mieke zag het helemaal zitten, ik daarentegen had sinds maandag niet meer gegeten dan een paar yoghurtjes en een beetje spaghetti en mijn maag was er duidelijk niet klaar voor maar ik heb mijn best gedaan vind ik. Het deed wel supervreemd om bediend te worden door de moeder, die vier borden had klaargezet en dus schijnbaar niet zou mee-eten. Gelukkig zette ze zich erbij toen ik vroeg of ze ook niet ging eten. De jongetjes kwamen los en op het einde kon er zelfs een dansje af van de drie jongsten, grappig maar superkoddig!
Na een gezellige namiddag zijn we dan terug naar huis gevoerd (luxe!). Vanavond toch wat bekomen…
Zaterdag zijn we naar de zoo geweest met Pierre. Na wat onderhandelen over de prijs (als ze zien dat je blank bent mag je zeven keer meer betalen) geraken we binnen. Vooral veel apen, iets te magere leeuwen, vogels, lege kooien,… Allé ja, geen ‘Planckendael’ dus… Maar wel eens tof! Erna zijn we nog iets gaan drinken met Pierre en een vriend. Twordt een pompelmoessap van 0,65 L, téveel maar soit… Het Frans blijft vermoeiend maar kheb nog steeds tijd om eraan te wennen natuurlijk!
Vandaag wat rustiger houden zodat ik met al mijn energie terug aan de stage kan beginnen maandag! Twordt gynaeco voor mij en pediatrie voor Mieke!
Tot hoors!
week drie, slot
Er is al veel schreven over deze week dus ik zal het proberen vrij kort te houden. Gisteren, zaterdag, zijn we dan inderdaad naar de zoo geweest met Pierre, en een vriend, Alex. Best wel nog de moeite. Vele apen gezien, zowel opgesloten als loslopend. En meteen ook kennisgemaakt met de corruptie van het land. Iedere bezoeker dient zich normaal te registeren, maar dit was voor ons niet nodig… Later bleek waarom:ons ingangsgeld verdween rechtstreeks in de zak van de conciërge… Tss… De leeuwen, die er erg uitgemergeld en futloos uitzagen, zullen er nu nog minder wel door varen natuurlijk. Triestig! Erna zijn we nog iets gaan drinken in een plaatselijk ‘bar’ langs de straat, zoals er hier wel meerdere zijn. Best nog gezellig en we hebben het deze keer nog kunnen houden op een ‘jus’, de kameroenese specialiteit: “top pamplemousse”. We zijn trouwens uitgenodigd op oudejaar bij Pierre. Ik heb er momenteel nog vrij veel zin in maar Lies iets minder. We zullen wel zien en houden jullie op de hoogte!
Tot de volgende!
Bisous
Mieke
Tot de volgende!
Bisous
Mieke
Joyeux Noël!
Gisteren erg op het gemak ‘gevierd’. Lies was nog vrij vermoeid van de malaria en ik ook niet veel zin in veel actie. Onze kerstavond bestond uit: praten, lezen, kaarten en … een aflevering gossip girl. De menu was vrij karig: rijst en appelmoes, niet meer, niet minder. We hadden beiden niet zoveel honger en het voelde niet echt aan als “kerstavond”. We zijn dan ook vrij snel in bed gekropen, tegen 20u45. Ik lag nog geen twee minuten in bed of ik kreeg al een sms van Tim: dat hij flink vijf scampi’s (met veel sla en brood weliswaar) naar binnen had gespeeld met een vrolijke beschrijving van de rest van het menu. Lap, daar kwam het water al in mijn mond. Blijkbaar had ik toch meer honger dan ik dacht maar had ik gedachte verdrongen met de rijst en appelmoes. Lies en ik hebben dan maar afgesproken om ons op oudejaar culinair te verwennen. Scampies? Deal! Nu we de supermarkt ‘casino’ ontdekt hebben, zal dat zeker wel lukken. Het is een klein paradijs van westerse luxe. Benieuwd hoe het volgende week op oudejaar zal gaan. Denk dat ik, verrassend genoeg, weinig behoefte zal hebben aan het aftelgedoe. Vroeg in bed kruipen en wakker worden op Nieuwjaar lijkt me nog zo geen slecht idee. We zullen zien wat de komende week brengt. Het is vreemd, maar we hebben hier weinig behoefte aan ‘uitgaan’. Ik vind het meestal een hele opoffering om de hele avond te moeten uitleggen waarom je geen bier drinkt, waarom blanke meisjes zo moeilijk te ‘krijgen’ zijn… en zeker niet in het Frans. Maar het zijn ook maar momenten dat ik er zo over denk hoor. Het fluctueert nogal.
Lies voelt zich vandaag, kerstdag, al een heel stuk beter, oef! We gaan dus voor de eerste keer terug samen de deur uit. Om 9u begint de mis in ‘le cathedral’, dus wij daar naartoe voor de ‘kerst-mis’. En we zien het zitten. Eerst hebben we onze afval weggedaan = droppen langs de straat in een grote container waaruit de helft ‘spontaan’ gerecycleerd wordt door de plaatselijke bevolking. Er hangt wel een geurtje aan, dus wij maken liefst een boogje. Dan een taxi nemen naar de kathedraal, een fraai gebouw. Ons gezet op zo’n houten bankje en de mis afgewacht. Die 2uur zijn verrassend erg snel vooruit gegaan, ondanks het vreemde Frans en het vele rechtop staan. De vele gezangen zullen er wel voor iets tussenzitten. Mooi gezongen, trouwens! Na afloop nog een foto gemaakt bij de gigantische kerstboom. Moet ook wel, op kerstmis. En aangezien er hier niet echt een kerstsfeertje hangt (of is het de warmte?), was dit ons enige besef dat het vandaag jawel, Kerstmis is! Buiten ook nog een kindje ontdekt met een T-shirt “mijn mama is de liefste mama van de hele wereld” (een foto als ultieme bewijs : )... als dat geen leuke boodschap is voor een vredige kerstdag! Al denk ik wel dat het kind weinig besef heeft van de boodschap en illustreert het nog maar eens dat hier redelijk wat Belgische afval-spulletjes terechtkomen. Maar ze komen zeker goed terecht, dat staat vast!
Nadien nog wat inkopen gedaan in de plaatselijke ‘boulangerie’. Van buitenaf leek het maar een gewone bakkerij, maar binnenin was er toch wel meer aan de hand. Allerlei lekkere koeken en taartjes voor bijna geen geld. Omdat het vandaag toch een feestdag is, hebben we onszelf dus eentje cadeau gedaan. Mmm…
Eens aangekomen op het appartement, belde Gaston ons om ons uit te nodigen bij zich thuis voor een hapje en een drankje. Dat hebben we natuurlijk niet afgeslaan: kerstmis is het feest van de multiculturele vrede! Een uurtje later zaten we in zijn salon, nadat we nog wat ‘kindersurprise’-eitjes gekocht hadden voor zijn vier zoontjes (die trouwens vervallen bleken :s). We werden lichtelijk verplicht om op een feestdag wat alcohol te drinken, dus hebben we terug een ‘castel’-biertje gedeeld, maar smaken deed het niet. Tja, soms kan je niet weigeren, dat eist de beleefdheid. Ondanks zijn vrij rijke uitstraling, schrokken we toch wel eventjes van de huisvesting. Een bakstenen huis, dat wel, met tv, telefoon en twee salons, maar de muren hadden nog nooit een likje verf gezien en brokkelden hier en daar af. Vreemd hoe mensen hier zo weinig aandacht schenken aan hun behuizing/inrichting. Naast Gaston, zijn vrouw en hun 4 zonen woont ook de schoonzus (vrij letterlijk te interpreteren, boys) bij hen in en er heerst een echte hiërarchie. Het voelde voor ons beiden nogal vreemd aan. De vrouw achter het fornuis en de man die het volk ontvangt. Hadden we niet gevraagd of ze mee wou eten, zijn vrouw zou pas achteraf gegeten hebben. Ook de benadering t.o.v. de kinderen is helemaal anders dan bij ons. Maar het zijn zo’n schatjes! Het moet gezegd: ze hebben mijn hart gestolen, die kleine Kameroeneesjes… Mijn moedergevoel begint er al spontaan van in de lucht te schieten, hihi. Bovendien was het eten HÉÉRLIJK. Pikant, maar net niet té. En Lies heeft voor een tweede keer haar vegetarische principes wat opzij geschoven en van de kip geproefd. Chapeau! Nadat we ons buikje rond gegeten hadden, zijn we terug naar huis gekeerd. Even later stond Pierre hier voor de deur, vrij aangeschoten, met kip en rijst. Euhm… laat ik zeggen dat ik daar dan toch wel geen zin meer in had. Het zit nu veilig in de koelkast voor morgen, dan eten we dit op, geven we potten aan Pierre terug en neemt hij ons mee naar de zoo. De Kameroenese gastvrijheid is eindeloos… en geweldig!
Kerst-kus en vrede aan iedereen!
Mieke
Lies voelt zich vandaag, kerstdag, al een heel stuk beter, oef! We gaan dus voor de eerste keer terug samen de deur uit. Om 9u begint de mis in ‘le cathedral’, dus wij daar naartoe voor de ‘kerst-mis’. En we zien het zitten. Eerst hebben we onze afval weggedaan = droppen langs de straat in een grote container waaruit de helft ‘spontaan’ gerecycleerd wordt door de plaatselijke bevolking. Er hangt wel een geurtje aan, dus wij maken liefst een boogje. Dan een taxi nemen naar de kathedraal, een fraai gebouw. Ons gezet op zo’n houten bankje en de mis afgewacht. Die 2uur zijn verrassend erg snel vooruit gegaan, ondanks het vreemde Frans en het vele rechtop staan. De vele gezangen zullen er wel voor iets tussenzitten. Mooi gezongen, trouwens! Na afloop nog een foto gemaakt bij de gigantische kerstboom. Moet ook wel, op kerstmis. En aangezien er hier niet echt een kerstsfeertje hangt (of is het de warmte?), was dit ons enige besef dat het vandaag jawel, Kerstmis is! Buiten ook nog een kindje ontdekt met een T-shirt “mijn mama is de liefste mama van de hele wereld” (een foto als ultieme bewijs : )... als dat geen leuke boodschap is voor een vredige kerstdag! Al denk ik wel dat het kind weinig besef heeft van de boodschap en illustreert het nog maar eens dat hier redelijk wat Belgische afval-spulletjes terechtkomen. Maar ze komen zeker goed terecht, dat staat vast!
Nadien nog wat inkopen gedaan in de plaatselijke ‘boulangerie’. Van buitenaf leek het maar een gewone bakkerij, maar binnenin was er toch wel meer aan de hand. Allerlei lekkere koeken en taartjes voor bijna geen geld. Omdat het vandaag toch een feestdag is, hebben we onszelf dus eentje cadeau gedaan. Mmm…
Eens aangekomen op het appartement, belde Gaston ons om ons uit te nodigen bij zich thuis voor een hapje en een drankje. Dat hebben we natuurlijk niet afgeslaan: kerstmis is het feest van de multiculturele vrede! Een uurtje later zaten we in zijn salon, nadat we nog wat ‘kindersurprise’-eitjes gekocht hadden voor zijn vier zoontjes (die trouwens vervallen bleken :s). We werden lichtelijk verplicht om op een feestdag wat alcohol te drinken, dus hebben we terug een ‘castel’-biertje gedeeld, maar smaken deed het niet. Tja, soms kan je niet weigeren, dat eist de beleefdheid. Ondanks zijn vrij rijke uitstraling, schrokken we toch wel eventjes van de huisvesting. Een bakstenen huis, dat wel, met tv, telefoon en twee salons, maar de muren hadden nog nooit een likje verf gezien en brokkelden hier en daar af. Vreemd hoe mensen hier zo weinig aandacht schenken aan hun behuizing/inrichting. Naast Gaston, zijn vrouw en hun 4 zonen woont ook de schoonzus (vrij letterlijk te interpreteren, boys) bij hen in en er heerst een echte hiërarchie. Het voelde voor ons beiden nogal vreemd aan. De vrouw achter het fornuis en de man die het volk ontvangt. Hadden we niet gevraagd of ze mee wou eten, zijn vrouw zou pas achteraf gegeten hebben. Ook de benadering t.o.v. de kinderen is helemaal anders dan bij ons. Maar het zijn zo’n schatjes! Het moet gezegd: ze hebben mijn hart gestolen, die kleine Kameroeneesjes… Mijn moedergevoel begint er al spontaan van in de lucht te schieten, hihi. Bovendien was het eten HÉÉRLIJK. Pikant, maar net niet té. En Lies heeft voor een tweede keer haar vegetarische principes wat opzij geschoven en van de kip geproefd. Chapeau! Nadat we ons buikje rond gegeten hadden, zijn we terug naar huis gekeerd. Even later stond Pierre hier voor de deur, vrij aangeschoten, met kip en rijst. Euhm… laat ik zeggen dat ik daar dan toch wel geen zin meer in had. Het zit nu veilig in de koelkast voor morgen, dan eten we dit op, geven we potten aan Pierre terug en neemt hij ons mee naar de zoo. De Kameroenese gastvrijheid is eindeloos… en geweldig!
Kerst-kus en vrede aan iedereen!
Mieke
donderdag 24 december 2009
rustige kerst
Gezien Lies het toch wel goed zitten heeft, de malaria, zullen we het deze week nog wat rustig aan doen. Onze avondlijke afspraken met Gaston hebben we voor alle zekerheid afgelast. Volgende week zijn er nog steeds feesten er en we zullen er dan nog genoeg van kunnen proeven. Kerstavond zal zich dus vrij rustig, maar gezellig, in het appartement afspelen. Op kerstdag gaan we misschien wel proberen een mis mee te pikken, maar ook dit zal een last-minute-beslissing worden. Uitrusten en de eigen gezondheid komen op de eerste plaats!! We blijven hier nog lang genoeg om allerlei leuke dingen te doen! Intussen houd ik me in alle kalmte bezig: wat lezen, tekstjes schrijven, muziek beluisteren, uitslapen, voor Lies zorgen (al is deze zorg erg minimaal, er gewoon “zijn” is een begin)… Het lukt wel voor een weekje, maar toch begint het te kriebelen om volgende week terug in de werk-routine te zitten. Alles gaat dan toch wel wat sneller. Verder weinig nieuwtjes, behalve dat mijn gsm het nog altijd niet blijkt te doen. “aanmelden netwerk mislukt”…. Ik haaaaat Proximus! (OK, dit moest er even uit). Intussen zaagt Vanessa ons de oren van het hoofd voor een nieuwe gsm. De vorige, die ze al kreeg van de vorige stagiaires, heeft het blijkbaar begeven en nu wil ze een de onze gebruiken. Het is een beetje vervelend gezien ze blijft aandringen. We geven echter (nog) niet toe.
Tot de volgende!
Bisous
Mieke
Tot de volgende!
Bisous
Mieke
dinsdag 22 december 2009
week twee
Onze tweede ‘werkweek’ is onverwacht vroeg beëindigd… Na 1 dag al! De malaria-mug is hier de oorzaak van, en Lies het slachtoffer... Het is een wreed beestje! En aangezien ik ook al vol muggenbeten sta, vrees ik dat ik er in deze drie maanden ook niet van gespaard zal blijven (wat was die incubatietijd ook alweer?), maar de hoop blijft bestaan! We hebben voor alle zekerheid al een tweede reeks anti-malaria-medicatie gekocht. Komt het hier niet van pas, dan misschien toch nog in België. Lies heeft drietal dagen ziekteverlof gekregen en ik… euhm… iets in de aard van ‘sociaal verlof’. Alleen met de taxi als blank meisje is inderdaad geen goed idee. Het is al moeilijk genoeg om (naast de muggen) alle Kameroenese mannen van ons af te slaan met z’n twee. Het is een ware plaag… en best vervelend. Als je ze na een duizendste poging toch duidelijk kan maken dat ze géén kans maken, willen ze dat je ze nog meeneemt ‘voor een zus’ of ‘een vriendin’… Mochten er dus toch mensen geïnteresseerd zijn, laat maar weten, dan selecteren wij ze hier alvast voor jullie!
De komende dagen zullen we ons dus vooral rustig houden. Woensdag hadden we normaal met Gaston en zijn (zwangere) vrouw afgesproken om de sfeer wat op te snuiven van de feesten hier. Het zijn nu twee weken feesten, echte féésten! Iedereen op straat (tuurlijk, het is hier superwarm!) en dansen en muziek. Zie het eigenlijk wel nog zitten, maar het zal toch afhangen van de ziektetoestand van mijn reisgenote. Donderdag (kerstavond) hebben we dan nog eens om 22u afgesproken met hen om nog wat te gaan drinken en misschien gaan we ook naar de middernachtmis. Dat schijnt hier nogal de moeite te zijn. En dat duurt dus ook al snel een paar uur… maar gelukkig zo geen saaie bedoening als bij ons.
Dit weekend hebben we ook voor de eerste keer “de wast” gedaan en het is gelukt: niks gekrompen of van kleur veranderd (joehoe! misschien worden we toch nog een beetje echte huis-vrouwtjes). En zondag zijn we gaan zwemmen in hotel ‘mont-febe’. Het was kort, maar… zaaaalig! ’s Avonds hadden we afgesproken met Ellen en David. Ellen in nu HAIO in Gent en zat twee jaar geleden in dezelfde positie als wij, stagiaires op overzeese stage. Ze kon het niet laten om haar hart te volgen en Kameroen nog eens te bezoeken. Het was geweldig! Dolenthousiast heeft ze ons laten kennismaken met de hoofdstad. We zijn wat gaan eten in ‘café Yaoundé’, een iets luxueuzere eetgelegenheid (voor afrikaanse normen). Héérlijk! Sinds lange tijd terug een echt genot voor mijn smaakpapillen. Lies voelde zich die dag al niet goed en heeft het daarom voor een keertje overgeslaan, maar volgende week, als Ellen en David nog eens voorbij Yaoundé passeren, zullen we onszelf vast nog eens laten verwennen. Het moet ook gezegd worden: een man meehebben in het gezelschap doet je veel meer op je gemak voelen. Lien en Barbara zullen geluk hebben dat Pieter mee is in de volgende periode.
Intussen hebben we ook wat tips gekregen voor onze vrije week, deze van 18 januari. Lies haar moeder en tante komen dan op bezoek en we zijn van plan de “Mount Cameroon” te beklimmen, een kerel van 4000m. Hiervoor rekenen we een drietal dagen. Er is standaard een gids mee en dragers voor de rugzakken. Het wordt niet simpel, maar een fysieke uitdaging gaan we niet uit de weg. Bovendien is het op die hoogte een stuk minder warm, dus veel draaglijker EN… geen malaria-muggen!
tot de volgende!
bisous,
Mieke
De komende dagen zullen we ons dus vooral rustig houden. Woensdag hadden we normaal met Gaston en zijn (zwangere) vrouw afgesproken om de sfeer wat op te snuiven van de feesten hier. Het zijn nu twee weken feesten, echte féésten! Iedereen op straat (tuurlijk, het is hier superwarm!) en dansen en muziek. Zie het eigenlijk wel nog zitten, maar het zal toch afhangen van de ziektetoestand van mijn reisgenote. Donderdag (kerstavond) hebben we dan nog eens om 22u afgesproken met hen om nog wat te gaan drinken en misschien gaan we ook naar de middernachtmis. Dat schijnt hier nogal de moeite te zijn. En dat duurt dus ook al snel een paar uur… maar gelukkig zo geen saaie bedoening als bij ons.
Dit weekend hebben we ook voor de eerste keer “de wast” gedaan en het is gelukt: niks gekrompen of van kleur veranderd (joehoe! misschien worden we toch nog een beetje echte huis-vrouwtjes). En zondag zijn we gaan zwemmen in hotel ‘mont-febe’. Het was kort, maar… zaaaalig! ’s Avonds hadden we afgesproken met Ellen en David. Ellen in nu HAIO in Gent en zat twee jaar geleden in dezelfde positie als wij, stagiaires op overzeese stage. Ze kon het niet laten om haar hart te volgen en Kameroen nog eens te bezoeken. Het was geweldig! Dolenthousiast heeft ze ons laten kennismaken met de hoofdstad. We zijn wat gaan eten in ‘café Yaoundé’, een iets luxueuzere eetgelegenheid (voor afrikaanse normen). Héérlijk! Sinds lange tijd terug een echt genot voor mijn smaakpapillen. Lies voelde zich die dag al niet goed en heeft het daarom voor een keertje overgeslaan, maar volgende week, als Ellen en David nog eens voorbij Yaoundé passeren, zullen we onszelf vast nog eens laten verwennen. Het moet ook gezegd worden: een man meehebben in het gezelschap doet je veel meer op je gemak voelen. Lien en Barbara zullen geluk hebben dat Pieter mee is in de volgende periode.
Intussen hebben we ook wat tips gekregen voor onze vrije week, deze van 18 januari. Lies haar moeder en tante komen dan op bezoek en we zijn van plan de “Mount Cameroon” te beklimmen, een kerel van 4000m. Hiervoor rekenen we een drietal dagen. Er is standaard een gids mee en dragers voor de rugzakken. Het wordt niet simpel, maar een fysieke uitdaging gaan we niet uit de weg. Bovendien is het op die hoogte een stuk minder warm, dus veel draaglijker EN… geen malaria-muggen!
tot de volgende!
bisous,
Mieke
vrijdag 18 december 2009
Eerste week stage!
Onze eerste week stage achter de rug! Beslist om elk onze ervaringen op te schrijven, ondanks waarschijnlijk toch veel overlap!
We staan allebei in het kleine ziekenhuis van Biyem Assi! Om 7u30 beginnen, dus om 6u30 opstaan, help ;-)! Wel tussen 14u en 16u gedaan ergens :-)!
Voor mij worden het eerst 2 weekjes pediatrie! Ondanks mijn (wel grote) interesse in dit vakgebied toch eventjes knikkende knieën bij het binnengaan van het ziekenhuis. Tis allemaal nieuw en onwennig (zelfs het Frans!).
Mieke blijkt in de gang over mij te zitten, ideaal om smiddags af te spreken als we gedaan hebben. Stel jullie wel niet teveel voor bij een gang, ze zijn 20 stappen lang. In de gang heb je een kotje voor de hoofdverpleegster, een consultatielokaal, vier opnamezalen, een zaaltje voor de verpleging en toiletten. Op pediatrie heb je een zaal met neonaten (9 bedjes en 2 couveuses), een zaal met -1jarigen (7bedden), een zaal met 1 tot 2 jarigen (7 bedden) en dan een zaal voor de grotere kinderen (6 bedden) en weeral tzijn kleine zaaltjes, bedjes staan redelijk gepropt op elkaar. Ook allemaal van die ijzeren gevallen met een niet-zo-frisse-matras op het bed.
Goh, tis eigenlijk echt moeilijk om alle indrukken over te brengen maar kzal een beetje proberen… Er is ook zoooooveel te vertellen en zal dus zeker dingen vergeten die ik nog wilde zeggen…
Heb al drie dagen consultaties meegevolgd en twee dagen op zaal gestaan!
Consultaties: Moeders melden hun aan met hun kindje aan het lokaaltje van de hoofdverpleegster (haar stoel is een bed), daar wordt de leeftijd gevraagd, soms het gewicht gemeten en de temperatuur genomen (in de gang, met een eigen meegebrachte thermometer). Ze hebben allemaal een schriftje bij die ze dan ook moeten afgeven, dat wordt dan door een verpleegster bij de dokter bezorgd. In tegenstelling tot in België komen de moeders meestal alleen met hun kind naar de consultatie. Bij de dokter heb je dan het normale consult. Voor het klinisch onderzoek brengen ze zelf een doek mee die ze op de onderzoekstafel moeten leggen. Dan krijgen ze een ‘ordonnance’ mee van de dokter (dat blijkbaar ook op eender wat mag geschreven worden, en ook door eender wie mag geschreven worden eigenlijk) met eventueel een aanvraag voor bloed, echo of radiografie. Als ze dan terugkomen, blijken ze de helft niet gekocht te hebben of zijn ze niet langs het labo geweest wegens te weinig geld, écht erg! Een consultatie verloopt niet steeds gestructureerd. Soms zit de volgende al binnen met haar kind terwijl de ene nog onderzocht moet worden. De artsen nemen ook gewoon hun telefoon op (ook al zijn het niet-medische dingen) of onderbreken een consultatie om even met een kennis te gaan praten. Er was deze week een moment dat er twee kennissen van de arts, de arts, de verpleegster, drie mama’s met hun kinderen en ik binnenzaten in een kleine consultatieruimte! Ten eerste, té warm, ten tweede, probeer maar keer te volgen (vooral het Frans ook). Niet te doen!
Een kind met koorts wordt hier bijna altijd voor malaria behandeld, daarnaast smijten ze ook met antibiotica (tot soms 4 per keer). Van ziekten heb ik al vanalles gezien, van een simpele cyste tot een hydrocefalie, een ernstige deshydratatie (buikplooi die gewoon blijft staan, fontanel ingezonken tot en met), een anemie met een hemoglobine van 3,4 en hematocriet van 6,5%, oink, een longontsteking, een gebroken pols (wel groenhoutfractuur, behandeld met twee tongspatels als spalk en dan een verband)! Verder veel diarree, malnutritie, oorontstekingen, eczematiden, ronchi en crepitaties à volonté…
Al een gênant moment gehad, bij een vraag over symptomen van neurofibromatose zei ik café-au-lait vlekken (bruin dus), eueueueueuh, iets te laat beseft dat dat bij hen niet echt zo zal zijn natuurlijk :-s! Mr de dokter kon er nog om lachen.
Voor de niet-geneeskundigen, sorry voor het eventuele chinees! Toch ook al twee radiografieën gezien J!
‘s Middags wordt er niet gegeten en dat is een redelijk probleem voor mij! Gelukkig mag ik wel even pauze nemen om mijn broodje op te eten, al vinden ze dat dus wel vré grappig dat de blanke studenten dat altijd nodig hebben J!
De zaal: een patiënt die opgenomen moet worden en kan/wil blijven (soms geen geld!), krijgt een zaal toegewezen en zoekt dan zelf maar een bed uit. Ze moeten zelf een bedovertrek voorzien, muskietennetten zijn er wel van het ziekenhuis uit! Eten en drinken brengen ze ook zelf mee! Dan krijgen ze een papiertje met daarop een aanvraag om een dossier aan te maken, daarmee moeten ze naar de ingang van het ziekenhuis. Pas de dossier, pas de soins! Ze kopen zelf hun medicijnen, handschoenen, plakkers, naalden, spuiten, infuzen die ze nodig hebben in de farmacie van het ziekenhuis en geven dit dan aan de verpleging die het toedient. Het restje wordt voorzien van een naam en ofwel zelf bijgehouden of door de verpleging. Dus, geen medicijnen, handschoenen enzo. op de dienst zelf, vreemd! Infuzen worden geprikt en medicatie wordt toegediend op het einde van de gang, in het zicht van iedereen! In Afrika echt geen gêne zenne. Uitkleden voor iedereen, borstvoeding geven voor iedereen, de kinderen zijn precies ook van iedereen :-s. Als er een moeder weg is tijdens de ronde, neemt een andere moeder even over (ja, goed geslapen, wel keer overgegeven,…). De moeders zitten/liggen bij hun kinderen in bed trouwens.
Vandaag een poging mogen doen om een infuus te steken bij een kindje! Euh, eerste hinderpaal, te grote handschoenen waardoor deze overal aan haperen… Tweede hinderpaal, door de zwarte huid zie je de venen niet goed liggen (maar de verpleging ging wel zeggen waar ik ergens moest prikken :-s). Met 8 paar ogen rond me besliste ik om er wel volledig voor te gaan! Niet van de eerste keer erin maar na paar keer zoekend bewegen toch gevonden. Ik was content, tot… de infuusvloeistof ging lopen! De hand van het meisje zwol helemaal op, moet er dus ergens door gezeten hebben… Soit, poging 1 verliep niet zo vlot maar volgende week een tweede poging hoop ik!
Als we de hygiëne in België al erg vinden, dan is het hier toch nog een slagje erger zenne! Mieke en ik hopen allebei dat we geen appendicitis oplopen of enige andere operatie moeten ondergaan. Zelfs een bloedafname zou ik hier niet zooo graag meemaken.
’s Middags wachten we op elkaar om naar huis te gaan, we maken dat het verschil niet te groot is J.
Verder is het elke dinsdag de dag van ‘le grand ménage’, waarbij iedereen (behalve de dokters) helpt bij het kuisen van de gang, de ramen, de tafels, de banken,… Alles dus! Geen consultaties, twas wel een komiek zicht eigenlijk!
Elke woensdag is er ‘le grand tour’. Met zo’n 40-50 mensen (dokters, verpleging, stagiairs) worden de verschillende diensten (ped, gyn, interne, chirurgie) aangedaan en telkens stelt er iemand een patiënt voor waarna er vragen mogen gesteld worden! En ai, volgende week onze beurt… Voor de mensen die mij goed kennen, een HEL! En dan nog in het Frans!!!!!!!!!!!!! Dus al wie duimen over heeft, woensdag tussen 8u en 9u gaat het gebeuren :-s! Na een week is het Frans echt nog steeds helemaal niet ideaal, een ergernis…
Een taxi nemen is niet meer zoooo spannend en zo vreemd als in het begin. We roepen al vlotjes ‘deux cent, hôpital de Biyem Assi’ of ‘deux cent, CHU’ (of toch iets minder vlot van mijn kant ‘deux cent, hôtel de Biyem Assi’ J) en vinden het al minder grof als we niet direct meegenomen worden (vond dat de eerste keren toch redelijk beledigend). Tja, als ze onze richting niet uit moeten kunnen ze ons moeilijk meenemen hé! Meestal hebben we écht wel snel prijs!
Na onze werkuren zijn onze mannen duidelijk gespreksonderwerp nummer 1 (het gemis serieus onderschat!!!), kaarten we veel, bezoeken we het marktje, koken we, gaan we naar de bib voor internet, lezen we, kijken we naar een aflevering van Gossip Girl (:-)) maar kruipen we vooral vroeg in bed (jaja, 21u-21u30 is geen uitzondering, openvallende monden thuis waarschijnlijk ;-). De warmte maakt je toch moe. Wat betreft die warmte… het zweet loopt letterlijk langs mijn lichaam en benen naar beneden met momenten… In de zon stilstaan is verschroeiend rond de middag). Moeilijk in te beelden dat er in België momenteel sneeuw ligt (of donderdag toch).
Verder vage plannen voor het weekend, u hoort nog van ons :-)!
PS: ik hoop dat ik het kan laten om kindjes te ontvoeren naar België want ze zijn serieus knoddig ;-)!!! Echt superschattig!!!
We staan allebei in het kleine ziekenhuis van Biyem Assi! Om 7u30 beginnen, dus om 6u30 opstaan, help ;-)! Wel tussen 14u en 16u gedaan ergens :-)!
Voor mij worden het eerst 2 weekjes pediatrie! Ondanks mijn (wel grote) interesse in dit vakgebied toch eventjes knikkende knieën bij het binnengaan van het ziekenhuis. Tis allemaal nieuw en onwennig (zelfs het Frans!).
Mieke blijkt in de gang over mij te zitten, ideaal om smiddags af te spreken als we gedaan hebben. Stel jullie wel niet teveel voor bij een gang, ze zijn 20 stappen lang. In de gang heb je een kotje voor de hoofdverpleegster, een consultatielokaal, vier opnamezalen, een zaaltje voor de verpleging en toiletten. Op pediatrie heb je een zaal met neonaten (9 bedjes en 2 couveuses), een zaal met -1jarigen (7bedden), een zaal met 1 tot 2 jarigen (7 bedden) en dan een zaal voor de grotere kinderen (6 bedden) en weeral tzijn kleine zaaltjes, bedjes staan redelijk gepropt op elkaar. Ook allemaal van die ijzeren gevallen met een niet-zo-frisse-matras op het bed.
Goh, tis eigenlijk echt moeilijk om alle indrukken over te brengen maar kzal een beetje proberen… Er is ook zoooooveel te vertellen en zal dus zeker dingen vergeten die ik nog wilde zeggen…
Heb al drie dagen consultaties meegevolgd en twee dagen op zaal gestaan!
Consultaties: Moeders melden hun aan met hun kindje aan het lokaaltje van de hoofdverpleegster (haar stoel is een bed), daar wordt de leeftijd gevraagd, soms het gewicht gemeten en de temperatuur genomen (in de gang, met een eigen meegebrachte thermometer). Ze hebben allemaal een schriftje bij die ze dan ook moeten afgeven, dat wordt dan door een verpleegster bij de dokter bezorgd. In tegenstelling tot in België komen de moeders meestal alleen met hun kind naar de consultatie. Bij de dokter heb je dan het normale consult. Voor het klinisch onderzoek brengen ze zelf een doek mee die ze op de onderzoekstafel moeten leggen. Dan krijgen ze een ‘ordonnance’ mee van de dokter (dat blijkbaar ook op eender wat mag geschreven worden, en ook door eender wie mag geschreven worden eigenlijk) met eventueel een aanvraag voor bloed, echo of radiografie. Als ze dan terugkomen, blijken ze de helft niet gekocht te hebben of zijn ze niet langs het labo geweest wegens te weinig geld, écht erg! Een consultatie verloopt niet steeds gestructureerd. Soms zit de volgende al binnen met haar kind terwijl de ene nog onderzocht moet worden. De artsen nemen ook gewoon hun telefoon op (ook al zijn het niet-medische dingen) of onderbreken een consultatie om even met een kennis te gaan praten. Er was deze week een moment dat er twee kennissen van de arts, de arts, de verpleegster, drie mama’s met hun kinderen en ik binnenzaten in een kleine consultatieruimte! Ten eerste, té warm, ten tweede, probeer maar keer te volgen (vooral het Frans ook). Niet te doen!
Een kind met koorts wordt hier bijna altijd voor malaria behandeld, daarnaast smijten ze ook met antibiotica (tot soms 4 per keer). Van ziekten heb ik al vanalles gezien, van een simpele cyste tot een hydrocefalie, een ernstige deshydratatie (buikplooi die gewoon blijft staan, fontanel ingezonken tot en met), een anemie met een hemoglobine van 3,4 en hematocriet van 6,5%, oink, een longontsteking, een gebroken pols (wel groenhoutfractuur, behandeld met twee tongspatels als spalk en dan een verband)! Verder veel diarree, malnutritie, oorontstekingen, eczematiden, ronchi en crepitaties à volonté…
Al een gênant moment gehad, bij een vraag over symptomen van neurofibromatose zei ik café-au-lait vlekken (bruin dus), eueueueueuh, iets te laat beseft dat dat bij hen niet echt zo zal zijn natuurlijk :-s! Mr de dokter kon er nog om lachen.
Voor de niet-geneeskundigen, sorry voor het eventuele chinees! Toch ook al twee radiografieën gezien J!
‘s Middags wordt er niet gegeten en dat is een redelijk probleem voor mij! Gelukkig mag ik wel even pauze nemen om mijn broodje op te eten, al vinden ze dat dus wel vré grappig dat de blanke studenten dat altijd nodig hebben J!
De zaal: een patiënt die opgenomen moet worden en kan/wil blijven (soms geen geld!), krijgt een zaal toegewezen en zoekt dan zelf maar een bed uit. Ze moeten zelf een bedovertrek voorzien, muskietennetten zijn er wel van het ziekenhuis uit! Eten en drinken brengen ze ook zelf mee! Dan krijgen ze een papiertje met daarop een aanvraag om een dossier aan te maken, daarmee moeten ze naar de ingang van het ziekenhuis. Pas de dossier, pas de soins! Ze kopen zelf hun medicijnen, handschoenen, plakkers, naalden, spuiten, infuzen die ze nodig hebben in de farmacie van het ziekenhuis en geven dit dan aan de verpleging die het toedient. Het restje wordt voorzien van een naam en ofwel zelf bijgehouden of door de verpleging. Dus, geen medicijnen, handschoenen enzo. op de dienst zelf, vreemd! Infuzen worden geprikt en medicatie wordt toegediend op het einde van de gang, in het zicht van iedereen! In Afrika echt geen gêne zenne. Uitkleden voor iedereen, borstvoeding geven voor iedereen, de kinderen zijn precies ook van iedereen :-s. Als er een moeder weg is tijdens de ronde, neemt een andere moeder even over (ja, goed geslapen, wel keer overgegeven,…). De moeders zitten/liggen bij hun kinderen in bed trouwens.
Vandaag een poging mogen doen om een infuus te steken bij een kindje! Euh, eerste hinderpaal, te grote handschoenen waardoor deze overal aan haperen… Tweede hinderpaal, door de zwarte huid zie je de venen niet goed liggen (maar de verpleging ging wel zeggen waar ik ergens moest prikken :-s). Met 8 paar ogen rond me besliste ik om er wel volledig voor te gaan! Niet van de eerste keer erin maar na paar keer zoekend bewegen toch gevonden. Ik was content, tot… de infuusvloeistof ging lopen! De hand van het meisje zwol helemaal op, moet er dus ergens door gezeten hebben… Soit, poging 1 verliep niet zo vlot maar volgende week een tweede poging hoop ik!
Als we de hygiëne in België al erg vinden, dan is het hier toch nog een slagje erger zenne! Mieke en ik hopen allebei dat we geen appendicitis oplopen of enige andere operatie moeten ondergaan. Zelfs een bloedafname zou ik hier niet zooo graag meemaken.
’s Middags wachten we op elkaar om naar huis te gaan, we maken dat het verschil niet te groot is J.
Verder is het elke dinsdag de dag van ‘le grand ménage’, waarbij iedereen (behalve de dokters) helpt bij het kuisen van de gang, de ramen, de tafels, de banken,… Alles dus! Geen consultaties, twas wel een komiek zicht eigenlijk!
Elke woensdag is er ‘le grand tour’. Met zo’n 40-50 mensen (dokters, verpleging, stagiairs) worden de verschillende diensten (ped, gyn, interne, chirurgie) aangedaan en telkens stelt er iemand een patiënt voor waarna er vragen mogen gesteld worden! En ai, volgende week onze beurt… Voor de mensen die mij goed kennen, een HEL! En dan nog in het Frans!!!!!!!!!!!!! Dus al wie duimen over heeft, woensdag tussen 8u en 9u gaat het gebeuren :-s! Na een week is het Frans echt nog steeds helemaal niet ideaal, een ergernis…
Een taxi nemen is niet meer zoooo spannend en zo vreemd als in het begin. We roepen al vlotjes ‘deux cent, hôpital de Biyem Assi’ of ‘deux cent, CHU’ (of toch iets minder vlot van mijn kant ‘deux cent, hôtel de Biyem Assi’ J) en vinden het al minder grof als we niet direct meegenomen worden (vond dat de eerste keren toch redelijk beledigend). Tja, als ze onze richting niet uit moeten kunnen ze ons moeilijk meenemen hé! Meestal hebben we écht wel snel prijs!
Na onze werkuren zijn onze mannen duidelijk gespreksonderwerp nummer 1 (het gemis serieus onderschat!!!), kaarten we veel, bezoeken we het marktje, koken we, gaan we naar de bib voor internet, lezen we, kijken we naar een aflevering van Gossip Girl (:-)) maar kruipen we vooral vroeg in bed (jaja, 21u-21u30 is geen uitzondering, openvallende monden thuis waarschijnlijk ;-). De warmte maakt je toch moe. Wat betreft die warmte… het zweet loopt letterlijk langs mijn lichaam en benen naar beneden met momenten… In de zon stilstaan is verschroeiend rond de middag). Moeilijk in te beelden dat er in België momenteel sneeuw ligt (of donderdag toch).
Verder vage plannen voor het weekend, u hoort nog van ons :-)!
PS: ik hoop dat ik het kan laten om kindjes te ontvoeren naar België want ze zijn serieus knoddig ;-)!!! Echt superschattig!!!
Eerste afrikaanse stage
Deze week liepen we onze eerste stage op Afrikaanse bodem! En het moet gezegd worden: het is een verrijkende ervaring. Hiervoor moeten we wel vroeg opstaan (om 6u30!), goed ontbijten (want hier eten ze niet over de middag. ok, wij ontsnappen wel vaak een kwartiertje :) en een hobbelige taxirit overleven op weg naar het hospitaal van Biyem Assi. Het is een klein ziekenhuis dat veel charme heeft door zijn binnenpleintje, badend in het zonlicht. Ik begin met 2 weken gynaeco, Liesn op pediatrie, dan switchen we en we sluiten af met een gezamenlijke week op de ‘urgences’. Onze diensten zijn elk 1 gang groot en liggen recht tegenover elkaar. Gemakkelijk!
Eens aangekomen, had ik niet veel tijd om aan de dienst te wennen. Na 5 minuten stond de eerste vrouw al op bevallen. Meteen werd getest in hoeverre ik de bevalling zelf wou leiden. Heb toch maar beslist om eerst nog eens te kijken (observeren = leren, nietwaar?) en te assisteren. Het aankleden van de baby (die ondersteboven aan 1 been naar de tafel wordt gedragen) was een deel van mijn taak. Met voorzichtigheid begon ik aan de opdracht en al snel had ik door dat ze het hier wel sneller (en ruwer) gewend waren. Naarmate de dagen vorderden, kreeg ik alles wel al meer onder controle. Tussen de bevallingen en het checken van de ontsluitingen door, is er tijd voor een zaalronde, volgen van de consultatie, bezoek van de afdeling ‘family planning’ en praten met de verpleging (en voor de 1000Ste keer moeten uitleggen waarom een Belgische vrouw gemiddeld maar 2 kinderen wil..). Gezellige boel allemaal, zeker omdat er van een echte werkdruk geen sprake blijkt. De mede-geneeskundig studentes zijn ook vriendelijk en behulpzaam, maar zij hebben de komende twee weken vakantie. Het valt nog wat af te wachten hoe we ons plan zonder hen zullen moeten trekken want hun kleine tips zijn vaak goud waard. Vele van hen trekken de komende weken naar huis om de feestdagen voor te bereiden en voor hun kinderen te zorgen. Jawel! Wij zijn bijna de enigen hier zonder kinderen (en dat op ons 24 jaar! :). Voor het gemak zeggen we wel aan iedereen dat ik getrouwd ben en lies verloofd is… Meteen blijven de huwelijksaanzoeken achterwege… of ja… toch de meeste. Het is hier namelijk nog toegestaan dat je ‘het eigendom’ bent van meerdere mannen tegelijk, slik! Ook dat slaan we maar mooi af. Éen man is al meer dan genoeg, hehe!
Vreemd ook hoe ze Lies en ik niet uit elkaar kunnen houden. Als ze ons al niet voor dezelfde persoon aanzien(!), dan zeggen ze maar dat we zussen zijn… Tja, zoals wij soms denken dat alle zwartjes op elkaar lijken, hebben zij blijkbaar hetzelfde gevoel over blanken. En blank staat hier nog altijd gelijk aan ‘beter’. Het blijft vreemd aanvoelen. Als wij naar hier komen, worden we op een voetstuk geplaatst, terwijl zij bij ons echt vaak allesbehalve vriendelijk behandeld worden. Ik begrijp het toch niet helemaal… Maar onze blog is misschien geen goeie plaats voor mijn anti-vlaams-belang-propaganda.
Dat een bevalling de mooiste dag van je leven kan zijn, kan ik me hier toch maar moeilijk voorstellen. De bevallingen gebeuren allemaal zonder verdoving. Maar dat is nog niet het ergste. De omstandigheden zijn niet echt te vergelijken met de Belgische normen. Geen ondersteunende man (of zelfs moeder), geen empathische artsen/verpleegkundigen (geroep en/of geween wordt niet geduld) en geen optimale hygiënische omstandigheden. Alles wordt in de mate van het mogelijke zo proper mogelijk gehouden, dat wel, maar sommige basisregels worden soms toch met de voeten getreden. Volgens mij doe je geen steriele handschoenen aan om ze daarna nat te maken onder de kraan vlak voor het vaginale toucher… Het is jammer dat men zoveel meer betaald voor steriele handschoenen als je ze niet echt steriel gebruikt. Iedereen is hier relatief arm en alle materiaal (inclusief de medicatie) moet de patiënt zelf meebrengen. Het zit zo: een vrouw komt binnen om te bevallen, de verpleging schrijft alle nodige materiaal voor, een familielid/kennis gaat om alle materiaal naar de farmacie en vervolgens wordt de patiënt geholpen. Alles is hier zo geregeld: eerst betalen en dan komt de hulp. Consultaties en operaties worden ook op voorhand verrekend. Nog zo iets: de heelkunde! Dat is teruggaan in de tijd, ik schat zo’n 50 jaar. Alles wat te hergebruiken valt, hergebruiken ze (weliswaar gesteriliseerd): de mond- en hoofdmaskers, de afdekdoeken, de steriele schorten… Best wel interessant om het verschil eens mee te maken. Wat betreft de anesthesie, vermoed ik dat we nog verder moeten terugkeren in de tijd… Van een ‘monitor’ is niet echt sprake en van een ‘volledige anesthesie’ ook zelden. Heb al menig vrouw met haar tenen zien trekken tijdens het insnijden. Het is en blijft dan ook mijn grootste angst om hier geopereerd te moeten worden. Laten we hopen dat mijn appendix zich koest weet te houden, of op zijn minst nog een paar maanden. Ondanks mijn doemscenario, heb ik wel al enkele mooie operaties bijgewoond: paar sectio’s, enkele EUG’s, curretages (deze laatste wel zonder verdoving)… Maar het is hier al bij al zo slecht nog niet hoor! Naar het schijnt zelfs een van de beste afrikaanse landen... Aan de zuinigheid bij het gebruik van de materialen zouden we in België wel eens een voorbeeld mogen nemen.
Iedere dinsdag is er ‘le grand menage’… In het begin nogal onduidelijk wat dit precies inhield, maar als je iedereen ineens met emmers water ziet zeulen, kuisproducten te voorschijn ziet komen, iedereen ziet beginnen ramen lappen en kuisen... dan weet je het wel! Hier weinig geld voor kuisvrouwen en dan doen ze het iedere dinsdag maar samen met al het personeel (behalve de artsen). Er is duidelijk een verschil met België! De woensdag is er ‘le grand tour’… Zoals het woord al doet vermoeden, is het een toer door het hele ziekenhuis (Ja, er zijn hier toch wel 4 hospitalisatiegangen :) met alle artsen, verpleegkundigen en stagiaires. Ik schat zo’n 40 man. Tijdens die toer worden patiënten erg uitgebreid besproken. Lies en ik hebben het volgende week zitten: we moeten een patiënt voorstellen! Slik, laten we net daar niet zoveel zin in hebben in het Frans. De taal vormt een groter struikelblok dan gedacht, moet ik toegeven. Ze praten hier niet alleen ongelooflijk snel, het is ook een taaltje met veel andere (bij)klanken en vreemde articulaties (of ligt het aan de dikke lippen? hihi) . Helemaal anders dus dan ons school-frans waar we op voorbereid waren. Maar we worden er steeds beter in!
Onze dagen vallen vrij goed mee qua uren! We beginnen wel om 7u30, maar kunnen meestal eindigen tussen 14 en 16u zodat we nog iets aan onze avond hebben: internet, boodschappen doen,kaarten, babbelen, koken, dvd’tje kijken (owee, verslaafd aan het geraken aan ‘gossip girl’)…. Deze week ook voor de eerst keer echt Afrikaans gekookt: plantains (bakbananen) met groetjes van de plaatselijke markt! Best nog lekker en zeker het vervolgen waard. Het doet wel deugd om op tijd gedaan te hebben gezien het hier ongelooflijk snikheet plakkend, stinkend-naar-je-eigen-zweet-weer is. Je vertrekt in t-shirt en short in een draaglijke warmte ’s morgens vroeg, en komt in het heetst van de dag terug... Het hospitaal wordt wonderwel nog vrij goed verlucht, maar toch kan het de hitte niet volledig buitenhouden. De weersvoorspellingen beloven echter nog een warmere februari en maart. Dat belooft! In de mate van het mogelijke tracht ik dagelijks ook wat echografieën mee te pikken gezien ze daar airco hebben. Dit wordt verklaard door het feit dat de radiografie zich in hetzelfde lokaal bevindt als het labo. Buitenkomen uit dat lokaal komt wel dubbel zo hard aan: de hitte overvalt je. Maar vrees niet: een bruin kleur zullen we allerminst oplopen: te warm om in de zon te zitten zonder afkoeling in de buurt. Dit weekend zullen we misschien wel vragen aan Gaston om ons naar mijn droom-paradijs (aka hotel ‘mont-febe’) te brengen. Hopelijk lukt het.
De heimwee hadden we wel wat onderschat. Onze dipjes-momenten zijn wel aanwezig. Dat komt ervan als je twee zo’n gevoelige zieltjes samenzet natuurlijk (en Mieke zonder gsm-netwerk zet)… en het zal er met de komende feestdagen niet veel op verbeteren, vrees ik. Nu, we amuseren ons wel en houden vol! De routine van de stages zal ons in een stroomversnelling naar 26 februari voeren.
Tot de volgende !!
Bisous
Mieke
Eens aangekomen, had ik niet veel tijd om aan de dienst te wennen. Na 5 minuten stond de eerste vrouw al op bevallen. Meteen werd getest in hoeverre ik de bevalling zelf wou leiden. Heb toch maar beslist om eerst nog eens te kijken (observeren = leren, nietwaar?) en te assisteren. Het aankleden van de baby (die ondersteboven aan 1 been naar de tafel wordt gedragen) was een deel van mijn taak. Met voorzichtigheid begon ik aan de opdracht en al snel had ik door dat ze het hier wel sneller (en ruwer) gewend waren. Naarmate de dagen vorderden, kreeg ik alles wel al meer onder controle. Tussen de bevallingen en het checken van de ontsluitingen door, is er tijd voor een zaalronde, volgen van de consultatie, bezoek van de afdeling ‘family planning’ en praten met de verpleging (en voor de 1000Ste keer moeten uitleggen waarom een Belgische vrouw gemiddeld maar 2 kinderen wil..). Gezellige boel allemaal, zeker omdat er van een echte werkdruk geen sprake blijkt. De mede-geneeskundig studentes zijn ook vriendelijk en behulpzaam, maar zij hebben de komende twee weken vakantie. Het valt nog wat af te wachten hoe we ons plan zonder hen zullen moeten trekken want hun kleine tips zijn vaak goud waard. Vele van hen trekken de komende weken naar huis om de feestdagen voor te bereiden en voor hun kinderen te zorgen. Jawel! Wij zijn bijna de enigen hier zonder kinderen (en dat op ons 24 jaar! :). Voor het gemak zeggen we wel aan iedereen dat ik getrouwd ben en lies verloofd is… Meteen blijven de huwelijksaanzoeken achterwege… of ja… toch de meeste. Het is hier namelijk nog toegestaan dat je ‘het eigendom’ bent van meerdere mannen tegelijk, slik! Ook dat slaan we maar mooi af. Éen man is al meer dan genoeg, hehe!
Vreemd ook hoe ze Lies en ik niet uit elkaar kunnen houden. Als ze ons al niet voor dezelfde persoon aanzien(!), dan zeggen ze maar dat we zussen zijn… Tja, zoals wij soms denken dat alle zwartjes op elkaar lijken, hebben zij blijkbaar hetzelfde gevoel over blanken. En blank staat hier nog altijd gelijk aan ‘beter’. Het blijft vreemd aanvoelen. Als wij naar hier komen, worden we op een voetstuk geplaatst, terwijl zij bij ons echt vaak allesbehalve vriendelijk behandeld worden. Ik begrijp het toch niet helemaal… Maar onze blog is misschien geen goeie plaats voor mijn anti-vlaams-belang-propaganda.
Dat een bevalling de mooiste dag van je leven kan zijn, kan ik me hier toch maar moeilijk voorstellen. De bevallingen gebeuren allemaal zonder verdoving. Maar dat is nog niet het ergste. De omstandigheden zijn niet echt te vergelijken met de Belgische normen. Geen ondersteunende man (of zelfs moeder), geen empathische artsen/verpleegkundigen (geroep en/of geween wordt niet geduld) en geen optimale hygiënische omstandigheden. Alles wordt in de mate van het mogelijke zo proper mogelijk gehouden, dat wel, maar sommige basisregels worden soms toch met de voeten getreden. Volgens mij doe je geen steriele handschoenen aan om ze daarna nat te maken onder de kraan vlak voor het vaginale toucher… Het is jammer dat men zoveel meer betaald voor steriele handschoenen als je ze niet echt steriel gebruikt. Iedereen is hier relatief arm en alle materiaal (inclusief de medicatie) moet de patiënt zelf meebrengen. Het zit zo: een vrouw komt binnen om te bevallen, de verpleging schrijft alle nodige materiaal voor, een familielid/kennis gaat om alle materiaal naar de farmacie en vervolgens wordt de patiënt geholpen. Alles is hier zo geregeld: eerst betalen en dan komt de hulp. Consultaties en operaties worden ook op voorhand verrekend. Nog zo iets: de heelkunde! Dat is teruggaan in de tijd, ik schat zo’n 50 jaar. Alles wat te hergebruiken valt, hergebruiken ze (weliswaar gesteriliseerd): de mond- en hoofdmaskers, de afdekdoeken, de steriele schorten… Best wel interessant om het verschil eens mee te maken. Wat betreft de anesthesie, vermoed ik dat we nog verder moeten terugkeren in de tijd… Van een ‘monitor’ is niet echt sprake en van een ‘volledige anesthesie’ ook zelden. Heb al menig vrouw met haar tenen zien trekken tijdens het insnijden. Het is en blijft dan ook mijn grootste angst om hier geopereerd te moeten worden. Laten we hopen dat mijn appendix zich koest weet te houden, of op zijn minst nog een paar maanden. Ondanks mijn doemscenario, heb ik wel al enkele mooie operaties bijgewoond: paar sectio’s, enkele EUG’s, curretages (deze laatste wel zonder verdoving)… Maar het is hier al bij al zo slecht nog niet hoor! Naar het schijnt zelfs een van de beste afrikaanse landen... Aan de zuinigheid bij het gebruik van de materialen zouden we in België wel eens een voorbeeld mogen nemen.
Iedere dinsdag is er ‘le grand menage’… In het begin nogal onduidelijk wat dit precies inhield, maar als je iedereen ineens met emmers water ziet zeulen, kuisproducten te voorschijn ziet komen, iedereen ziet beginnen ramen lappen en kuisen... dan weet je het wel! Hier weinig geld voor kuisvrouwen en dan doen ze het iedere dinsdag maar samen met al het personeel (behalve de artsen). Er is duidelijk een verschil met België! De woensdag is er ‘le grand tour’… Zoals het woord al doet vermoeden, is het een toer door het hele ziekenhuis (Ja, er zijn hier toch wel 4 hospitalisatiegangen :) met alle artsen, verpleegkundigen en stagiaires. Ik schat zo’n 40 man. Tijdens die toer worden patiënten erg uitgebreid besproken. Lies en ik hebben het volgende week zitten: we moeten een patiënt voorstellen! Slik, laten we net daar niet zoveel zin in hebben in het Frans. De taal vormt een groter struikelblok dan gedacht, moet ik toegeven. Ze praten hier niet alleen ongelooflijk snel, het is ook een taaltje met veel andere (bij)klanken en vreemde articulaties (of ligt het aan de dikke lippen? hihi) . Helemaal anders dus dan ons school-frans waar we op voorbereid waren. Maar we worden er steeds beter in!
Onze dagen vallen vrij goed mee qua uren! We beginnen wel om 7u30, maar kunnen meestal eindigen tussen 14 en 16u zodat we nog iets aan onze avond hebben: internet, boodschappen doen,kaarten, babbelen, koken, dvd’tje kijken (owee, verslaafd aan het geraken aan ‘gossip girl’)…. Deze week ook voor de eerst keer echt Afrikaans gekookt: plantains (bakbananen) met groetjes van de plaatselijke markt! Best nog lekker en zeker het vervolgen waard. Het doet wel deugd om op tijd gedaan te hebben gezien het hier ongelooflijk snikheet plakkend, stinkend-naar-je-eigen-zweet-weer is. Je vertrekt in t-shirt en short in een draaglijke warmte ’s morgens vroeg, en komt in het heetst van de dag terug... Het hospitaal wordt wonderwel nog vrij goed verlucht, maar toch kan het de hitte niet volledig buitenhouden. De weersvoorspellingen beloven echter nog een warmere februari en maart. Dat belooft! In de mate van het mogelijke tracht ik dagelijks ook wat echografieën mee te pikken gezien ze daar airco hebben. Dit wordt verklaard door het feit dat de radiografie zich in hetzelfde lokaal bevindt als het labo. Buitenkomen uit dat lokaal komt wel dubbel zo hard aan: de hitte overvalt je. Maar vrees niet: een bruin kleur zullen we allerminst oplopen: te warm om in de zon te zitten zonder afkoeling in de buurt. Dit weekend zullen we misschien wel vragen aan Gaston om ons naar mijn droom-paradijs (aka hotel ‘mont-febe’) te brengen. Hopelijk lukt het.
De heimwee hadden we wel wat onderschat. Onze dipjes-momenten zijn wel aanwezig. Dat komt ervan als je twee zo’n gevoelige zieltjes samenzet natuurlijk (en Mieke zonder gsm-netwerk zet)… en het zal er met de komende feestdagen niet veel op verbeteren, vrees ik. Nu, we amuseren ons wel en houden vol! De routine van de stages zal ons in een stroomversnelling naar 26 februari voeren.
Tot de volgende !!
Bisous
Mieke
maandag 14 december 2009
zondag, rustdag?
Vandaag nog een laatste keer proberen uitslapen want morgen worden we al om 7u30 opgepikt. Maar zo makkelijk lukt het ons toch niet altijd in die hitte. Zelfs het lichtste lakentje geeft teveel warmte af. Dan maar nog even rusten en erna een frisse douche.
De gedachte dat er nu een ijzige koude heerst in België en er sprake is van ‘kerstmarkten’ lijkt van hieruit een verre realiteit. Toch hebben we in ons appartementje al een beetje kerstsfeer proberen creëren: de kerstlampjes zijn opgehangen! Gezelligheid troef.
Dan terug naar het CHU gegaan voor het draadloze netwerk, een laatste afkickpoging voor de stages beginnen. Maar wat bleek? De poorten van het hospitaal zijn de zondag gesloten! Maar gezien ze ons, 2 opvallende blanken, de voorbije dagen dagelijks hadden zien passeren, raakten we toch binnen. Positieve discriminatie heet dat. Gelukkig reikt het netwerk nog tot net buiten het decanaat. Maar zelfs dat was niet nodig want een bewaker heeft speciaal voor ons de hekkens geopend voor een half uur, wat natuurlijk snel uitliep op een uurtje. Ja, we worden hier als echte godinnen behandeld.
Vandaag onze eerste persoonlijk aankoop gedaan. Lies kennende (laat ik lekker de schuld op haar schouders leggen ;) werd het een handtas! Maar we waren niet van plan ons te laten vangen! Die 15000CFA leken ons wat teveel en met enkele afdingpogingen zijn we naar huis gegaan met 2 handtassen (1 voor elk) voor die prijs. Niet slecht voor een eerste keer denk ik. We proberen onze tactiek nog te optimaliseren, maar als je blank bent is dat niet altijd even simpel. De handtassen zijn groot genoeg voor op stage (een goeie reden toch?) en kunnen bij onze terugkeer volgeladen worden met souvenirs (nog redens nodig?)..
Later op de dag zijn we dan inderdaad met Gaston op toer geweest in Yaoundé. SCHITTEREND! Onze ogen zijn echt opengegaan. Zoveel moois in de wereld! Ook mijn persoonlijk paradijs tegengekomen: hotel ‘mont febe’, een luxehotel met zwembad en zicht over heel Yaounde!!! Meer moet er niet gezegd worden. Gaston heeft beloofd om ons hier nog eens mee naartoe te nemen als we willen zwemmen. Volgende weekJ? Daarna nog la presidence, le palais de congres en les quartiers gezien… we kunnen het nog steeds niet geloven dat zoiets als dit bestaat. Onderweg zijn we nog gestopt voor ons eerste IJSje. Jammer dat dit woord enkel in het ‘verkleinwoord’ bestaat, want dat doet de proportie van onze IJS niet veel eer aan. We hebben hem allebei niet volledig opgekregen en we (of ik toch) hadden ons nochtans ziek gegeten. Ook kunnen we met enige trots melden dat ons Frans verbeterd is, althans dat beweert Gaston. Laat de stages maar beginnen! Het grappige is dat hij een Belgische auto heeft (de sticker hangt er nog op!) met airco! Het smaakt naar meer.
Bisous,
Mieke
PS. 1. Foto’s uploaden (via alle mogelijke wegen) is momenteel nog niet gelukt. We blijven proberen!
PS. 2. Voor wie het nog niet weet: prof. Atchou is ploegarts van ‘les lions’, de Kameroenese voetbalploeg. We hopen nog steeds een voetbalwedstrijd mee te volgen, maar weten nog niet of dat dit mogelijk zal blijken.
De gedachte dat er nu een ijzige koude heerst in België en er sprake is van ‘kerstmarkten’ lijkt van hieruit een verre realiteit. Toch hebben we in ons appartementje al een beetje kerstsfeer proberen creëren: de kerstlampjes zijn opgehangen! Gezelligheid troef.
Dan terug naar het CHU gegaan voor het draadloze netwerk, een laatste afkickpoging voor de stages beginnen. Maar wat bleek? De poorten van het hospitaal zijn de zondag gesloten! Maar gezien ze ons, 2 opvallende blanken, de voorbije dagen dagelijks hadden zien passeren, raakten we toch binnen. Positieve discriminatie heet dat. Gelukkig reikt het netwerk nog tot net buiten het decanaat. Maar zelfs dat was niet nodig want een bewaker heeft speciaal voor ons de hekkens geopend voor een half uur, wat natuurlijk snel uitliep op een uurtje. Ja, we worden hier als echte godinnen behandeld.
Vandaag onze eerste persoonlijk aankoop gedaan. Lies kennende (laat ik lekker de schuld op haar schouders leggen ;) werd het een handtas! Maar we waren niet van plan ons te laten vangen! Die 15000CFA leken ons wat teveel en met enkele afdingpogingen zijn we naar huis gegaan met 2 handtassen (1 voor elk) voor die prijs. Niet slecht voor een eerste keer denk ik. We proberen onze tactiek nog te optimaliseren, maar als je blank bent is dat niet altijd even simpel. De handtassen zijn groot genoeg voor op stage (een goeie reden toch?) en kunnen bij onze terugkeer volgeladen worden met souvenirs (nog redens nodig?)..
Later op de dag zijn we dan inderdaad met Gaston op toer geweest in Yaoundé. SCHITTEREND! Onze ogen zijn echt opengegaan. Zoveel moois in de wereld! Ook mijn persoonlijk paradijs tegengekomen: hotel ‘mont febe’, een luxehotel met zwembad en zicht over heel Yaounde!!! Meer moet er niet gezegd worden. Gaston heeft beloofd om ons hier nog eens mee naartoe te nemen als we willen zwemmen. Volgende weekJ? Daarna nog la presidence, le palais de congres en les quartiers gezien… we kunnen het nog steeds niet geloven dat zoiets als dit bestaat. Onderweg zijn we nog gestopt voor ons eerste IJSje. Jammer dat dit woord enkel in het ‘verkleinwoord’ bestaat, want dat doet de proportie van onze IJS niet veel eer aan. We hebben hem allebei niet volledig opgekregen en we (of ik toch) hadden ons nochtans ziek gegeten. Ook kunnen we met enige trots melden dat ons Frans verbeterd is, althans dat beweert Gaston. Laat de stages maar beginnen! Het grappige is dat hij een Belgische auto heeft (de sticker hangt er nog op!) met airco! Het smaakt naar meer.
Bisous,
Mieke
PS. 1. Foto’s uploaden (via alle mogelijke wegen) is momenteel nog niet gelukt. We blijven proberen!
PS. 2. Voor wie het nog niet weet: prof. Atchou is ploegarts van ‘les lions’, de Kameroenese voetbalploeg. We hopen nog steeds een voetbalwedstrijd mee te volgen, maar weten nog niet of dat dit mogelijk zal blijken.
zaterdag 12 december 2009
atchou gezien!
joehoe!
Het is ons toch gelukt uiteindelijk om Prof. Atchou te bereiken. Nadat we onze stages zowat zelf mochten kiezen (5weken Biyem Assi (een allegaartje van spoed, gynaeco en interne); 3weken gynaeco en 3weken pediatrie)) heeft hij ons nog een mini-rondleiding gegeven in Yaounde met zijn Jeep. Het is echt de chiqueste auto die we hier totnutoe al zagen! De meeste auto's komen volgens mij rechtstreeds van een belgisch autokerkhof. Als ze al niet uit elkaar lijken te vallen, dan staan ze vol met blutsen en schrammen. Al ligt dit ook grotendeels aan het rijgedrag van de meeste chauffeurs... en gordels? nog nooit van gehoord! We passen ons dus aan, maar stappen toch met een redelijke voorzichtigheid in een taxi. We proberen er op te letten dat de taxichauffeur er niet te zat (komt zelden voor, troost jullie!) of te roekeloos uitziet. Onze vrouwelijke intuitie zal ons hierbij wel helpen... Nu en in de toekomst.
Tot een volgende!
bisous,
Mieke
Het is ons toch gelukt uiteindelijk om Prof. Atchou te bereiken. Nadat we onze stages zowat zelf mochten kiezen (5weken Biyem Assi (een allegaartje van spoed, gynaeco en interne); 3weken gynaeco en 3weken pediatrie)) heeft hij ons nog een mini-rondleiding gegeven in Yaounde met zijn Jeep. Het is echt de chiqueste auto die we hier totnutoe al zagen! De meeste auto's komen volgens mij rechtstreeds van een belgisch autokerkhof. Als ze al niet uit elkaar lijken te vallen, dan staan ze vol met blutsen en schrammen. Al ligt dit ook grotendeels aan het rijgedrag van de meeste chauffeurs... en gordels? nog nooit van gehoord! We passen ons dus aan, maar stappen toch met een redelijke voorzichtigheid in een taxi. We proberen er op te letten dat de taxichauffeur er niet te zat (komt zelden voor, troost jullie!) of te roekeloos uitziet. Onze vrouwelijke intuitie zal ons hierbij wel helpen... Nu en in de toekomst.
Tot een volgende!
bisous,
Mieke
dag vijf en zes
Dag 5 al. De tijd lijkt toch vrij snel voorbij te vliegen. Zeker sinds het contact met het thuisfront gisteren. We hebben voor het eerst gebeld. Supergoedkoop! Voor 20min betaal je slechts 1 euro naar vaste lijnen en naar gsms kost het 1euro voor 4minuten (ook spotgoedkoop!) De prijzen maken ons gelukkig. Zaterdag proberen we nog eens te bellen.
Deze morgen zijn we dan met Roland onze papieren in orde gaan brengen, d.w.z. stempels op de kopies van onze pasporten zodat de originele in bewaring gegeven kunnen worden. Hiervoor rekenen ze natuurlijk geld aan (1100CFA/persoon). Deze namiddag zou hij na zijn ‘repos’ ons naar het Belgische consulaat voeren om ook daar onze papieren in orde te brengen. Maar… het is er dus niet van gekomen om met Roland naar het consultaat te gaan. Hij is niet komen opdagen en heeft zelfs niet gebeld. Via mail hebben we dan onze ingescande documenten doorgezonden. Het is toch iets.
Ook Atchou laat ons in de steek. Na een twintigtal belpogingen, waren we het ‘votre correspondant n’est pas disponible pour le moment, veuillez rappeler une autre fois’ wel beu! Morgen hopelijk meer succes aan de andere kant van de lijn.
We hebben ons hier dan maar op het appartement beziggehouden met kaarten. We raken het echt nooit beu! Tussendoor ben ik wel misselijk geworden met krampen en buikpijn tot gevolg: is het het eten? Is het de warmte? Of toch malaria? Ik lijk er nu nog niet volledig van verlost te zijn. Het is raar, maar ik weet niet of eten een goed idee is of juist niet. Honger heb ik alleszins niet. Afwachten dus en vroeg gaan slapen!
zaterdag. 12/12/09
Goed geslapen! Geen abdominale ongemakken meer… Wel een gevoel van globale futloosheid.
Atchou blijkt nog steeds niet op te nemen. Bellen we te vroeg? Ligt hij nog te slapen? Of is hij ons vergeten? We blijven proberen want we moeten maandag al aan onze stage starten en het is toch wel aangenaam om te weten waar en wanneer je er moet zijn. Ook onze eerste afrikaanse geldvoorraad zit erdoor,dus moeten we dringend zien om te wisselen want… we bellen vandaag ook naar het thuisfront! Ook boodschappen moeten we nog doen.
Of ons plan vandaag met Gaston, een rondleiding in Yaounde, doorgaat blijft de vraag. We hadden er nochtans allebei enorm naar uitgekeken om de stad wat beter te leren kennen met een echte kameroenees.
Zo, meer voorlopig niet te vertellen!
Bisous,
Mieke
Deze morgen zijn we dan met Roland onze papieren in orde gaan brengen, d.w.z. stempels op de kopies van onze pasporten zodat de originele in bewaring gegeven kunnen worden. Hiervoor rekenen ze natuurlijk geld aan (1100CFA/persoon). Deze namiddag zou hij na zijn ‘repos’ ons naar het Belgische consulaat voeren om ook daar onze papieren in orde te brengen. Maar… het is er dus niet van gekomen om met Roland naar het consultaat te gaan. Hij is niet komen opdagen en heeft zelfs niet gebeld. Via mail hebben we dan onze ingescande documenten doorgezonden. Het is toch iets.
Ook Atchou laat ons in de steek. Na een twintigtal belpogingen, waren we het ‘votre correspondant n’est pas disponible pour le moment, veuillez rappeler une autre fois’ wel beu! Morgen hopelijk meer succes aan de andere kant van de lijn.
We hebben ons hier dan maar op het appartement beziggehouden met kaarten. We raken het echt nooit beu! Tussendoor ben ik wel misselijk geworden met krampen en buikpijn tot gevolg: is het het eten? Is het de warmte? Of toch malaria? Ik lijk er nu nog niet volledig van verlost te zijn. Het is raar, maar ik weet niet of eten een goed idee is of juist niet. Honger heb ik alleszins niet. Afwachten dus en vroeg gaan slapen!
zaterdag. 12/12/09
Goed geslapen! Geen abdominale ongemakken meer… Wel een gevoel van globale futloosheid.
Atchou blijkt nog steeds niet op te nemen. Bellen we te vroeg? Ligt hij nog te slapen? Of is hij ons vergeten? We blijven proberen want we moeten maandag al aan onze stage starten en het is toch wel aangenaam om te weten waar en wanneer je er moet zijn. Ook onze eerste afrikaanse geldvoorraad zit erdoor,dus moeten we dringend zien om te wisselen want… we bellen vandaag ook naar het thuisfront! Ook boodschappen moeten we nog doen.
Of ons plan vandaag met Gaston, een rondleiding in Yaounde, doorgaat blijft de vraag. We hadden er nochtans allebei enorm naar uitgekeken om de stad wat beter te leren kennen met een echte kameroenees.
Zo, meer voorlopig niet te vertellen!
Bisous,
Mieke
Abonneren op:
Posts (Atom)