Ici, ce n'est pas comme Snellegem hé:-)

Tijdje geleden, ondertussen twee weken gepasseerd! We beginnen steeds onafhankelijker te worden van het internet J!

Vorige week zijn Mieke en ik gestart op gynaecologie in Hôpital Central. Nieuwe dienst, nieuw ziekenhuis, altijd beetje spannend en vooral weer ‘papierwerk’. De eerste dag poging tot ontmoeting met de directeur van het ziekenhuis maar de secretaresse neemt ons papier in ontvangst en zegt dat we morgen pas kunnen beginnen op gynaeco want de directeur moet nog goedkeuring geven en het diensthoofd verwittigen. Tot zover onze eerste dag… Kunnen we thuis nog een beetje rusten want de gezondheid heeft het nodig. Dinsdag gaan we rechtstreeks naar de dienst gynaeco-obstetrie en zowaar, het diensthoofd is er niet en onze papieren zijn nog niet in orde… Na wat rondvragen en rondlopen is alles in nog geen half uur geregeld. C’est l’Afrique zoals ze hier ook zo vaak zelf zeggen :-s!
Het vervangend diensthoofd, professor Mbu, neemt ons mee naar de artsen en assistenten die bezig zijn met de ronde en introduceert ons. Drie dagen ‘consultation externe’, drie dagen ‘urgence’ en drie dagen op de bevallingszaal.
Consultation externe zijn de gynaecologische consultaties die niet dringend zijn. Vooral veel ‘pelvic inflammatory disease’ door seksueel overdraagbare beestjes, prenatale en postnatale controles, onwetendheid over anticonceptiemiddelen en de constante confrontatie met het tekort aan geld! Twaren wel een interessante drie dagen! Dagen waarin ik me ook langzaamaan terug voel aansterken (olé het herwonnen hongergevoel op vrijdag!).
Donderdagavond zwaaien we mijn moeder en tante uit, ik vermoed dat ze wel een leuke ervaring achter de rug hebben!
Vrijdag verleggen we naar de ‘urgence’, de dringende consultaties (bloedingen of dreigende abortussen, dringende bevallingen,…). Aangezien er daar na de toer niet teveel werk was, zijn we maar gaan volgen in de bevallingszaal. Over de toer gesproken… Smorgens is er rond 9u een toer met alle assistenten, studenten en een paar artsen. Das 25 man die in een veel te kleine kamer van een stuk of 4 patiënten gepropt staat met als resultaat dat je dus de helft van de keren niet hoort wat er gezegd wordt over de patiënten. Ze zijn hier ook cracks in het spreken van Afrikaans Frans en Afrikaans Engels in één zin dus horen is eigenlijk niet altijd een garantie op deftig verstaan :-s!
Vrijdagavond gaan we vroeg slapen omdat we er om 23u terug uit moeten, richting luchthaven want het volgende bezoek (de papa en broer van Mieke) arriveert om middernacht! Laat in ons bed dus zaterdagmorgen wat proberen uitslapen maar na 8 weken weten we al dat dat verloren moeite is… Beetje bijbabbelen en smiddags naar een artisanale markt aan het stadhuis. Véél kraampjes en broeiend heet maar gezellig! Naar huis met een lichtere portemonnee. Savonds lekker gaan eten in Café Yaoundé, een restaurant met zowel Afrikaanse als westerse invloeden. Zondagmorgen een rustige morgen en Pierre ging tegen 12u komen om ons mee te nemen naar het National Park in Mfou maar blijkbaar waren er autoproblemen en tging wat later zijn. Na een paar uur kaarten vertrekken we richting Mfou waar we chimpansees en gorilla’s zien (jammergenoeg door het late uur al opgesloten in hun nachtkooien :-s), een toffe uitstap die afgesloten wordt met een drankje dicht bij ons appartement.

Maandagmorgen zijn we weer klaar voor een nieuwe week stage! De urgence en de salle d’accouchements worden gecombineerd aangezien er in beiden soms lege momenten zijn. Het wordt een leerrijke week vooral omdat zowel Mieke als ikzelf onze eerste bevalling zelf hebben gedaan, een intense, fantastische ervaring. Ik voelde me écht eventjes een beetje God J! Verder weer geconfronteerd met de gevolgen van het niet hebben van geld. Een moeder, zwanger van een tweeling met beide kindjes in stuitligging die normaal een keizersnede zou moeten krijgen, heeft geen geld om haar anesthesie te betalen en moet dan maar vaginaal bevallen, met als gevolg dat het ene kindje een femurfractuur (blauw voetje!) heeft opgelopen door de handelingen van de gynaecoloog en het tweede te lang zonder zuurstof is geweest. Slechte prognose dus! Was trouwens redelijk confronterend om die bevalling te zien, letterlijk trekken en sleuren, bloed overal,… Daarnaast nog een curettage, punctie van de Douglasholte (invasief onderzoek vóór een echo, tssss), een doodgeboren tweeling, kindje reanimeren en toch ook wel enkele normale bevallingen gezien. Van de ene emotie in de andere dus! De dokter van de urgence was een vriendelijke man die nog veel uitleg gaf maar niet altijd de juiste klinische ideeën erop na hield. In de bevallingszaal was de ene vroedvrouw al vriendelijker dan de andere, maar twas wel nog tof! Ook omdat er deze week nog twee Belgen zijn bijgekomen, van de universiteit van Brussel, Deborah en Julie. We merken dat het toch voordeliger is van vré deftig Frans te kunnen spreken maar wij doen alleszins ook ons best!
Vrijdagmiddag zijn we vertrokken voor een weekendje Kribi. Onze nieuwe bezoekers moeten dat toch ook eens gezien hebben! De busrit duurt langer dan verwacht en in het donker rijden (zonder straatverlichting) blijkt mijn zenuwen zwaar te testen… Brrrrrrrr, verblind worden door een tegenligger en hopen dat je nog op de weg zit als je zelf geen chauffeur bent, niets voor mij… De zee in Kribi doet deugd, de zon iets minder want hij is verschroeiend maar ja eigen schuld, dikke bult zeker :-s! Zondagmiddag vertrekken we alweer richting Yaoundé, na een gezellig dagje en een half Kribi!
Maandagmorgen vertrekken we naar de ‘fondation Chantal Biya, centre mère et enfant’, klaar om onze laatste stage hier in Kameroen aan te vatten. Nog een kleine drie weken pediatrie. Aangekomen moeten we eerst nog naar de directeur om de goedkeuring voor onze stage. We zien hem 10 seconden want hij heeft een dringende urgence en kan ons dus nu niet zien. ‘Kom morgen maar eens terug’. In Afrika lukt het blijkbaar niet om al met de stage te beginnen zonder dat de directeur écht letterlijk ja heeft gezegd. Dinsdagmorgen was het weer in nog geen 5 minuten geklaard (kon dus gisteren ook al wel vermoed ik maar soit), waarna Mieke en ik richting urgence begeleid worden en daar direct in het werk mochten vliegen. Consultaties in het Frans: anamnese afnemen, onderzoeken, diagnose en behandeling met een dokter overleggen en dan de uitleg doen aan de patiënt. Veeleisend maar leerrijk! Het worden nog drukke dagen dus maar ik zie het zitten.

Groetjes,
Georgette