Joyeux Noël!

Gisteren erg op het gemak ‘gevierd’. Lies was nog vrij vermoeid van de malaria en ik ook niet veel zin in veel actie. Onze kerstavond bestond uit: praten, lezen, kaarten en … een aflevering gossip girl. De menu was vrij karig: rijst en appelmoes, niet meer, niet minder. We hadden beiden niet zoveel honger en het voelde niet echt aan als “kerstavond”. We zijn dan ook vrij snel in bed gekropen, tegen 20u45. Ik lag nog geen twee minuten in bed of ik kreeg al een sms van Tim: dat hij flink vijf scampi’s (met veel sla en brood weliswaar) naar binnen had gespeeld met een vrolijke beschrijving van de rest van het menu. Lap, daar kwam het water al in mijn mond. Blijkbaar had ik toch meer honger dan ik dacht maar had ik gedachte verdrongen met de rijst en appelmoes. Lies en ik hebben dan maar afgesproken om ons op oudejaar culinair te verwennen. Scampies? Deal! Nu we de supermarkt ‘casino’ ontdekt hebben, zal dat zeker wel lukken. Het is een klein paradijs van westerse luxe. Benieuwd hoe het volgende week op oudejaar zal gaan. Denk dat ik, verrassend genoeg, weinig behoefte zal hebben aan het aftelgedoe. Vroeg in bed kruipen en wakker worden op Nieuwjaar lijkt me nog zo geen slecht idee. We zullen zien wat de komende week brengt. Het is vreemd, maar we hebben hier weinig behoefte aan ‘uitgaan’. Ik vind het meestal een hele opoffering om de hele avond te moeten uitleggen waarom je geen bier drinkt, waarom blanke meisjes zo moeilijk te ‘krijgen’ zijn… en zeker niet in het Frans. Maar het zijn ook maar momenten dat ik er zo over denk hoor. Het fluctueert nogal.
Lies voelt zich vandaag, kerstdag, al een heel stuk beter, oef! We gaan dus voor de eerste keer terug samen de deur uit. Om 9u begint de mis in ‘le cathedral’, dus wij daar naartoe voor de ‘kerst-mis’. En we zien het zitten. Eerst hebben we onze afval weggedaan = droppen langs de straat in een grote container waaruit de helft ‘spontaan’ gerecycleerd wordt door de plaatselijke bevolking. Er hangt wel een geurtje aan, dus wij maken liefst een boogje. Dan een taxi nemen naar de kathedraal, een fraai gebouw. Ons gezet op zo’n houten bankje en de mis afgewacht. Die 2uur zijn verrassend erg snel vooruit gegaan, ondanks het vreemde Frans en het vele rechtop staan. De vele gezangen zullen er wel voor iets tussenzitten. Mooi gezongen, trouwens! Na afloop nog een foto gemaakt bij de gigantische kerstboom. Moet ook wel, op kerstmis. En aangezien er hier niet echt een kerstsfeertje hangt (of is het de warmte?), was dit ons enige besef dat het vandaag jawel, Kerstmis is! Buiten ook nog een kindje ontdekt met een T-shirt “mijn mama is de liefste mama van de hele wereld” (een foto als ultieme bewijs : )... als dat geen leuke boodschap is voor een vredige kerstdag! Al denk ik wel dat het kind weinig besef heeft van de boodschap en illustreert het nog maar eens dat hier redelijk wat Belgische afval-spulletjes terechtkomen. Maar ze komen zeker goed terecht, dat staat vast!
Nadien nog wat inkopen gedaan in de plaatselijke ‘boulangerie’. Van buitenaf leek het maar een gewone bakkerij, maar binnenin was er toch wel meer aan de hand. Allerlei lekkere koeken en taartjes voor bijna geen geld. Omdat het vandaag toch een feestdag is, hebben we onszelf dus eentje cadeau gedaan. Mmm…
Eens aangekomen op het appartement, belde Gaston ons om ons uit te nodigen bij zich thuis voor een hapje en een drankje. Dat hebben we natuurlijk niet afgeslaan: kerstmis is het feest van de multiculturele vrede! Een uurtje later zaten we in zijn salon, nadat we nog wat ‘kindersurprise’-eitjes gekocht hadden voor zijn vier zoontjes (die trouwens vervallen bleken :s). We werden lichtelijk verplicht om op een feestdag wat alcohol te drinken, dus hebben we terug een ‘castel’-biertje gedeeld, maar smaken deed het niet. Tja, soms kan je niet weigeren, dat eist de beleefdheid. Ondanks zijn vrij rijke uitstraling, schrokken we toch wel eventjes van de huisvesting. Een bakstenen huis, dat wel, met tv, telefoon en twee salons, maar de muren hadden nog nooit een likje verf gezien en brokkelden hier en daar af. Vreemd hoe mensen hier zo weinig aandacht schenken aan hun behuizing/inrichting. Naast Gaston, zijn vrouw en hun 4 zonen woont ook de schoonzus (vrij letterlijk te interpreteren, boys) bij hen in en er heerst een echte hiërarchie. Het voelde voor ons beiden nogal vreemd aan. De vrouw achter het fornuis en de man die het volk ontvangt. Hadden we niet gevraagd of ze mee wou eten, zijn vrouw zou pas achteraf gegeten hebben. Ook de benadering t.o.v. de kinderen is helemaal anders dan bij ons. Maar het zijn zo’n schatjes! Het moet gezegd: ze hebben mijn hart gestolen, die kleine Kameroeneesjes… Mijn moedergevoel begint er al spontaan van in de lucht te schieten, hihi. Bovendien was het eten HÉÉRLIJK. Pikant, maar net niet té. En Lies heeft voor een tweede keer haar vegetarische principes wat opzij geschoven en van de kip geproefd. Chapeau! Nadat we ons buikje rond gegeten hadden, zijn we terug naar huis gekeerd. Even later stond Pierre hier voor de deur, vrij aangeschoten, met kip en rijst. Euhm… laat ik zeggen dat ik daar dan toch wel geen zin meer in had. Het zit nu veilig in de koelkast voor morgen, dan eten we dit op, geven we potten aan Pierre terug en neemt hij ons mee naar de zoo. De Kameroenese gastvrijheid is eindeloos… en geweldig!
Kerst-kus en vrede aan iedereen!
Mieke