week vier

Wat heb ik deze week allemaal (bij)geleerd?
- DEET is vrij effectief. Wil je geen 15 nieuwe muggebeten op 1 dag: smeren maar! Achteraf kan je alleen maar hopen dat de Lariam zijn werk doet of dat je een perfecte bewaarengel hebt.Een lange broek dragen helpt ook niet altijd. Sommige agressieve beestjes weten hun ‘snuit’ er toch door te krijgen.
- In Afrika heest geen gêne, zowel voor vrouwen al mannen. De borst geven kan op elk moment en overal en plassen in het openbaar, langs de kant van de weg, vormt geen enkel probleem. We zijn echter niet van plan om ons zoooo goed te integreren om deze gewoontes vlekkeloos over te nemen (het eerste zou moeilijk zijn, trouwens… en het tweede ook bij nader inzicht).
-“Op tijd komen” is nog steeds een relatief begrip in Kameroen. Ten allen tijde een boekje op zak hebben is geen overbodige luxe.
-Baby’s krijgen vaak pas een naam na enkele dagen. Ondertussen wordt er op het dossier BB (bébé) “X” genoteerd. Tegen dat ik dát doorhad…
-Bij een ziek kind dat op het punt staat te braken, bewaar je best wat afstand. Als je te dicht staat en gewoon je benen opendoet “om de ‘straal’ ertussen te laten passeren” bestaat de kans dat je toch getroffen wordt. Zeker als je die ochtend juist een rokje uit je kast had gepikt.
-Tips voor elke toekomstige arts:
*Wil je de consultaties wat sneller laten verlopen: roep twee mensen tegelijkertijd binnen… terwijl de ene zijn verhaal doet, kleedt de andere zich uit… Makkelijk en effectief, niet? Hier werkt het alleszins. Of had het misschien ook met het gebrek aan gêne te maken? (kleine, nuttige opmerking: ik ben geswitcht van de dienst gynaecologie naar pediatrie)
*Makkelijk ook om de ouders zelf een thermometer en een handdoekje te laten meebrengen. Het bespaart je veel tijd/geld en opkuiswerk!
-Bespaar jezelf (als verpleegkundige in België) zoveel mogelijk werk en laat al de verzorgende taken over aan de ouders! Wassen, aankleden, eten maken en geven… Ze kunnen zelfs overnachten in hetzelfde bed en enkel roepen bij een urgentie.
-Koorts (“il/elle chauffe”) staat gelijk aan malaria. (Geneeskunde is toch simpel)
-Goed nieuws in de bestrijding van HIV: ART is hier gratis voor pasgeborenen met een seropositieve moeder! De PCR-test na 6 weken blijft noodzakelijk om het vervolg van de behandeling te bepalen.
- Gebrek aan kennis van gezondheid(zorg) is hier heer en meester. Als men de normale lichaamstemperatuur al weet, is het vaak onvoorstelbaar in welke warme, gebreide pakjes, met dubbele muts en kousjes een kind met koorts binnengebracht wordt. Je zou voor minder beginnen zweten. Ook automedicatie komt frequent voor, tot grote frustratie van de pediaters. Bij ons niet altijd zo’n slecht teken, maar de armoede zorgt er hier wel voor dat men vaak moet ‘kiezen’ tussen verschillende therapieën.
- Het consulteren van een natuurgeneesheer is niet aan te bevelen. Scarification kan leiden tot sepsis! Gelukkig heeft het kind het overleefd (maar hij houdt er dus wel lelijke littekens aan over).
- Een ‘antigifcentrum’ bestaat hier niet. Intoxicaties (vrij frequent) worden ‘proefondervindelijk’ of ‘door de ervaring’ opgelost. Een kind horen kreunen door een verbrande slokdarm gaat door merg en been…
- Oorbellen zijn al op erg jonge leeftijd toegestaan. Meisjes krijgen vaak in de eerste dagen/weken gaatjes in de oren. Aawtsj!
- Een broodje ‘la vache qui rit’ kan veranderen in een broodje ‘fourmis’ als je je tas op de grond achterlaat. Veilig, hoog bewaren is een must als je ’s middags iets eten wilt.
- Kerstversiering blijft sfeer geven! Ook na kerstdag fleurt het nog het hele ziekenhuis/straten op. Zelfs de meest kitscherige ornamenten zorgen voor een lach op ieders gezicht. Plastic kerstbomen zijn op elke straathoek te koop.
- Oudejaar vieren in een warm land is een verrijkende ervaring. Toch kan de sfeer van vriendschap en gezelligheid in het thuisland niet geëvenaard worden.
- Een overrijpe papaja eten is GEEN goed idee wil je na enkele dagen geen last van buikloop. (hij zag er nochtans zo lekker uit…). Het fruit is hier anders wel bijzonder smakelijk en goedkoop.
- Café Yaoundé is ons favoriete eetgelegenheid aan het worden (jaja, hier hebben ze ook “pommes frites” :) … een aanrader! Onze eigen kookkunsten hebben al twee lievelingsgerechten voortgebracht: “pasta Napolitana” en “crevettes in red”. Mmm…
- Niks gaat hier verloren. Een vis eten, doe je tot op de graat, kop inclusief! Nadat wij wat gepeuzeld hadden en (naar onze normen) de volledige vis opgegeten hadden, neemt men graag van je over om je bord verder uit te eten (zelfs de stukjes die je subtiel uit je mond terug in je bord gelegd hebt).
- Geen alcohol drinken lijkt hier een grote zonde. Je moet je meerdere keren per avond verantwoorden, tot vervelens toe. Ook een vegetariër heeft het niet altijd makkelijk om zijn principes verkocht te krijgen.
- Hou je spullen goed in de gaten op feestdagen! Het is bewezen dat de criminaliteit behoorlijk stijgt rond de eindejaarsperiode. Zelfs als je gsm verstopt blijkt in een zijzakje van een jurkje (waarvan je de zakjes die dag zelf pas hebt ontdekt), weet men hem toch te vinden. Botst er dus een verdacht individu tegen je aan en heb je door dat hij niet de beste bedoelingen heeft, laat hem dan niet los (als je hem vasthebt, zoals ik) of laat zeker ook niet lopen. Met andere woorden: onze kameroenese gsm is gepikt (op klaarlichte dag) en we hebben noodgedwongen een nieuw nummer: (00237) 70 62 56 56.
In de hoop dat we deze week gespaard blijven van alle onheil: tot volgende week!
Verder wens ik iedereen een overgelukkig 2010 in een optimale gezondheid! (Dat dit nu net het belangrijkste blijft, merken we hier iedere dag opnieuw… en het is jullie allemaal gegund natuurlijk!)
… 2010 bisous …
Mieke