Eerste week stage!

Onze eerste week stage achter de rug! Beslist om elk onze ervaringen op te schrijven, ondanks waarschijnlijk toch veel overlap!
We staan allebei in het kleine ziekenhuis van Biyem Assi! Om 7u30 beginnen, dus om 6u30 opstaan, help ;-)! Wel tussen 14u en 16u gedaan ergens :-)!
Voor mij worden het eerst 2 weekjes pediatrie! Ondanks mijn (wel grote) interesse in dit vakgebied toch eventjes knikkende knieën bij het binnengaan van het ziekenhuis. Tis allemaal nieuw en onwennig (zelfs het Frans!).
Mieke blijkt in de gang over mij te zitten, ideaal om smiddags af te spreken als we gedaan hebben. Stel jullie wel niet teveel voor bij een gang, ze zijn 20 stappen lang. In de gang heb je een kotje voor de hoofdverpleegster, een consultatielokaal, vier opnamezalen, een zaaltje voor de verpleging en toiletten. Op pediatrie heb je een zaal met neonaten (9 bedjes en 2 couveuses), een zaal met -1jarigen (7bedden), een zaal met 1 tot 2 jarigen (7 bedden) en dan een zaal voor de grotere kinderen (6 bedden) en weeral tzijn kleine zaaltjes, bedjes staan redelijk gepropt op elkaar. Ook allemaal van die ijzeren gevallen met een niet-zo-frisse-matras op het bed.
Goh, tis eigenlijk echt moeilijk om alle indrukken over te brengen maar kzal een beetje proberen… Er is ook zoooooveel te vertellen en zal dus zeker dingen vergeten die ik nog wilde zeggen…
Heb al drie dagen consultaties meegevolgd en twee dagen op zaal gestaan!
Consultaties: Moeders melden hun aan met hun kindje aan het lokaaltje van de hoofdverpleegster (haar stoel is een bed), daar wordt de leeftijd gevraagd, soms het gewicht gemeten en de temperatuur genomen (in de gang, met een eigen meegebrachte thermometer). Ze hebben allemaal een schriftje bij die ze dan ook moeten afgeven, dat wordt dan door een verpleegster bij de dokter bezorgd. In tegenstelling tot in België komen de moeders meestal alleen met hun kind naar de consultatie. Bij de dokter heb je dan het normale consult. Voor het klinisch onderzoek brengen ze zelf een doek mee die ze op de onderzoekstafel moeten leggen. Dan krijgen ze een ‘ordonnance’ mee van de dokter (dat blijkbaar ook op eender wat mag geschreven worden, en ook door eender wie mag geschreven worden eigenlijk) met eventueel een aanvraag voor bloed, echo of radiografie. Als ze dan terugkomen, blijken ze de helft niet gekocht te hebben of zijn ze niet langs het labo geweest wegens te weinig geld, écht erg! Een consultatie verloopt niet steeds gestructureerd. Soms zit de volgende al binnen met haar kind terwijl de ene nog onderzocht moet worden. De artsen nemen ook gewoon hun telefoon op (ook al zijn het niet-medische dingen) of onderbreken een consultatie om even met een kennis te gaan praten. Er was deze week een moment dat er twee kennissen van de arts, de arts, de verpleegster, drie mama’s met hun kinderen en ik binnenzaten in een kleine consultatieruimte! Ten eerste, té warm, ten tweede, probeer maar keer te volgen (vooral het Frans ook). Niet te doen!
Een kind met koorts wordt hier bijna altijd voor malaria behandeld, daarnaast smijten ze ook met antibiotica (tot soms 4 per keer). Van ziekten heb ik al vanalles gezien, van een simpele cyste tot een hydrocefalie, een ernstige deshydratatie (buikplooi die gewoon blijft staan, fontanel ingezonken tot en met), een anemie met een hemoglobine van 3,4 en hematocriet van 6,5%, oink, een longontsteking, een gebroken pols (wel groenhoutfractuur, behandeld met twee tongspatels als spalk en dan een verband)! Verder veel diarree, malnutritie, oorontstekingen, eczematiden, ronchi en crepitaties à volonté…
Al een gênant moment gehad, bij een vraag over symptomen van neurofibromatose zei ik café-au-lait vlekken (bruin dus), eueueueueuh, iets te laat beseft dat dat bij hen niet echt zo zal zijn natuurlijk :-s! Mr de dokter kon er nog om lachen.
Voor de niet-geneeskundigen, sorry voor het eventuele chinees! Toch ook al twee radiografieën gezien J!
‘s Middags wordt er niet gegeten en dat is een redelijk probleem voor mij! Gelukkig mag ik wel even pauze nemen om mijn broodje op te eten, al vinden ze dat dus wel vré grappig dat de blanke studenten dat altijd nodig hebben J!
De zaal: een patiënt die opgenomen moet worden en kan/wil blijven (soms geen geld!), krijgt een zaal toegewezen en zoekt dan zelf maar een bed uit. Ze moeten zelf een bedovertrek voorzien, muskietennetten zijn er wel van het ziekenhuis uit! Eten en drinken brengen ze ook zelf mee! Dan krijgen ze een papiertje met daarop een aanvraag om een dossier aan te maken, daarmee moeten ze naar de ingang van het ziekenhuis. Pas de dossier, pas de soins! Ze kopen zelf hun medicijnen, handschoenen, plakkers, naalden, spuiten, infuzen die ze nodig hebben in de farmacie van het ziekenhuis en geven dit dan aan de verpleging die het toedient. Het restje wordt voorzien van een naam en ofwel zelf bijgehouden of door de verpleging. Dus, geen medicijnen, handschoenen enzo. op de dienst zelf, vreemd! Infuzen worden geprikt en medicatie wordt toegediend op het einde van de gang, in het zicht van iedereen! In Afrika echt geen gêne zenne. Uitkleden voor iedereen, borstvoeding geven voor iedereen, de kinderen zijn precies ook van iedereen :-s. Als er een moeder weg is tijdens de ronde, neemt een andere moeder even over (ja, goed geslapen, wel keer overgegeven,…). De moeders zitten/liggen bij hun kinderen in bed trouwens.
Vandaag een poging mogen doen om een infuus te steken bij een kindje! Euh, eerste hinderpaal, te grote handschoenen waardoor deze overal aan haperen… Tweede hinderpaal, door de zwarte huid zie je de venen niet goed liggen (maar de verpleging ging wel zeggen waar ik ergens moest prikken :-s). Met 8 paar ogen rond me besliste ik om er wel volledig voor te gaan! Niet van de eerste keer erin maar na paar keer zoekend bewegen toch gevonden. Ik was content, tot… de infuusvloeistof ging lopen! De hand van het meisje zwol helemaal op, moet er dus ergens door gezeten hebben… Soit, poging 1 verliep niet zo vlot maar volgende week een tweede poging hoop ik!
Als we de hygiëne in België al erg vinden, dan is het hier toch nog een slagje erger zenne! Mieke en ik hopen allebei dat we geen appendicitis oplopen of enige andere operatie moeten ondergaan. Zelfs een bloedafname zou ik hier niet zooo graag meemaken.
’s Middags wachten we op elkaar om naar huis te gaan, we maken dat het verschil niet te groot is J.

Verder is het elke dinsdag de dag van ‘le grand ménage’, waarbij iedereen (behalve de dokters) helpt bij het kuisen van de gang, de ramen, de tafels, de banken,… Alles dus! Geen consultaties, twas wel een komiek zicht eigenlijk!
Elke woensdag is er ‘le grand tour’. Met zo’n 40-50 mensen (dokters, verpleging, stagiairs) worden de verschillende diensten (ped, gyn, interne, chirurgie) aangedaan en telkens stelt er iemand een patiënt voor waarna er vragen mogen gesteld worden! En ai, volgende week onze beurt… Voor de mensen die mij goed kennen, een HEL! En dan nog in het Frans!!!!!!!!!!!!! Dus al wie duimen over heeft, woensdag tussen 8u en 9u gaat het gebeuren :-s! Na een week is het Frans echt nog steeds helemaal niet ideaal, een ergernis…

Een taxi nemen is niet meer zoooo spannend en zo vreemd als in het begin. We roepen al vlotjes ‘deux cent, hôpital de Biyem Assi’ of ‘deux cent, CHU’ (of toch iets minder vlot van mijn kant ‘deux cent, hôtel de Biyem Assi’ J) en vinden het al minder grof als we niet direct meegenomen worden (vond dat de eerste keren toch redelijk beledigend). Tja, als ze onze richting niet uit moeten kunnen ze ons moeilijk meenemen hé! Meestal hebben we écht wel snel prijs!

Na onze werkuren zijn onze mannen duidelijk gespreksonderwerp nummer 1 (het gemis serieus onderschat!!!), kaarten we veel, bezoeken we het marktje, koken we, gaan we naar de bib voor internet, lezen we, kijken we naar een aflevering van Gossip Girl (:-)) maar kruipen we vooral vroeg in bed (jaja, 21u-21u30 is geen uitzondering, openvallende monden thuis waarschijnlijk ;-). De warmte maakt je toch moe. Wat betreft die warmte… het zweet loopt letterlijk langs mijn lichaam en benen naar beneden met momenten… In de zon stilstaan is verschroeiend rond de middag). Moeilijk in te beelden dat er in België momenteel sneeuw ligt (of donderdag toch).
Verder vage plannen voor het weekend, u hoort nog van ons :-)!

PS: ik hoop dat ik het kan laten om kindjes te ontvoeren naar België want ze zijn serieus knoddig ;-)!!! Echt superschattig!!!