Koekoek, terug van weggeweest!!!
Na een aantal dagen bedgekluisterd te zijn wegens een malaria waar ik gelukkig nog vroeg bij was, ben ik weer ongeveer klaar voor wat meer actie. Ik voel wel nog dat ik ziek geweest ben en ga zeker nog wat moeten bijslapen maar het ‘ziek zijn’ is gepasseerd! Malaria is GEEN aanrader (kwas na drie dagen blij dat ik 10 minuten na elkaar kon rechtzitten, zooooooooo futloos, zegt dat genoeg?) en de medicatie ervoor ook niet (nachtmerries!). Maar zo kan ik weer dankbaar beseffen dat gezond zijn echt zooo zalig is!!! Al die energie J!
Dus… eigenlijk niet veel nieuws te vertellen. Jammer van de gemiste afspraken maar tzou letterlijk onmogelijk geweest zijn!
Vrijdag zijn we vroeg opgestaan om naar de kathedraal te gaan voor een kerstviering! We hadden aan Gaston en zijn vrouw gevraagd waar we een katholieke viering konden meevolgen op kerstmis! Het uur waren we wel niet meer zo zeker maar we beslisten om er rond 9u te zijn. De mis begon inderdaad op dat uur! Mijn indruk… niet zoooo speciaal! Dezelfde structuur als een katholieke mis in België, een koor vanvoor met een aantal mensen die meezingen, wel véééééééél meer volk natuurlijk. Maar geen uitbundige toestanden (onze jongerenmissen zijn beter ;-) maar mss moeten we keer een andere kerk doen? Trouwens, lieve idoenezen, heb braaf ‘for unto us’ en ‘adeste fideles’ meegezongen in de mis en terwijl aan jullie gedacht J! Was een vreemd gevoel om de liedjes te horen in een superwarme omgeving (om te stikken in de kerk, nogal een verschil met de Oostkampkerk die ene keer ;-) en met allemaal niet-blanken rond mij, behalve Mieke natuurlijk. Soit, ik hoop dat de kerstmis meegevallen is???
Twee uur proberen concentreren op het Frans dat in de verte gezegd wordt, is moeilijk! Iemand ons gezien op de Kameroense tv, er werd gefilmd ;-) :-D?
Smiddags dacht ik het wat rustig houden, tis toch de eerste dag dat ik er terug redelijk bovenop ben! Buiten Gaston gerekend… Een uitnodiging om bij hem thuis wat te komen eten! Op Kerstmis sla je zo geen dingen af natuurlijk! Om half twee zijn we dan opgehaald met de auto door Gaston en een vriend, Alex. Na het kopen van een fles bier (we konden er niet onderuit), en vier overtijdse kindersurprise eitjes voor als cadeautjes voor zijn kindjes zijn we verdergereden naar zijn huis, ergens aan de rand van Yaoundé. Daar moesten de kindjes (4 jongetjes tussen 10 en 6 jaar oud) precies toch wat wennen aan twee blanke vrouwen in hun huis. De vrouw des huizes had een aantal dingen voor ons klaargemaakt, nl. maniok, kip op twee manieren, varken, rijst, cake en andere koekjes. Mieke zag het helemaal zitten, ik daarentegen had sinds maandag niet meer gegeten dan een paar yoghurtjes en een beetje spaghetti en mijn maag was er duidelijk niet klaar voor maar ik heb mijn best gedaan vind ik. Het deed wel supervreemd om bediend te worden door de moeder, die vier borden had klaargezet en dus schijnbaar niet zou mee-eten. Gelukkig zette ze zich erbij toen ik vroeg of ze ook niet ging eten. De jongetjes kwamen los en op het einde kon er zelfs een dansje af van de drie jongsten, grappig maar superkoddig!
Na een gezellige namiddag zijn we dan terug naar huis gevoerd (luxe!). Vanavond toch wat bekomen…
Zaterdag zijn we naar de zoo geweest met Pierre. Na wat onderhandelen over de prijs (als ze zien dat je blank bent mag je zeven keer meer betalen) geraken we binnen. Vooral veel apen, iets te magere leeuwen, vogels, lege kooien,… Allé ja, geen ‘Planckendael’ dus… Maar wel eens tof! Erna zijn we nog iets gaan drinken met Pierre en een vriend. Twordt een pompelmoessap van 0,65 L, téveel maar soit… Het Frans blijft vermoeiend maar kheb nog steeds tijd om eraan te wennen natuurlijk!
Vandaag wat rustiger houden zodat ik met al mijn energie terug aan de stage kan beginnen maandag! Twordt gynaeco voor mij en pediatrie voor Mieke!
Tot hoors!
zondag 27 december 2009
week drie, slot
Er is al veel schreven over deze week dus ik zal het proberen vrij kort te houden. Gisteren, zaterdag, zijn we dan inderdaad naar de zoo geweest met Pierre, en een vriend, Alex. Best wel nog de moeite. Vele apen gezien, zowel opgesloten als loslopend. En meteen ook kennisgemaakt met de corruptie van het land. Iedere bezoeker dient zich normaal te registeren, maar dit was voor ons niet nodig… Later bleek waarom:ons ingangsgeld verdween rechtstreeks in de zak van de conciërge… Tss… De leeuwen, die er erg uitgemergeld en futloos uitzagen, zullen er nu nog minder wel door varen natuurlijk. Triestig! Erna zijn we nog iets gaan drinken in een plaatselijk ‘bar’ langs de straat, zoals er hier wel meerdere zijn. Best nog gezellig en we hebben het deze keer nog kunnen houden op een ‘jus’, de kameroenese specialiteit: “top pamplemousse”. We zijn trouwens uitgenodigd op oudejaar bij Pierre. Ik heb er momenteel nog vrij veel zin in maar Lies iets minder. We zullen wel zien en houden jullie op de hoogte!
Tot de volgende!
Bisous
Mieke
Tot de volgende!
Bisous
Mieke
Joyeux Noël!
Gisteren erg op het gemak ‘gevierd’. Lies was nog vrij vermoeid van de malaria en ik ook niet veel zin in veel actie. Onze kerstavond bestond uit: praten, lezen, kaarten en … een aflevering gossip girl. De menu was vrij karig: rijst en appelmoes, niet meer, niet minder. We hadden beiden niet zoveel honger en het voelde niet echt aan als “kerstavond”. We zijn dan ook vrij snel in bed gekropen, tegen 20u45. Ik lag nog geen twee minuten in bed of ik kreeg al een sms van Tim: dat hij flink vijf scampi’s (met veel sla en brood weliswaar) naar binnen had gespeeld met een vrolijke beschrijving van de rest van het menu. Lap, daar kwam het water al in mijn mond. Blijkbaar had ik toch meer honger dan ik dacht maar had ik gedachte verdrongen met de rijst en appelmoes. Lies en ik hebben dan maar afgesproken om ons op oudejaar culinair te verwennen. Scampies? Deal! Nu we de supermarkt ‘casino’ ontdekt hebben, zal dat zeker wel lukken. Het is een klein paradijs van westerse luxe. Benieuwd hoe het volgende week op oudejaar zal gaan. Denk dat ik, verrassend genoeg, weinig behoefte zal hebben aan het aftelgedoe. Vroeg in bed kruipen en wakker worden op Nieuwjaar lijkt me nog zo geen slecht idee. We zullen zien wat de komende week brengt. Het is vreemd, maar we hebben hier weinig behoefte aan ‘uitgaan’. Ik vind het meestal een hele opoffering om de hele avond te moeten uitleggen waarom je geen bier drinkt, waarom blanke meisjes zo moeilijk te ‘krijgen’ zijn… en zeker niet in het Frans. Maar het zijn ook maar momenten dat ik er zo over denk hoor. Het fluctueert nogal.
Lies voelt zich vandaag, kerstdag, al een heel stuk beter, oef! We gaan dus voor de eerste keer terug samen de deur uit. Om 9u begint de mis in ‘le cathedral’, dus wij daar naartoe voor de ‘kerst-mis’. En we zien het zitten. Eerst hebben we onze afval weggedaan = droppen langs de straat in een grote container waaruit de helft ‘spontaan’ gerecycleerd wordt door de plaatselijke bevolking. Er hangt wel een geurtje aan, dus wij maken liefst een boogje. Dan een taxi nemen naar de kathedraal, een fraai gebouw. Ons gezet op zo’n houten bankje en de mis afgewacht. Die 2uur zijn verrassend erg snel vooruit gegaan, ondanks het vreemde Frans en het vele rechtop staan. De vele gezangen zullen er wel voor iets tussenzitten. Mooi gezongen, trouwens! Na afloop nog een foto gemaakt bij de gigantische kerstboom. Moet ook wel, op kerstmis. En aangezien er hier niet echt een kerstsfeertje hangt (of is het de warmte?), was dit ons enige besef dat het vandaag jawel, Kerstmis is! Buiten ook nog een kindje ontdekt met een T-shirt “mijn mama is de liefste mama van de hele wereld” (een foto als ultieme bewijs : )... als dat geen leuke boodschap is voor een vredige kerstdag! Al denk ik wel dat het kind weinig besef heeft van de boodschap en illustreert het nog maar eens dat hier redelijk wat Belgische afval-spulletjes terechtkomen. Maar ze komen zeker goed terecht, dat staat vast!
Nadien nog wat inkopen gedaan in de plaatselijke ‘boulangerie’. Van buitenaf leek het maar een gewone bakkerij, maar binnenin was er toch wel meer aan de hand. Allerlei lekkere koeken en taartjes voor bijna geen geld. Omdat het vandaag toch een feestdag is, hebben we onszelf dus eentje cadeau gedaan. Mmm…
Eens aangekomen op het appartement, belde Gaston ons om ons uit te nodigen bij zich thuis voor een hapje en een drankje. Dat hebben we natuurlijk niet afgeslaan: kerstmis is het feest van de multiculturele vrede! Een uurtje later zaten we in zijn salon, nadat we nog wat ‘kindersurprise’-eitjes gekocht hadden voor zijn vier zoontjes (die trouwens vervallen bleken :s). We werden lichtelijk verplicht om op een feestdag wat alcohol te drinken, dus hebben we terug een ‘castel’-biertje gedeeld, maar smaken deed het niet. Tja, soms kan je niet weigeren, dat eist de beleefdheid. Ondanks zijn vrij rijke uitstraling, schrokken we toch wel eventjes van de huisvesting. Een bakstenen huis, dat wel, met tv, telefoon en twee salons, maar de muren hadden nog nooit een likje verf gezien en brokkelden hier en daar af. Vreemd hoe mensen hier zo weinig aandacht schenken aan hun behuizing/inrichting. Naast Gaston, zijn vrouw en hun 4 zonen woont ook de schoonzus (vrij letterlijk te interpreteren, boys) bij hen in en er heerst een echte hiërarchie. Het voelde voor ons beiden nogal vreemd aan. De vrouw achter het fornuis en de man die het volk ontvangt. Hadden we niet gevraagd of ze mee wou eten, zijn vrouw zou pas achteraf gegeten hebben. Ook de benadering t.o.v. de kinderen is helemaal anders dan bij ons. Maar het zijn zo’n schatjes! Het moet gezegd: ze hebben mijn hart gestolen, die kleine Kameroeneesjes… Mijn moedergevoel begint er al spontaan van in de lucht te schieten, hihi. Bovendien was het eten HÉÉRLIJK. Pikant, maar net niet té. En Lies heeft voor een tweede keer haar vegetarische principes wat opzij geschoven en van de kip geproefd. Chapeau! Nadat we ons buikje rond gegeten hadden, zijn we terug naar huis gekeerd. Even later stond Pierre hier voor de deur, vrij aangeschoten, met kip en rijst. Euhm… laat ik zeggen dat ik daar dan toch wel geen zin meer in had. Het zit nu veilig in de koelkast voor morgen, dan eten we dit op, geven we potten aan Pierre terug en neemt hij ons mee naar de zoo. De Kameroenese gastvrijheid is eindeloos… en geweldig!
Kerst-kus en vrede aan iedereen!
Mieke
Lies voelt zich vandaag, kerstdag, al een heel stuk beter, oef! We gaan dus voor de eerste keer terug samen de deur uit. Om 9u begint de mis in ‘le cathedral’, dus wij daar naartoe voor de ‘kerst-mis’. En we zien het zitten. Eerst hebben we onze afval weggedaan = droppen langs de straat in een grote container waaruit de helft ‘spontaan’ gerecycleerd wordt door de plaatselijke bevolking. Er hangt wel een geurtje aan, dus wij maken liefst een boogje. Dan een taxi nemen naar de kathedraal, een fraai gebouw. Ons gezet op zo’n houten bankje en de mis afgewacht. Die 2uur zijn verrassend erg snel vooruit gegaan, ondanks het vreemde Frans en het vele rechtop staan. De vele gezangen zullen er wel voor iets tussenzitten. Mooi gezongen, trouwens! Na afloop nog een foto gemaakt bij de gigantische kerstboom. Moet ook wel, op kerstmis. En aangezien er hier niet echt een kerstsfeertje hangt (of is het de warmte?), was dit ons enige besef dat het vandaag jawel, Kerstmis is! Buiten ook nog een kindje ontdekt met een T-shirt “mijn mama is de liefste mama van de hele wereld” (een foto als ultieme bewijs : )... als dat geen leuke boodschap is voor een vredige kerstdag! Al denk ik wel dat het kind weinig besef heeft van de boodschap en illustreert het nog maar eens dat hier redelijk wat Belgische afval-spulletjes terechtkomen. Maar ze komen zeker goed terecht, dat staat vast!
Nadien nog wat inkopen gedaan in de plaatselijke ‘boulangerie’. Van buitenaf leek het maar een gewone bakkerij, maar binnenin was er toch wel meer aan de hand. Allerlei lekkere koeken en taartjes voor bijna geen geld. Omdat het vandaag toch een feestdag is, hebben we onszelf dus eentje cadeau gedaan. Mmm…
Eens aangekomen op het appartement, belde Gaston ons om ons uit te nodigen bij zich thuis voor een hapje en een drankje. Dat hebben we natuurlijk niet afgeslaan: kerstmis is het feest van de multiculturele vrede! Een uurtje later zaten we in zijn salon, nadat we nog wat ‘kindersurprise’-eitjes gekocht hadden voor zijn vier zoontjes (die trouwens vervallen bleken :s). We werden lichtelijk verplicht om op een feestdag wat alcohol te drinken, dus hebben we terug een ‘castel’-biertje gedeeld, maar smaken deed het niet. Tja, soms kan je niet weigeren, dat eist de beleefdheid. Ondanks zijn vrij rijke uitstraling, schrokken we toch wel eventjes van de huisvesting. Een bakstenen huis, dat wel, met tv, telefoon en twee salons, maar de muren hadden nog nooit een likje verf gezien en brokkelden hier en daar af. Vreemd hoe mensen hier zo weinig aandacht schenken aan hun behuizing/inrichting. Naast Gaston, zijn vrouw en hun 4 zonen woont ook de schoonzus (vrij letterlijk te interpreteren, boys) bij hen in en er heerst een echte hiërarchie. Het voelde voor ons beiden nogal vreemd aan. De vrouw achter het fornuis en de man die het volk ontvangt. Hadden we niet gevraagd of ze mee wou eten, zijn vrouw zou pas achteraf gegeten hebben. Ook de benadering t.o.v. de kinderen is helemaal anders dan bij ons. Maar het zijn zo’n schatjes! Het moet gezegd: ze hebben mijn hart gestolen, die kleine Kameroeneesjes… Mijn moedergevoel begint er al spontaan van in de lucht te schieten, hihi. Bovendien was het eten HÉÉRLIJK. Pikant, maar net niet té. En Lies heeft voor een tweede keer haar vegetarische principes wat opzij geschoven en van de kip geproefd. Chapeau! Nadat we ons buikje rond gegeten hadden, zijn we terug naar huis gekeerd. Even later stond Pierre hier voor de deur, vrij aangeschoten, met kip en rijst. Euhm… laat ik zeggen dat ik daar dan toch wel geen zin meer in had. Het zit nu veilig in de koelkast voor morgen, dan eten we dit op, geven we potten aan Pierre terug en neemt hij ons mee naar de zoo. De Kameroenese gastvrijheid is eindeloos… en geweldig!
Kerst-kus en vrede aan iedereen!
Mieke
donderdag 24 december 2009
rustige kerst
Gezien Lies het toch wel goed zitten heeft, de malaria, zullen we het deze week nog wat rustig aan doen. Onze avondlijke afspraken met Gaston hebben we voor alle zekerheid afgelast. Volgende week zijn er nog steeds feesten er en we zullen er dan nog genoeg van kunnen proeven. Kerstavond zal zich dus vrij rustig, maar gezellig, in het appartement afspelen. Op kerstdag gaan we misschien wel proberen een mis mee te pikken, maar ook dit zal een last-minute-beslissing worden. Uitrusten en de eigen gezondheid komen op de eerste plaats!! We blijven hier nog lang genoeg om allerlei leuke dingen te doen! Intussen houd ik me in alle kalmte bezig: wat lezen, tekstjes schrijven, muziek beluisteren, uitslapen, voor Lies zorgen (al is deze zorg erg minimaal, er gewoon “zijn” is een begin)… Het lukt wel voor een weekje, maar toch begint het te kriebelen om volgende week terug in de werk-routine te zitten. Alles gaat dan toch wel wat sneller. Verder weinig nieuwtjes, behalve dat mijn gsm het nog altijd niet blijkt te doen. “aanmelden netwerk mislukt”…. Ik haaaaat Proximus! (OK, dit moest er even uit). Intussen zaagt Vanessa ons de oren van het hoofd voor een nieuwe gsm. De vorige, die ze al kreeg van de vorige stagiaires, heeft het blijkbaar begeven en nu wil ze een de onze gebruiken. Het is een beetje vervelend gezien ze blijft aandringen. We geven echter (nog) niet toe.
Tot de volgende!
Bisous
Mieke
Tot de volgende!
Bisous
Mieke
dinsdag 22 december 2009
week twee
Onze tweede ‘werkweek’ is onverwacht vroeg beëindigd… Na 1 dag al! De malaria-mug is hier de oorzaak van, en Lies het slachtoffer... Het is een wreed beestje! En aangezien ik ook al vol muggenbeten sta, vrees ik dat ik er in deze drie maanden ook niet van gespaard zal blijven (wat was die incubatietijd ook alweer?), maar de hoop blijft bestaan! We hebben voor alle zekerheid al een tweede reeks anti-malaria-medicatie gekocht. Komt het hier niet van pas, dan misschien toch nog in België. Lies heeft drietal dagen ziekteverlof gekregen en ik… euhm… iets in de aard van ‘sociaal verlof’. Alleen met de taxi als blank meisje is inderdaad geen goed idee. Het is al moeilijk genoeg om (naast de muggen) alle Kameroenese mannen van ons af te slaan met z’n twee. Het is een ware plaag… en best vervelend. Als je ze na een duizendste poging toch duidelijk kan maken dat ze géén kans maken, willen ze dat je ze nog meeneemt ‘voor een zus’ of ‘een vriendin’… Mochten er dus toch mensen geïnteresseerd zijn, laat maar weten, dan selecteren wij ze hier alvast voor jullie!
De komende dagen zullen we ons dus vooral rustig houden. Woensdag hadden we normaal met Gaston en zijn (zwangere) vrouw afgesproken om de sfeer wat op te snuiven van de feesten hier. Het zijn nu twee weken feesten, echte féésten! Iedereen op straat (tuurlijk, het is hier superwarm!) en dansen en muziek. Zie het eigenlijk wel nog zitten, maar het zal toch afhangen van de ziektetoestand van mijn reisgenote. Donderdag (kerstavond) hebben we dan nog eens om 22u afgesproken met hen om nog wat te gaan drinken en misschien gaan we ook naar de middernachtmis. Dat schijnt hier nogal de moeite te zijn. En dat duurt dus ook al snel een paar uur… maar gelukkig zo geen saaie bedoening als bij ons.
Dit weekend hebben we ook voor de eerste keer “de wast” gedaan en het is gelukt: niks gekrompen of van kleur veranderd (joehoe! misschien worden we toch nog een beetje echte huis-vrouwtjes). En zondag zijn we gaan zwemmen in hotel ‘mont-febe’. Het was kort, maar… zaaaalig! ’s Avonds hadden we afgesproken met Ellen en David. Ellen in nu HAIO in Gent en zat twee jaar geleden in dezelfde positie als wij, stagiaires op overzeese stage. Ze kon het niet laten om haar hart te volgen en Kameroen nog eens te bezoeken. Het was geweldig! Dolenthousiast heeft ze ons laten kennismaken met de hoofdstad. We zijn wat gaan eten in ‘café Yaoundé’, een iets luxueuzere eetgelegenheid (voor afrikaanse normen). Héérlijk! Sinds lange tijd terug een echt genot voor mijn smaakpapillen. Lies voelde zich die dag al niet goed en heeft het daarom voor een keertje overgeslaan, maar volgende week, als Ellen en David nog eens voorbij Yaoundé passeren, zullen we onszelf vast nog eens laten verwennen. Het moet ook gezegd worden: een man meehebben in het gezelschap doet je veel meer op je gemak voelen. Lien en Barbara zullen geluk hebben dat Pieter mee is in de volgende periode.
Intussen hebben we ook wat tips gekregen voor onze vrije week, deze van 18 januari. Lies haar moeder en tante komen dan op bezoek en we zijn van plan de “Mount Cameroon” te beklimmen, een kerel van 4000m. Hiervoor rekenen we een drietal dagen. Er is standaard een gids mee en dragers voor de rugzakken. Het wordt niet simpel, maar een fysieke uitdaging gaan we niet uit de weg. Bovendien is het op die hoogte een stuk minder warm, dus veel draaglijker EN… geen malaria-muggen!
tot de volgende!
bisous,
Mieke
De komende dagen zullen we ons dus vooral rustig houden. Woensdag hadden we normaal met Gaston en zijn (zwangere) vrouw afgesproken om de sfeer wat op te snuiven van de feesten hier. Het zijn nu twee weken feesten, echte féésten! Iedereen op straat (tuurlijk, het is hier superwarm!) en dansen en muziek. Zie het eigenlijk wel nog zitten, maar het zal toch afhangen van de ziektetoestand van mijn reisgenote. Donderdag (kerstavond) hebben we dan nog eens om 22u afgesproken met hen om nog wat te gaan drinken en misschien gaan we ook naar de middernachtmis. Dat schijnt hier nogal de moeite te zijn. En dat duurt dus ook al snel een paar uur… maar gelukkig zo geen saaie bedoening als bij ons.
Dit weekend hebben we ook voor de eerste keer “de wast” gedaan en het is gelukt: niks gekrompen of van kleur veranderd (joehoe! misschien worden we toch nog een beetje echte huis-vrouwtjes). En zondag zijn we gaan zwemmen in hotel ‘mont-febe’. Het was kort, maar… zaaaalig! ’s Avonds hadden we afgesproken met Ellen en David. Ellen in nu HAIO in Gent en zat twee jaar geleden in dezelfde positie als wij, stagiaires op overzeese stage. Ze kon het niet laten om haar hart te volgen en Kameroen nog eens te bezoeken. Het was geweldig! Dolenthousiast heeft ze ons laten kennismaken met de hoofdstad. We zijn wat gaan eten in ‘café Yaoundé’, een iets luxueuzere eetgelegenheid (voor afrikaanse normen). Héérlijk! Sinds lange tijd terug een echt genot voor mijn smaakpapillen. Lies voelde zich die dag al niet goed en heeft het daarom voor een keertje overgeslaan, maar volgende week, als Ellen en David nog eens voorbij Yaoundé passeren, zullen we onszelf vast nog eens laten verwennen. Het moet ook gezegd worden: een man meehebben in het gezelschap doet je veel meer op je gemak voelen. Lien en Barbara zullen geluk hebben dat Pieter mee is in de volgende periode.
Intussen hebben we ook wat tips gekregen voor onze vrije week, deze van 18 januari. Lies haar moeder en tante komen dan op bezoek en we zijn van plan de “Mount Cameroon” te beklimmen, een kerel van 4000m. Hiervoor rekenen we een drietal dagen. Er is standaard een gids mee en dragers voor de rugzakken. Het wordt niet simpel, maar een fysieke uitdaging gaan we niet uit de weg. Bovendien is het op die hoogte een stuk minder warm, dus veel draaglijker EN… geen malaria-muggen!
tot de volgende!
bisous,
Mieke
vrijdag 18 december 2009
Eerste week stage!
Onze eerste week stage achter de rug! Beslist om elk onze ervaringen op te schrijven, ondanks waarschijnlijk toch veel overlap!
We staan allebei in het kleine ziekenhuis van Biyem Assi! Om 7u30 beginnen, dus om 6u30 opstaan, help ;-)! Wel tussen 14u en 16u gedaan ergens :-)!
Voor mij worden het eerst 2 weekjes pediatrie! Ondanks mijn (wel grote) interesse in dit vakgebied toch eventjes knikkende knieën bij het binnengaan van het ziekenhuis. Tis allemaal nieuw en onwennig (zelfs het Frans!).
Mieke blijkt in de gang over mij te zitten, ideaal om smiddags af te spreken als we gedaan hebben. Stel jullie wel niet teveel voor bij een gang, ze zijn 20 stappen lang. In de gang heb je een kotje voor de hoofdverpleegster, een consultatielokaal, vier opnamezalen, een zaaltje voor de verpleging en toiletten. Op pediatrie heb je een zaal met neonaten (9 bedjes en 2 couveuses), een zaal met -1jarigen (7bedden), een zaal met 1 tot 2 jarigen (7 bedden) en dan een zaal voor de grotere kinderen (6 bedden) en weeral tzijn kleine zaaltjes, bedjes staan redelijk gepropt op elkaar. Ook allemaal van die ijzeren gevallen met een niet-zo-frisse-matras op het bed.
Goh, tis eigenlijk echt moeilijk om alle indrukken over te brengen maar kzal een beetje proberen… Er is ook zoooooveel te vertellen en zal dus zeker dingen vergeten die ik nog wilde zeggen…
Heb al drie dagen consultaties meegevolgd en twee dagen op zaal gestaan!
Consultaties: Moeders melden hun aan met hun kindje aan het lokaaltje van de hoofdverpleegster (haar stoel is een bed), daar wordt de leeftijd gevraagd, soms het gewicht gemeten en de temperatuur genomen (in de gang, met een eigen meegebrachte thermometer). Ze hebben allemaal een schriftje bij die ze dan ook moeten afgeven, dat wordt dan door een verpleegster bij de dokter bezorgd. In tegenstelling tot in België komen de moeders meestal alleen met hun kind naar de consultatie. Bij de dokter heb je dan het normale consult. Voor het klinisch onderzoek brengen ze zelf een doek mee die ze op de onderzoekstafel moeten leggen. Dan krijgen ze een ‘ordonnance’ mee van de dokter (dat blijkbaar ook op eender wat mag geschreven worden, en ook door eender wie mag geschreven worden eigenlijk) met eventueel een aanvraag voor bloed, echo of radiografie. Als ze dan terugkomen, blijken ze de helft niet gekocht te hebben of zijn ze niet langs het labo geweest wegens te weinig geld, écht erg! Een consultatie verloopt niet steeds gestructureerd. Soms zit de volgende al binnen met haar kind terwijl de ene nog onderzocht moet worden. De artsen nemen ook gewoon hun telefoon op (ook al zijn het niet-medische dingen) of onderbreken een consultatie om even met een kennis te gaan praten. Er was deze week een moment dat er twee kennissen van de arts, de arts, de verpleegster, drie mama’s met hun kinderen en ik binnenzaten in een kleine consultatieruimte! Ten eerste, té warm, ten tweede, probeer maar keer te volgen (vooral het Frans ook). Niet te doen!
Een kind met koorts wordt hier bijna altijd voor malaria behandeld, daarnaast smijten ze ook met antibiotica (tot soms 4 per keer). Van ziekten heb ik al vanalles gezien, van een simpele cyste tot een hydrocefalie, een ernstige deshydratatie (buikplooi die gewoon blijft staan, fontanel ingezonken tot en met), een anemie met een hemoglobine van 3,4 en hematocriet van 6,5%, oink, een longontsteking, een gebroken pols (wel groenhoutfractuur, behandeld met twee tongspatels als spalk en dan een verband)! Verder veel diarree, malnutritie, oorontstekingen, eczematiden, ronchi en crepitaties à volonté…
Al een gênant moment gehad, bij een vraag over symptomen van neurofibromatose zei ik café-au-lait vlekken (bruin dus), eueueueueuh, iets te laat beseft dat dat bij hen niet echt zo zal zijn natuurlijk :-s! Mr de dokter kon er nog om lachen.
Voor de niet-geneeskundigen, sorry voor het eventuele chinees! Toch ook al twee radiografieën gezien J!
‘s Middags wordt er niet gegeten en dat is een redelijk probleem voor mij! Gelukkig mag ik wel even pauze nemen om mijn broodje op te eten, al vinden ze dat dus wel vré grappig dat de blanke studenten dat altijd nodig hebben J!
De zaal: een patiënt die opgenomen moet worden en kan/wil blijven (soms geen geld!), krijgt een zaal toegewezen en zoekt dan zelf maar een bed uit. Ze moeten zelf een bedovertrek voorzien, muskietennetten zijn er wel van het ziekenhuis uit! Eten en drinken brengen ze ook zelf mee! Dan krijgen ze een papiertje met daarop een aanvraag om een dossier aan te maken, daarmee moeten ze naar de ingang van het ziekenhuis. Pas de dossier, pas de soins! Ze kopen zelf hun medicijnen, handschoenen, plakkers, naalden, spuiten, infuzen die ze nodig hebben in de farmacie van het ziekenhuis en geven dit dan aan de verpleging die het toedient. Het restje wordt voorzien van een naam en ofwel zelf bijgehouden of door de verpleging. Dus, geen medicijnen, handschoenen enzo. op de dienst zelf, vreemd! Infuzen worden geprikt en medicatie wordt toegediend op het einde van de gang, in het zicht van iedereen! In Afrika echt geen gêne zenne. Uitkleden voor iedereen, borstvoeding geven voor iedereen, de kinderen zijn precies ook van iedereen :-s. Als er een moeder weg is tijdens de ronde, neemt een andere moeder even over (ja, goed geslapen, wel keer overgegeven,…). De moeders zitten/liggen bij hun kinderen in bed trouwens.
Vandaag een poging mogen doen om een infuus te steken bij een kindje! Euh, eerste hinderpaal, te grote handschoenen waardoor deze overal aan haperen… Tweede hinderpaal, door de zwarte huid zie je de venen niet goed liggen (maar de verpleging ging wel zeggen waar ik ergens moest prikken :-s). Met 8 paar ogen rond me besliste ik om er wel volledig voor te gaan! Niet van de eerste keer erin maar na paar keer zoekend bewegen toch gevonden. Ik was content, tot… de infuusvloeistof ging lopen! De hand van het meisje zwol helemaal op, moet er dus ergens door gezeten hebben… Soit, poging 1 verliep niet zo vlot maar volgende week een tweede poging hoop ik!
Als we de hygiëne in België al erg vinden, dan is het hier toch nog een slagje erger zenne! Mieke en ik hopen allebei dat we geen appendicitis oplopen of enige andere operatie moeten ondergaan. Zelfs een bloedafname zou ik hier niet zooo graag meemaken.
’s Middags wachten we op elkaar om naar huis te gaan, we maken dat het verschil niet te groot is J.
Verder is het elke dinsdag de dag van ‘le grand ménage’, waarbij iedereen (behalve de dokters) helpt bij het kuisen van de gang, de ramen, de tafels, de banken,… Alles dus! Geen consultaties, twas wel een komiek zicht eigenlijk!
Elke woensdag is er ‘le grand tour’. Met zo’n 40-50 mensen (dokters, verpleging, stagiairs) worden de verschillende diensten (ped, gyn, interne, chirurgie) aangedaan en telkens stelt er iemand een patiënt voor waarna er vragen mogen gesteld worden! En ai, volgende week onze beurt… Voor de mensen die mij goed kennen, een HEL! En dan nog in het Frans!!!!!!!!!!!!! Dus al wie duimen over heeft, woensdag tussen 8u en 9u gaat het gebeuren :-s! Na een week is het Frans echt nog steeds helemaal niet ideaal, een ergernis…
Een taxi nemen is niet meer zoooo spannend en zo vreemd als in het begin. We roepen al vlotjes ‘deux cent, hôpital de Biyem Assi’ of ‘deux cent, CHU’ (of toch iets minder vlot van mijn kant ‘deux cent, hôtel de Biyem Assi’ J) en vinden het al minder grof als we niet direct meegenomen worden (vond dat de eerste keren toch redelijk beledigend). Tja, als ze onze richting niet uit moeten kunnen ze ons moeilijk meenemen hé! Meestal hebben we écht wel snel prijs!
Na onze werkuren zijn onze mannen duidelijk gespreksonderwerp nummer 1 (het gemis serieus onderschat!!!), kaarten we veel, bezoeken we het marktje, koken we, gaan we naar de bib voor internet, lezen we, kijken we naar een aflevering van Gossip Girl (:-)) maar kruipen we vooral vroeg in bed (jaja, 21u-21u30 is geen uitzondering, openvallende monden thuis waarschijnlijk ;-). De warmte maakt je toch moe. Wat betreft die warmte… het zweet loopt letterlijk langs mijn lichaam en benen naar beneden met momenten… In de zon stilstaan is verschroeiend rond de middag). Moeilijk in te beelden dat er in België momenteel sneeuw ligt (of donderdag toch).
Verder vage plannen voor het weekend, u hoort nog van ons :-)!
PS: ik hoop dat ik het kan laten om kindjes te ontvoeren naar België want ze zijn serieus knoddig ;-)!!! Echt superschattig!!!
We staan allebei in het kleine ziekenhuis van Biyem Assi! Om 7u30 beginnen, dus om 6u30 opstaan, help ;-)! Wel tussen 14u en 16u gedaan ergens :-)!
Voor mij worden het eerst 2 weekjes pediatrie! Ondanks mijn (wel grote) interesse in dit vakgebied toch eventjes knikkende knieën bij het binnengaan van het ziekenhuis. Tis allemaal nieuw en onwennig (zelfs het Frans!).
Mieke blijkt in de gang over mij te zitten, ideaal om smiddags af te spreken als we gedaan hebben. Stel jullie wel niet teveel voor bij een gang, ze zijn 20 stappen lang. In de gang heb je een kotje voor de hoofdverpleegster, een consultatielokaal, vier opnamezalen, een zaaltje voor de verpleging en toiletten. Op pediatrie heb je een zaal met neonaten (9 bedjes en 2 couveuses), een zaal met -1jarigen (7bedden), een zaal met 1 tot 2 jarigen (7 bedden) en dan een zaal voor de grotere kinderen (6 bedden) en weeral tzijn kleine zaaltjes, bedjes staan redelijk gepropt op elkaar. Ook allemaal van die ijzeren gevallen met een niet-zo-frisse-matras op het bed.
Goh, tis eigenlijk echt moeilijk om alle indrukken over te brengen maar kzal een beetje proberen… Er is ook zoooooveel te vertellen en zal dus zeker dingen vergeten die ik nog wilde zeggen…
Heb al drie dagen consultaties meegevolgd en twee dagen op zaal gestaan!
Consultaties: Moeders melden hun aan met hun kindje aan het lokaaltje van de hoofdverpleegster (haar stoel is een bed), daar wordt de leeftijd gevraagd, soms het gewicht gemeten en de temperatuur genomen (in de gang, met een eigen meegebrachte thermometer). Ze hebben allemaal een schriftje bij die ze dan ook moeten afgeven, dat wordt dan door een verpleegster bij de dokter bezorgd. In tegenstelling tot in België komen de moeders meestal alleen met hun kind naar de consultatie. Bij de dokter heb je dan het normale consult. Voor het klinisch onderzoek brengen ze zelf een doek mee die ze op de onderzoekstafel moeten leggen. Dan krijgen ze een ‘ordonnance’ mee van de dokter (dat blijkbaar ook op eender wat mag geschreven worden, en ook door eender wie mag geschreven worden eigenlijk) met eventueel een aanvraag voor bloed, echo of radiografie. Als ze dan terugkomen, blijken ze de helft niet gekocht te hebben of zijn ze niet langs het labo geweest wegens te weinig geld, écht erg! Een consultatie verloopt niet steeds gestructureerd. Soms zit de volgende al binnen met haar kind terwijl de ene nog onderzocht moet worden. De artsen nemen ook gewoon hun telefoon op (ook al zijn het niet-medische dingen) of onderbreken een consultatie om even met een kennis te gaan praten. Er was deze week een moment dat er twee kennissen van de arts, de arts, de verpleegster, drie mama’s met hun kinderen en ik binnenzaten in een kleine consultatieruimte! Ten eerste, té warm, ten tweede, probeer maar keer te volgen (vooral het Frans ook). Niet te doen!
Een kind met koorts wordt hier bijna altijd voor malaria behandeld, daarnaast smijten ze ook met antibiotica (tot soms 4 per keer). Van ziekten heb ik al vanalles gezien, van een simpele cyste tot een hydrocefalie, een ernstige deshydratatie (buikplooi die gewoon blijft staan, fontanel ingezonken tot en met), een anemie met een hemoglobine van 3,4 en hematocriet van 6,5%, oink, een longontsteking, een gebroken pols (wel groenhoutfractuur, behandeld met twee tongspatels als spalk en dan een verband)! Verder veel diarree, malnutritie, oorontstekingen, eczematiden, ronchi en crepitaties à volonté…
Al een gênant moment gehad, bij een vraag over symptomen van neurofibromatose zei ik café-au-lait vlekken (bruin dus), eueueueueuh, iets te laat beseft dat dat bij hen niet echt zo zal zijn natuurlijk :-s! Mr de dokter kon er nog om lachen.
Voor de niet-geneeskundigen, sorry voor het eventuele chinees! Toch ook al twee radiografieën gezien J!
‘s Middags wordt er niet gegeten en dat is een redelijk probleem voor mij! Gelukkig mag ik wel even pauze nemen om mijn broodje op te eten, al vinden ze dat dus wel vré grappig dat de blanke studenten dat altijd nodig hebben J!
De zaal: een patiënt die opgenomen moet worden en kan/wil blijven (soms geen geld!), krijgt een zaal toegewezen en zoekt dan zelf maar een bed uit. Ze moeten zelf een bedovertrek voorzien, muskietennetten zijn er wel van het ziekenhuis uit! Eten en drinken brengen ze ook zelf mee! Dan krijgen ze een papiertje met daarop een aanvraag om een dossier aan te maken, daarmee moeten ze naar de ingang van het ziekenhuis. Pas de dossier, pas de soins! Ze kopen zelf hun medicijnen, handschoenen, plakkers, naalden, spuiten, infuzen die ze nodig hebben in de farmacie van het ziekenhuis en geven dit dan aan de verpleging die het toedient. Het restje wordt voorzien van een naam en ofwel zelf bijgehouden of door de verpleging. Dus, geen medicijnen, handschoenen enzo. op de dienst zelf, vreemd! Infuzen worden geprikt en medicatie wordt toegediend op het einde van de gang, in het zicht van iedereen! In Afrika echt geen gêne zenne. Uitkleden voor iedereen, borstvoeding geven voor iedereen, de kinderen zijn precies ook van iedereen :-s. Als er een moeder weg is tijdens de ronde, neemt een andere moeder even over (ja, goed geslapen, wel keer overgegeven,…). De moeders zitten/liggen bij hun kinderen in bed trouwens.
Vandaag een poging mogen doen om een infuus te steken bij een kindje! Euh, eerste hinderpaal, te grote handschoenen waardoor deze overal aan haperen… Tweede hinderpaal, door de zwarte huid zie je de venen niet goed liggen (maar de verpleging ging wel zeggen waar ik ergens moest prikken :-s). Met 8 paar ogen rond me besliste ik om er wel volledig voor te gaan! Niet van de eerste keer erin maar na paar keer zoekend bewegen toch gevonden. Ik was content, tot… de infuusvloeistof ging lopen! De hand van het meisje zwol helemaal op, moet er dus ergens door gezeten hebben… Soit, poging 1 verliep niet zo vlot maar volgende week een tweede poging hoop ik!
Als we de hygiëne in België al erg vinden, dan is het hier toch nog een slagje erger zenne! Mieke en ik hopen allebei dat we geen appendicitis oplopen of enige andere operatie moeten ondergaan. Zelfs een bloedafname zou ik hier niet zooo graag meemaken.
’s Middags wachten we op elkaar om naar huis te gaan, we maken dat het verschil niet te groot is J.
Verder is het elke dinsdag de dag van ‘le grand ménage’, waarbij iedereen (behalve de dokters) helpt bij het kuisen van de gang, de ramen, de tafels, de banken,… Alles dus! Geen consultaties, twas wel een komiek zicht eigenlijk!
Elke woensdag is er ‘le grand tour’. Met zo’n 40-50 mensen (dokters, verpleging, stagiairs) worden de verschillende diensten (ped, gyn, interne, chirurgie) aangedaan en telkens stelt er iemand een patiënt voor waarna er vragen mogen gesteld worden! En ai, volgende week onze beurt… Voor de mensen die mij goed kennen, een HEL! En dan nog in het Frans!!!!!!!!!!!!! Dus al wie duimen over heeft, woensdag tussen 8u en 9u gaat het gebeuren :-s! Na een week is het Frans echt nog steeds helemaal niet ideaal, een ergernis…
Een taxi nemen is niet meer zoooo spannend en zo vreemd als in het begin. We roepen al vlotjes ‘deux cent, hôpital de Biyem Assi’ of ‘deux cent, CHU’ (of toch iets minder vlot van mijn kant ‘deux cent, hôtel de Biyem Assi’ J) en vinden het al minder grof als we niet direct meegenomen worden (vond dat de eerste keren toch redelijk beledigend). Tja, als ze onze richting niet uit moeten kunnen ze ons moeilijk meenemen hé! Meestal hebben we écht wel snel prijs!
Na onze werkuren zijn onze mannen duidelijk gespreksonderwerp nummer 1 (het gemis serieus onderschat!!!), kaarten we veel, bezoeken we het marktje, koken we, gaan we naar de bib voor internet, lezen we, kijken we naar een aflevering van Gossip Girl (:-)) maar kruipen we vooral vroeg in bed (jaja, 21u-21u30 is geen uitzondering, openvallende monden thuis waarschijnlijk ;-). De warmte maakt je toch moe. Wat betreft die warmte… het zweet loopt letterlijk langs mijn lichaam en benen naar beneden met momenten… In de zon stilstaan is verschroeiend rond de middag). Moeilijk in te beelden dat er in België momenteel sneeuw ligt (of donderdag toch).
Verder vage plannen voor het weekend, u hoort nog van ons :-)!
PS: ik hoop dat ik het kan laten om kindjes te ontvoeren naar België want ze zijn serieus knoddig ;-)!!! Echt superschattig!!!
Eerste afrikaanse stage
Deze week liepen we onze eerste stage op Afrikaanse bodem! En het moet gezegd worden: het is een verrijkende ervaring. Hiervoor moeten we wel vroeg opstaan (om 6u30!), goed ontbijten (want hier eten ze niet over de middag. ok, wij ontsnappen wel vaak een kwartiertje :) en een hobbelige taxirit overleven op weg naar het hospitaal van Biyem Assi. Het is een klein ziekenhuis dat veel charme heeft door zijn binnenpleintje, badend in het zonlicht. Ik begin met 2 weken gynaeco, Liesn op pediatrie, dan switchen we en we sluiten af met een gezamenlijke week op de ‘urgences’. Onze diensten zijn elk 1 gang groot en liggen recht tegenover elkaar. Gemakkelijk!
Eens aangekomen, had ik niet veel tijd om aan de dienst te wennen. Na 5 minuten stond de eerste vrouw al op bevallen. Meteen werd getest in hoeverre ik de bevalling zelf wou leiden. Heb toch maar beslist om eerst nog eens te kijken (observeren = leren, nietwaar?) en te assisteren. Het aankleden van de baby (die ondersteboven aan 1 been naar de tafel wordt gedragen) was een deel van mijn taak. Met voorzichtigheid begon ik aan de opdracht en al snel had ik door dat ze het hier wel sneller (en ruwer) gewend waren. Naarmate de dagen vorderden, kreeg ik alles wel al meer onder controle. Tussen de bevallingen en het checken van de ontsluitingen door, is er tijd voor een zaalronde, volgen van de consultatie, bezoek van de afdeling ‘family planning’ en praten met de verpleging (en voor de 1000Ste keer moeten uitleggen waarom een Belgische vrouw gemiddeld maar 2 kinderen wil..). Gezellige boel allemaal, zeker omdat er van een echte werkdruk geen sprake blijkt. De mede-geneeskundig studentes zijn ook vriendelijk en behulpzaam, maar zij hebben de komende twee weken vakantie. Het valt nog wat af te wachten hoe we ons plan zonder hen zullen moeten trekken want hun kleine tips zijn vaak goud waard. Vele van hen trekken de komende weken naar huis om de feestdagen voor te bereiden en voor hun kinderen te zorgen. Jawel! Wij zijn bijna de enigen hier zonder kinderen (en dat op ons 24 jaar! :). Voor het gemak zeggen we wel aan iedereen dat ik getrouwd ben en lies verloofd is… Meteen blijven de huwelijksaanzoeken achterwege… of ja… toch de meeste. Het is hier namelijk nog toegestaan dat je ‘het eigendom’ bent van meerdere mannen tegelijk, slik! Ook dat slaan we maar mooi af. Éen man is al meer dan genoeg, hehe!
Vreemd ook hoe ze Lies en ik niet uit elkaar kunnen houden. Als ze ons al niet voor dezelfde persoon aanzien(!), dan zeggen ze maar dat we zussen zijn… Tja, zoals wij soms denken dat alle zwartjes op elkaar lijken, hebben zij blijkbaar hetzelfde gevoel over blanken. En blank staat hier nog altijd gelijk aan ‘beter’. Het blijft vreemd aanvoelen. Als wij naar hier komen, worden we op een voetstuk geplaatst, terwijl zij bij ons echt vaak allesbehalve vriendelijk behandeld worden. Ik begrijp het toch niet helemaal… Maar onze blog is misschien geen goeie plaats voor mijn anti-vlaams-belang-propaganda.
Dat een bevalling de mooiste dag van je leven kan zijn, kan ik me hier toch maar moeilijk voorstellen. De bevallingen gebeuren allemaal zonder verdoving. Maar dat is nog niet het ergste. De omstandigheden zijn niet echt te vergelijken met de Belgische normen. Geen ondersteunende man (of zelfs moeder), geen empathische artsen/verpleegkundigen (geroep en/of geween wordt niet geduld) en geen optimale hygiënische omstandigheden. Alles wordt in de mate van het mogelijke zo proper mogelijk gehouden, dat wel, maar sommige basisregels worden soms toch met de voeten getreden. Volgens mij doe je geen steriele handschoenen aan om ze daarna nat te maken onder de kraan vlak voor het vaginale toucher… Het is jammer dat men zoveel meer betaald voor steriele handschoenen als je ze niet echt steriel gebruikt. Iedereen is hier relatief arm en alle materiaal (inclusief de medicatie) moet de patiënt zelf meebrengen. Het zit zo: een vrouw komt binnen om te bevallen, de verpleging schrijft alle nodige materiaal voor, een familielid/kennis gaat om alle materiaal naar de farmacie en vervolgens wordt de patiënt geholpen. Alles is hier zo geregeld: eerst betalen en dan komt de hulp. Consultaties en operaties worden ook op voorhand verrekend. Nog zo iets: de heelkunde! Dat is teruggaan in de tijd, ik schat zo’n 50 jaar. Alles wat te hergebruiken valt, hergebruiken ze (weliswaar gesteriliseerd): de mond- en hoofdmaskers, de afdekdoeken, de steriele schorten… Best wel interessant om het verschil eens mee te maken. Wat betreft de anesthesie, vermoed ik dat we nog verder moeten terugkeren in de tijd… Van een ‘monitor’ is niet echt sprake en van een ‘volledige anesthesie’ ook zelden. Heb al menig vrouw met haar tenen zien trekken tijdens het insnijden. Het is en blijft dan ook mijn grootste angst om hier geopereerd te moeten worden. Laten we hopen dat mijn appendix zich koest weet te houden, of op zijn minst nog een paar maanden. Ondanks mijn doemscenario, heb ik wel al enkele mooie operaties bijgewoond: paar sectio’s, enkele EUG’s, curretages (deze laatste wel zonder verdoving)… Maar het is hier al bij al zo slecht nog niet hoor! Naar het schijnt zelfs een van de beste afrikaanse landen... Aan de zuinigheid bij het gebruik van de materialen zouden we in België wel eens een voorbeeld mogen nemen.
Iedere dinsdag is er ‘le grand menage’… In het begin nogal onduidelijk wat dit precies inhield, maar als je iedereen ineens met emmers water ziet zeulen, kuisproducten te voorschijn ziet komen, iedereen ziet beginnen ramen lappen en kuisen... dan weet je het wel! Hier weinig geld voor kuisvrouwen en dan doen ze het iedere dinsdag maar samen met al het personeel (behalve de artsen). Er is duidelijk een verschil met België! De woensdag is er ‘le grand tour’… Zoals het woord al doet vermoeden, is het een toer door het hele ziekenhuis (Ja, er zijn hier toch wel 4 hospitalisatiegangen :) met alle artsen, verpleegkundigen en stagiaires. Ik schat zo’n 40 man. Tijdens die toer worden patiënten erg uitgebreid besproken. Lies en ik hebben het volgende week zitten: we moeten een patiënt voorstellen! Slik, laten we net daar niet zoveel zin in hebben in het Frans. De taal vormt een groter struikelblok dan gedacht, moet ik toegeven. Ze praten hier niet alleen ongelooflijk snel, het is ook een taaltje met veel andere (bij)klanken en vreemde articulaties (of ligt het aan de dikke lippen? hihi) . Helemaal anders dus dan ons school-frans waar we op voorbereid waren. Maar we worden er steeds beter in!
Onze dagen vallen vrij goed mee qua uren! We beginnen wel om 7u30, maar kunnen meestal eindigen tussen 14 en 16u zodat we nog iets aan onze avond hebben: internet, boodschappen doen,kaarten, babbelen, koken, dvd’tje kijken (owee, verslaafd aan het geraken aan ‘gossip girl’)…. Deze week ook voor de eerst keer echt Afrikaans gekookt: plantains (bakbananen) met groetjes van de plaatselijke markt! Best nog lekker en zeker het vervolgen waard. Het doet wel deugd om op tijd gedaan te hebben gezien het hier ongelooflijk snikheet plakkend, stinkend-naar-je-eigen-zweet-weer is. Je vertrekt in t-shirt en short in een draaglijke warmte ’s morgens vroeg, en komt in het heetst van de dag terug... Het hospitaal wordt wonderwel nog vrij goed verlucht, maar toch kan het de hitte niet volledig buitenhouden. De weersvoorspellingen beloven echter nog een warmere februari en maart. Dat belooft! In de mate van het mogelijke tracht ik dagelijks ook wat echografieën mee te pikken gezien ze daar airco hebben. Dit wordt verklaard door het feit dat de radiografie zich in hetzelfde lokaal bevindt als het labo. Buitenkomen uit dat lokaal komt wel dubbel zo hard aan: de hitte overvalt je. Maar vrees niet: een bruin kleur zullen we allerminst oplopen: te warm om in de zon te zitten zonder afkoeling in de buurt. Dit weekend zullen we misschien wel vragen aan Gaston om ons naar mijn droom-paradijs (aka hotel ‘mont-febe’) te brengen. Hopelijk lukt het.
De heimwee hadden we wel wat onderschat. Onze dipjes-momenten zijn wel aanwezig. Dat komt ervan als je twee zo’n gevoelige zieltjes samenzet natuurlijk (en Mieke zonder gsm-netwerk zet)… en het zal er met de komende feestdagen niet veel op verbeteren, vrees ik. Nu, we amuseren ons wel en houden vol! De routine van de stages zal ons in een stroomversnelling naar 26 februari voeren.
Tot de volgende !!
Bisous
Mieke
Eens aangekomen, had ik niet veel tijd om aan de dienst te wennen. Na 5 minuten stond de eerste vrouw al op bevallen. Meteen werd getest in hoeverre ik de bevalling zelf wou leiden. Heb toch maar beslist om eerst nog eens te kijken (observeren = leren, nietwaar?) en te assisteren. Het aankleden van de baby (die ondersteboven aan 1 been naar de tafel wordt gedragen) was een deel van mijn taak. Met voorzichtigheid begon ik aan de opdracht en al snel had ik door dat ze het hier wel sneller (en ruwer) gewend waren. Naarmate de dagen vorderden, kreeg ik alles wel al meer onder controle. Tussen de bevallingen en het checken van de ontsluitingen door, is er tijd voor een zaalronde, volgen van de consultatie, bezoek van de afdeling ‘family planning’ en praten met de verpleging (en voor de 1000Ste keer moeten uitleggen waarom een Belgische vrouw gemiddeld maar 2 kinderen wil..). Gezellige boel allemaal, zeker omdat er van een echte werkdruk geen sprake blijkt. De mede-geneeskundig studentes zijn ook vriendelijk en behulpzaam, maar zij hebben de komende twee weken vakantie. Het valt nog wat af te wachten hoe we ons plan zonder hen zullen moeten trekken want hun kleine tips zijn vaak goud waard. Vele van hen trekken de komende weken naar huis om de feestdagen voor te bereiden en voor hun kinderen te zorgen. Jawel! Wij zijn bijna de enigen hier zonder kinderen (en dat op ons 24 jaar! :). Voor het gemak zeggen we wel aan iedereen dat ik getrouwd ben en lies verloofd is… Meteen blijven de huwelijksaanzoeken achterwege… of ja… toch de meeste. Het is hier namelijk nog toegestaan dat je ‘het eigendom’ bent van meerdere mannen tegelijk, slik! Ook dat slaan we maar mooi af. Éen man is al meer dan genoeg, hehe!
Vreemd ook hoe ze Lies en ik niet uit elkaar kunnen houden. Als ze ons al niet voor dezelfde persoon aanzien(!), dan zeggen ze maar dat we zussen zijn… Tja, zoals wij soms denken dat alle zwartjes op elkaar lijken, hebben zij blijkbaar hetzelfde gevoel over blanken. En blank staat hier nog altijd gelijk aan ‘beter’. Het blijft vreemd aanvoelen. Als wij naar hier komen, worden we op een voetstuk geplaatst, terwijl zij bij ons echt vaak allesbehalve vriendelijk behandeld worden. Ik begrijp het toch niet helemaal… Maar onze blog is misschien geen goeie plaats voor mijn anti-vlaams-belang-propaganda.
Dat een bevalling de mooiste dag van je leven kan zijn, kan ik me hier toch maar moeilijk voorstellen. De bevallingen gebeuren allemaal zonder verdoving. Maar dat is nog niet het ergste. De omstandigheden zijn niet echt te vergelijken met de Belgische normen. Geen ondersteunende man (of zelfs moeder), geen empathische artsen/verpleegkundigen (geroep en/of geween wordt niet geduld) en geen optimale hygiënische omstandigheden. Alles wordt in de mate van het mogelijke zo proper mogelijk gehouden, dat wel, maar sommige basisregels worden soms toch met de voeten getreden. Volgens mij doe je geen steriele handschoenen aan om ze daarna nat te maken onder de kraan vlak voor het vaginale toucher… Het is jammer dat men zoveel meer betaald voor steriele handschoenen als je ze niet echt steriel gebruikt. Iedereen is hier relatief arm en alle materiaal (inclusief de medicatie) moet de patiënt zelf meebrengen. Het zit zo: een vrouw komt binnen om te bevallen, de verpleging schrijft alle nodige materiaal voor, een familielid/kennis gaat om alle materiaal naar de farmacie en vervolgens wordt de patiënt geholpen. Alles is hier zo geregeld: eerst betalen en dan komt de hulp. Consultaties en operaties worden ook op voorhand verrekend. Nog zo iets: de heelkunde! Dat is teruggaan in de tijd, ik schat zo’n 50 jaar. Alles wat te hergebruiken valt, hergebruiken ze (weliswaar gesteriliseerd): de mond- en hoofdmaskers, de afdekdoeken, de steriele schorten… Best wel interessant om het verschil eens mee te maken. Wat betreft de anesthesie, vermoed ik dat we nog verder moeten terugkeren in de tijd… Van een ‘monitor’ is niet echt sprake en van een ‘volledige anesthesie’ ook zelden. Heb al menig vrouw met haar tenen zien trekken tijdens het insnijden. Het is en blijft dan ook mijn grootste angst om hier geopereerd te moeten worden. Laten we hopen dat mijn appendix zich koest weet te houden, of op zijn minst nog een paar maanden. Ondanks mijn doemscenario, heb ik wel al enkele mooie operaties bijgewoond: paar sectio’s, enkele EUG’s, curretages (deze laatste wel zonder verdoving)… Maar het is hier al bij al zo slecht nog niet hoor! Naar het schijnt zelfs een van de beste afrikaanse landen... Aan de zuinigheid bij het gebruik van de materialen zouden we in België wel eens een voorbeeld mogen nemen.
Iedere dinsdag is er ‘le grand menage’… In het begin nogal onduidelijk wat dit precies inhield, maar als je iedereen ineens met emmers water ziet zeulen, kuisproducten te voorschijn ziet komen, iedereen ziet beginnen ramen lappen en kuisen... dan weet je het wel! Hier weinig geld voor kuisvrouwen en dan doen ze het iedere dinsdag maar samen met al het personeel (behalve de artsen). Er is duidelijk een verschil met België! De woensdag is er ‘le grand tour’… Zoals het woord al doet vermoeden, is het een toer door het hele ziekenhuis (Ja, er zijn hier toch wel 4 hospitalisatiegangen :) met alle artsen, verpleegkundigen en stagiaires. Ik schat zo’n 40 man. Tijdens die toer worden patiënten erg uitgebreid besproken. Lies en ik hebben het volgende week zitten: we moeten een patiënt voorstellen! Slik, laten we net daar niet zoveel zin in hebben in het Frans. De taal vormt een groter struikelblok dan gedacht, moet ik toegeven. Ze praten hier niet alleen ongelooflijk snel, het is ook een taaltje met veel andere (bij)klanken en vreemde articulaties (of ligt het aan de dikke lippen? hihi) . Helemaal anders dus dan ons school-frans waar we op voorbereid waren. Maar we worden er steeds beter in!
Onze dagen vallen vrij goed mee qua uren! We beginnen wel om 7u30, maar kunnen meestal eindigen tussen 14 en 16u zodat we nog iets aan onze avond hebben: internet, boodschappen doen,kaarten, babbelen, koken, dvd’tje kijken (owee, verslaafd aan het geraken aan ‘gossip girl’)…. Deze week ook voor de eerst keer echt Afrikaans gekookt: plantains (bakbananen) met groetjes van de plaatselijke markt! Best nog lekker en zeker het vervolgen waard. Het doet wel deugd om op tijd gedaan te hebben gezien het hier ongelooflijk snikheet plakkend, stinkend-naar-je-eigen-zweet-weer is. Je vertrekt in t-shirt en short in een draaglijke warmte ’s morgens vroeg, en komt in het heetst van de dag terug... Het hospitaal wordt wonderwel nog vrij goed verlucht, maar toch kan het de hitte niet volledig buitenhouden. De weersvoorspellingen beloven echter nog een warmere februari en maart. Dat belooft! In de mate van het mogelijke tracht ik dagelijks ook wat echografieën mee te pikken gezien ze daar airco hebben. Dit wordt verklaard door het feit dat de radiografie zich in hetzelfde lokaal bevindt als het labo. Buitenkomen uit dat lokaal komt wel dubbel zo hard aan: de hitte overvalt je. Maar vrees niet: een bruin kleur zullen we allerminst oplopen: te warm om in de zon te zitten zonder afkoeling in de buurt. Dit weekend zullen we misschien wel vragen aan Gaston om ons naar mijn droom-paradijs (aka hotel ‘mont-febe’) te brengen. Hopelijk lukt het.
De heimwee hadden we wel wat onderschat. Onze dipjes-momenten zijn wel aanwezig. Dat komt ervan als je twee zo’n gevoelige zieltjes samenzet natuurlijk (en Mieke zonder gsm-netwerk zet)… en het zal er met de komende feestdagen niet veel op verbeteren, vrees ik. Nu, we amuseren ons wel en houden vol! De routine van de stages zal ons in een stroomversnelling naar 26 februari voeren.
Tot de volgende !!
Bisous
Mieke
Abonneren op:
Posts (Atom)