l'arrivée

We zijn er dan, na een hele reis vol emoties in het warme Kameroen!
Laten we beginnen bij het begin. Om 4u opstaan was zo nog het ergste niet, wel het besef dat dit zowat de laatste momenten zouden zijn die we met onze geliefden zouden doorbrengen. Het afscheid in Lille was dan ook niet erg ‘aangenaam’ te noemen (een laatste knuffel .. en nog een.. en nog een…), maar een strikte noodzaak. Dit laatste beeld spookt nog steeds door mijn hoofd, maar ik hoop op een manier dat het nog zal verdwijnen. Ik voel me er namelijk nogal ongemakkelijk bij. Soit, de TGV richting Parijs verliep vlot, alsook het inchecken. Onze bagage (die net iets te veel woog dan de maximale 40kg) werd zonder verpinken zorgeloos op de band geladen. Na het inchecken werd alles duidelijk, geen weg terug, we gaan op avontuur naar Kameroen!
Het vliegtuig vertrok met een uurtje vertraging (we gaan naar afrika, remeber). In de boeiing van Air France konden we proeven van een laatste brokje westerse luxe. Een dekentje en hoofdkussen voor iedereen, een persoonlijke scherm met keuze uit zo’n 50 films, 300cd’s, games en zoveel meer… Mijn keuze lag vast: ‘up’ en ‘my sisters keeper’, beiden nog aan te raden en we hebben er echt nog deugd van gehad ook. Mijn buurman, Gaston, die erg naar zweet rook maar een deftige zakenman bleek (hij was scout voor kameroeneens voetbaltalent naar Europa te brengen), maakte al snel een praatje en zal ons zelfs zaterdag (samen met zijn vrouw) de stad laten verkennen. De tijd vloog (op alle manieren) voorbij en al snel stelden we ons de vraag of er inderdaad iemand zou staan op de luchthaven van Yaounde om ons op te halen. Want, zoals je weet, hebben onze voorgangers het enkele uren moeten wachten. Bij ons was het immers al donker (18u) bij aankomst en veel zin om te wachten hadden we niet. Maar wij hadden geluk: twee militairen met een bordje “étudiantes belges” wezen ons de weg en zorgden voor een persoonlijke VIP-behandeling. Massa’s starende mensen ook. Ligt dit aan ons ‘blank-zijn’, of aan de militaire bescherming, niemand die het weet. Het voelt wel vreemd om zo aangegaapt (sorry, een beter woord bestaat er hier niet voor) te worden. Ook het wachten op de valiezen met enorm veel gedrum in een immense hitte was een ervaring om niet snel te vergeten. Het is hier echt immens warm (tot 30°C) en naar het schijnt hebben wij juist het warmste seizoen getroffen. Het valt af te wachten hoe we dit zullen ervaren eens de stage begint. Airco is hier immers geen gekend begrip. Nadat onze valiezen dus val de laatste van de band rolden, konden we eindelijk vertrekken. Het was Roland (de ‘klusjesman’) die ons naar het appartement bracht. De autorit was zalig!! De vreemde cultuur imponeerde me en ik werd er eventjes stil van. Mensen leven hier echt op straat en mét elkaar. Toch sloeg de vermoeidheid toe en wilde ik zo snel mogelijk mijn gerief uitpakken en het cd’tje van Tim bekijken en beluisteren. Na een half uurtje door Yaounde rijden, kwamen we uiteindelijk aan onze “cinq appartements” aan. Het ligt even van de drukke hoofdbaan af en in een beveiligde omgeving, we zullen ons hier wel thuis voelen. Tot zover ons geluk voor vandaag. Eens aangekomen bleek de electriciteit gesaboteerd te zijn, althans, dat vertelde Roland ons en na een half uurtje stress en gepruts (weeral) was het wonder geschied: “elentriek”! Maar er was nog een tweede probleem: mijn gsm blijkt hier geen netwerk te kunnen vinden (ook al stel ik het handmatig in, dan nog weigert hij!) en kon ik dus enkel het thuisfront met lies haar gsm op de hoogte houden. Geen netwerk hebben, betekent niet alleen geen sms kunnen verzenden maar dus ook geen ontvangen, en juist op dat moment had ik ’t meeste nood aan contact met het thuisfront. Momenteel is het nog steeds niet in orde, zodat ik jullie massa’s lieve smsen niet zal kunnen beantwoorden of zelfs maar ontvangen… Ik kijk voor een oplossing en vraag wel aan tim of kris om thuis even te checken wat de oorzaken zijn. Internet zal dus totnutoe de enige manier zijn van communicatie. Gelukkig bracht de videoboodschap en de ingezonden liedjes op tims cdtje mij rust. Een bekende stem en gezicht, meer is niet nodig. Ook de verrassende kaartjes, veilig verstopt in de valies (dank je broer en pa en ma) waren een leuk en emotionele ervaring. De foto’s hangen al op en het avontuur kan beginnen!
’s Avond hebben we dan nog de bakkerij bezocht, wat brood gekocht, en het hier in het appartement wat naar onze zin proberen hebben en ons dagboek gestart. Straks gaan we naar de decaan om de stages te regelen, gaan we inkopen doen en kijkt Roland voor onze papieren.
Lieve, warme knuffel en tot hoors
Mieke

P.S. Ik heb er geen idee van wanneer we de volgende keer op internet kunnen (we zoeken alle mogelijkheden nog uit). Momenteel op een draadloos netwerk van de CHU-kliniek dat elk moment kan uitvallen