dag twee

Na een hele dag gewacht te hebben op de decaan (of zo leek het toch, die 5 uren), hebben we hem uiteindelijk gezien voor onze stageregeling. Echter, erg op de hoogte bleek hij niet, zijn gedachten zaten meer bij een of ander congres dat morgen hier blijkt plaats te vinden. Maar ondanks dit kregen we een warm onthaal met zelfs enkele woorden nederlands. Over de stage wist hij enkel te vertellen dat Prof. Atchou zich dat aantrekt en de ziekenhuizen contacteert. We wachten dus best tot hij terug is met de nationale voetbalploeg. Dit is dus vrijdag ‘le onze’. Dit wil zeggen: nog 3dagen uitslapen, de stad verkennen, nieuwe mensen ontmoeten en tips krijgen… en dat zien we natuurlijk supergoed zitten. Ware het niet dat Roland (die nu een ingenieur blijkt te zijn die aan de faculteit geneeskunde werkt) ons vertelde dat prof. Atchou hem had opgebeld om te zeggen dat we toch al met de stage mochten beginnen in Biyem Assi en dat de paperassen dan later wel in orde zouden komen. Wij zitten nu dus zowat in een tweestrijd maar hebben beslist om de leukste optie te nemen: wachten tot vrijdag! Het is trouwens ook de decaan die het voor het zeggen heeft, vinden we ;) Het aanpassen aan het (tragere) levensritme lijkt ons wonderwel te lukken. We vinden wat rust na deze intense periode van selectie-stress en UZ-toestanden.
Tussen het wachten door zijn we nog snel wat gaan eten en onze laptops gaan halen op hier op het draadloze netwerk te surfen (de max, als het werkt). Morgen proberen we het opnieuw en zien we of deze post lukt. Tevens ook een Kameroenese geneeskunde student ontmoet, Ascensius. Eindelijk iemand die Engels sprak en hierdoor werd wel snel duidelijk dat ons Engels toch wel iets comfortabeler aanvoelt dan het Frans, wat hier trouwens enorm veel varianten en rare intonaties blijkt te hebben. Een dezer dagen zouden we samen boodschappen doen. Het is namelijk nogal handig om een kameroenees mee te hebben als ‘bodyguard’ gezien je anders aangesproken (ah, les blanches, voulez vous me marriez…) en aangeraakt wordt.
’s Avonds heeft Roland ons nog een toer gegeven door Yaoundé en zijn we nog naar de supermarkt MAHINA gegaan om wat inkopen voor ons eerste avondmaal: spaghetti. Ook de ananas die we op straat gekocht hebben, smaakt heerlijk verfrissend. Waar we wel geen rekening mee gehouden hebben is dat het hier op een kwartier donker is met als gevolg dat we IN de winkel gingen toen het nog klaar was en er BUITEN kwamen in het donker. En daar stonden we dan: in onze t-shirt en short, de boodschappen in de handen en ver weg van alle DEET-producten en lange mouwen en pijpen. Tja, er bleef maar een optie over: de auto in en naar het appartement. Eén mug was me echter te vroeg af en liet een grote ‘bobbel’ op mijn rechterdij achter. Hopelijk is de cortisonecrème effectief en blijft de malaria achterwege. Afwachten.
’s Avonds hebben we dan nog kennisgemaakt met Vanessa, een meisje van 16j dat ook al contact heeft gehad met onze voorgangers. Ze vroeg om een ‘pakketje’ gezien we blijkbaar het ‘hot news in town’ waren (nieuwe blanken gearriveerd!). Eerst wisten we niet goed waar het over ging, maar het werd ons duidelijk dat de stagiaires vorig jaar een mp3 zouden beloofd hebben en ze kwam eens polsen of wij die toevallig niet meegekregen hadden. We moesten haar teleurstellen, maar ze had wel al een gsm gekregen. We zullen het nog eens checken. Verder heeft ze ons beloofd ons wat in te wijden in de plaatselijke groeten- en fruitmarkt zodat we de knepen van het vak leren en er dan zelfstandig naartoe kunnen gaan.
Vandaag ook ons eerste huisdier ontdekt: meneer de kakkerlak zat gezellig in de gang (aaah!). Gelukkig heeft Lies die vrij koelbloedig met een schoen kunnen verpletteren. Nu hopen we dat hij niet al zijn vriendjes en familie hiernaartoe heeft meegebracht want we hebben het niet begrepen op beestjes van die aard.
We houden jullie op de hoogte!

Bisous
Mieke