week tien

De stage:
Iedere maandag- tot woensdagmorgen om 7u30 is er de ‘sovjet’, een uurtje waarin de wacht overlopen wordt (en waar we kost wat kost aan proberen te ontsnappen) en een casus wordt voorgesteld. Best nog interessant…als je al snapt wat ze zeggen, want vaak is het snel aflees-kameroenees-Frans. Ideaal wel om wakker te worden en de dag te beginnen.
Erna trekken we naar onze dienst: Urgentie-pediatrie! Hier in Kameroen, in een paar woorden: vreemd, choquerend maar… leerrijk!
- Vreemd: omdat het woord ‘urgenties’ nogal relatief is… De verwachting koesteren dat alles hier dringend zal zijn, is (zoals in België trouwens) vrij naïef. Nu, dat geeft ons niet, we zijn er om gelijk wie te helpen en het komt zeker van pas voor mijn huisartsopleiding. Meestal stroomt het volk rond 9à10u goed binnen en worden de schriftjes geklasseerd in volgorde van presentatie. Vaak is het dus voor de ouders “enkele uurtjes geduld hebben” en hun beurt afwachten… Echte urgenties krijgen wel voorrang, maar het loopt toch wel niet bepaald ‘vlotjes’. Urgenties waar Belgische artsen zouden op afvliegen (subcomateuze kinderen…), worden hier in alle gemak en met alle geduld aangepakt. Het vreemde is dat de artsen ook met niks op te jagen zijn. Als Westers stresskonijn kan ik er soms niet bij, maar kom… het werk raakt uiteindelijk ook (op tijd?) gedaan en wordt anders doorgeschoven naar ‘la garde’.
- Choquerend: omdat je hier dingen ziet die in België niet geaccepteerd zouden worden. Zoals overal geldt het principe: koop eerst het materiaal en de medicamenten en erna kunnen we ze toedienen. We waren nog maar een dag ver en we hebben zo een kind zien sterven (ik beken: het was al half comateus toen het binnenkwam en zou het in België ook niet makkelijk gehad hebben om te overleven). Het meisje van 4,5j is gestorven toen de ma de medicatie was gaan kopen… alleen. Lies en ik zagen het gebeuren: we waren een anamnese aan het afnemen van een ander kind en in onze ooghoeken zagen we het kind niet meer ademen, snel onze stethoscoop erop: geen hartslag meer ! Snel de verpleegster alarmeren, maar die kon niet meer zeggen dan: “het zat er aan te komen, haar ogen waren al in mydriase, reanimatie heeft geen zin meer”. De ma komt terug en niemand die iets zegt. Ze heeft dus zelf moeten ontdekken hoe ‘laat’ het was… Ook niks van psychologische opvang of zo en mijn Frans is net niet goed genoeg om het zelf deftig te doen. Achteraf bekeken had ik het misschien beter wel geprobeerd. Het meisje heeft er ook nog zo’n half uur gelegen, in het zicht van iedereen (geen privacy hier!) met zoals gewoonlijk nog een ander kind op de onderzoekstafel. Dit brengt ons bij een tweede choquerend feit: de urgence-afdeling is bijzonder slecht ingericht. Een otoscoop dienen de artsen zelf mee te hebben (wij moeten dus altijd ergens ‘schooien’) en werken dan meestal nog niet (“aja, de batterijen zijn al een paar dagen plat…”) Het komt dus voor dat je een paar dagen niet in oren of kelen kan kijken… maar daar maakt niemand zich hier druk om, alleen ik dan ;) Het is ook altijd een half gevecht om een plekje te vinden om een kind te onderzoeken. Op elk van de drie onderzoekstafels kunnen telkens twee kinderen, maar die liggen nogal snel ‘vol’ gezien een kind daar zeker een hele (voor)middag kan blijven liggen aan een infuus/voor bloedtransfusie... Als je voor de tiende keer moet zeggen “sorry mevrouw, we zullen even moeten wachten op een plekje om je kind te onderzoeken” en in je ooghoek liggen nog tien schriftjes te wachten, dan voel je je soms wel ambetant en opgejaagd… zeker op een spoedafdeling. Nu, het is nog erger dat een urgentie-afdeling van een vrij groot gespecialiseerd pediatrisch ziekenhuis in de hoofdstad blijkbaar ook kan bestaan zonder zuurstofflessen. Het zal jouw kind dus maar wezen dat net zuurstof nodig heeft: pech! Maar geen probleem: zendt het kind (meestal in vergevorderde status vanwege zuurstofnood) gewoon met de ouders naar het universitaire ziekenhuis want er rijden toch taxi’s genoeg. Ik vraag me serieus af hoeveel kinderen er zo al niet in een taxi overleden zouden zijn. Niet teveel bij stilstaan is nog steeds het beste voor de eigen mentale overleving.
- Leerrijk: omdat je de gehele anamnese en KO zelf mag doen, een resumé maakt, onderzoeken en therapieën voorschrijft en die voorlegt aan de arts. Je leert er om goed klinisch te denken en de artsen schrikken er niet voor terug om wat extra uitleg te geven. Ondertussen wil men ons ook enkele lumbaalpuncties (die hier evenzeer door verpleegkundigen worden gedaan) laten uitvoeren. Vorige week zijn we er nog niet aangeraakt, misschien deze week?
De ontspanning:
Vrij rustig weekje op dat vlak! Vrijdagavond op het gemak iets gaan drinken met Pierre en zijn vrienden. Na een regenachtige zaterdag kent Grey’s anatomy steeds minder geheimen voor mij en na een zonnige zondag heeft ‘colline emana’ ook haar geheimen prijsgegeven. Heb mij er weliswaar wat aan mispakt door de verschroeiende hitte, dus de komende week zal toch wat bekomen worden.

Tot volgende week, fris en monster (oeps, monter)!

Bisous

Mieke