...

Tis al een tijdje geleden dat ik van me laten horen heb op de blog dus vandaag nog keer een effortke.

Onze laatste week stage in Biyem Assi ging door op de ‘urgence’, het equivalent van de spoed + de huisarts in België (wat daar ook veel op hetzelfde neerkomt J). Mijn eerste dag zat ik bij de vrouwelijke hoofdgeneesheer en kreeg ik bij elke patiënt vragen naar mijn hoofd geslingerd ‘waar denk je aan’, ‘wat is je differentiaal diagnose’, ‘wat ga je doen’, zeer leerrijk maar ook zeer confronterend want er zitten precies toch wat gaten in mijn kennis. Smiddags is de loodgieter gekomen voor onze kapotte toiletten. Ondanks de verzekering dat ze nu voor lange tijd in orde zouden zijn, waren ze nog geen 5 dagen later alweer half stuk… Tssssssssss!
De andere dagen bij verschillende dokters meegevolgd waaronder Dr. Seme, één van de meest bizarre dokters die ik ooit al tegengekomen ben in mijn leven, maar eens je wist hoe je met hem moest omgaan was het hilarisch. Ik mocht ook veel zelf doen en heb op die week veel bijgeleerd!
Donderdagavond zijn we mijn mama en mijn meter gaan afhalen van de luchthaven. Kmoet zeggen, het doet toch vreemd om plots familie bij je te hebben hier. En herinnering aan mezelf: wanneer er vrouwelijke familieleden komen is het beter dat je een extra inspanning doet om je huis te kuisen want anders… Maar hoe meer volk, hoe meer vreugd en vooral hoe minder je wordt lastig gevallen op straat!

Zoals Mieke al vermeld heeft, is ook zij ten prooi gevallen aan de malaria die laatste week en heeft ook zij de effecten gevoeld van de antimalariamedicatie. Normaal gingen we zaterdag al vertrekken op ons reisje maar Mieke was nog niet bekomen van haar medicatie en ik begon weer de symptomen van malaria te vertonen dus we zijn nog een dagje thuisgebleven. Zaterdagavond beslist om mijn antimalariamedicatie terug in te nemen, beter vroeg dan laat en ik wou op tijd gerecupereerd zijn om de Mount Cameroon te beklimmen! Maar ik had toch beter moeten weten eigenlijk… De rust in Kribi, met de grijze maar warme zee, zijn watervallen en zijn crevetten was niet genoeg en blijkbaar deed de hoogte in Buea, het startpunt van wandelingen op de Mount Cameroon, me ook niet echt goed! Had graag eens geweten hoeveel werkende rode bloedcellen ik op dat moment nog had… Een bergwandeling maken was dus een ware utopie en mama bood aan om samen met mij bij ‘madame cathérine’, onze gastvrouw thuis te blijven maar uiteindelijk is het Mieke geweest die ook beneden bleef. Vooral veel proberen rusten, fruit eten en bizarre planten eten om mezelf toch maar iets beter te voelen. Op donderdag zijn we dan vertrokken naar Limbe, een andere kuststad met zwarte stranden, warme zee, koud bronwater om te verkoelen, zicht op bergen,… Het doet raar om mist te zien en toch warm te hebben. Vrijdag kwamen mama en tante Els toe van hun bergwandeling. Blijkbaar een hele belevenis! Een dagje rust hebben ze wel verdiend voor we op zaterdag weer supervroeg opstaan om op een deftig uur terug in Yaoundé te zijn! Lange, superwarme busreis. Het appartement zien voelt als een beetje thuis komen! Zondag blogberichten in orde maken, emails schrijven,… En mentaal voorbereiden op onze stage die deze week weer begint :-)! Hopelijk houdt de gezondheid hier nog 5 weken want tbegint zwaar op mijn zenuwen te werken… Verder moet iedereen duimen voor Kameroen, die zijn door naar de kwartfinales van de Africa-cup!
Volgende keer hopelijk nieuwe gynaeco-ervaringen!
Groetjes aan iedereen daar!
Lies