week vijf

Een vrij drukke week achter de rug. De laatste week pediatrie in Biyem Assi en het moet gezegd: leerrijk en terug zo confronterend verschillend. Een ziekenhuis een hele dag zonder stromend water, kinderen die sterven, neonaten die ontslaan worden zonder enig onderzoek, antibiotica waarmee (ook vaak ten onrechte) wordt gesmeten en liefst toegediend in combinatietherapie, artsen die mensen op een heel directe toon terechtwijzen (nog nooit een les communicatie gehad!), gsm’s die door iedereen op elk moment worden beantwoord, mensen die een hele morgen-middag én namiddag niet eten of drinken, de recyclage van alles-wat-je-maar-kan-bedenken… Maar wat me het meest van al treft is dat geneeskunde hier precies geen basisrecht is! Je wordt pas geholpen als je de nodige (financiële) bewijzen kan voorleggen, anders: terug naar huis. Een voorbeeld: een vrouw met HIV komt ten einde raad met haar kind van 4 maand binnen, 40°C (=Malaria Grave =opname!!). Ze kan haar eigen medicatie nog niet betalen en de meeste familieleden blijken reeds gestorven. Dat armoede gepaard gaat met een delay in diagnostiek, behandeling en prognose is reeds gekend, maar dat het zo’n vormen kan aannemen dat het een basisrecht afneemt, had ik niet gedacht. Mensen doen in geval van geldnood tijdelijk beroep of familie/vrienden, maar in haar situatie was dit onmogelijk. Ons eigen ‘voorval’ heeft Lies waarschijnlijk al even uit de doeken gedaan, en het bewijst nog maar eens hoe hopeloos je hier kan zijn en hoe weinig je zelfs al ‘rijke’ blanke kan betekenen. Het is onmogelijk om iedereen geld te lenen/geven die het vraagt of nodig heeft. Om terug te keren naar het verhaal: het kind kan dus niet worden opgenomen en als kers op de taart stuurt men de vrouw weg met de mededeling dat ze hier morgen ook niet moet staan als haar kind convulsies doet… Confronterend en frustrerend tegelijk.
Dat ook een lumbaalpunctie hier geen pretje is, zal ik geweten hebben. Een kind van negen dat zonder enige uitleg (en zonder lokale anesthesie) een naald in de rug krijgt, trekt zich vanzelfsprekend terug. Door zijn volharding blijft de arts echter doorgaan met als gevolg nog meer gespartel en een naald die alsmaar dieper verdwijnt. De eerste poging levert enkel bloed op. De tweede poging gaat niet veel vlotter. Maar de derde keer, nu met vier verpleegkundigen op de jongen, lukt het nog net. In het algemeen is er hier in Kameroen van een empathische aanpak weinig sprake en dat stoort me uitermate. Ook om de woorden ‘merci’ ‘voici’ ‘s’il vous plait’… te horen, moet je veel moeite doen, zelfs in café’s of in hotels.
Dit brengt ons bij ons eerste ‘weekendje weg’: MBALMAYO! Zaterdag ondanks de vermoeidheid en draaiduizeligheid toch vertrokken vanuit Mvan waar we in een minibusje (500 CFA) werden gepropt. Een bus vertrekt pas als hij (over)vol zit, d.w.z. met 5 op een zetel van 4. Maar valt al bij al goed mee. De 40minuten waren vrij snel voorbij en we hebben er hoogstens een pijnlijke rug aan overgehouden. Het landschap onderweg was adembenemend mooi! De overnachting in Jardin des tropics (8 000 CFA/kamer) met zwembad (ok, ik was direct overtuigd :) was naar afrikaanse normen niet slecht. In elk westers land zou je door de ongemakken (tijdelijk geen electriciteit, geen stromend water, kapotte airco…) onmiddellijk gaan klagen aan de receptie, maar ik Afrika neem je dat erbij. Via de receptioniste zijn we terechtgekomen bij Solange (noemt echt iedere vrouw hier zo?) die wel iemand wist om ons naar EBOGO te brengen, 18km verderop. Het is een afgelegen, typisch primitief Afrikaans dorpje waar we graag op de Nyong rivier een tochtje met de pirogue (artisanaal houten bootje) hadden gemaakt. Voor 15 000 CFA wouden ze ons er wel naartoe voeren, wachten en terugbrengen. De weg ernaartoe was een hels avontuur. Eens we de verharde weg verlieten, kwamen we op een aardeweg terecht. Grote stofwolken tot gevolg en we konden kennismaken met de vreemde symbiose van mens - dier (geit-varken-kip-hond-kat…) en natuur. Voor 10 000 CFA hebben we dan een pirogue gehuurd met een echte ‘tarzan’ erin (ja, ladies ;) voor een tocht van 2uur. SCHITTEREND! We hebben wel geen enkele chimpansee, gorilla, antilope, alligator… gezien, maar ik heb echt genoten en werd overdonderd door zoveel natuurpracht. Alles is hier zo puur. Genieten in de beste zin van het woord. Foto’s volgen! Zondag dan nog snel eens in het zwembad geplonst en terug naar Y’de vertrokken om op ons gemak te zijn voor de komende, laatste Biyem Assi werkweek op de urgences.
Donderdagavond komt onze eerste lichting bezoek (lies’ ma en tante) en dan trekken we er een weekje op uit: Mount Cameroon, Limbé, Kribi… Erna verhuizen we naar Hôpital Central voor een 4,5weken. Een kleine waarschuwing op voorhand: een blogbericht volgende week zit misschien niet in, maar later wordt alles in detail besproken. Treur dus niet, beste volgers… Onze tweede lichting (mijn vader en broer) komt nadat de anderen vertrokken zijn en zal er ook nog een weekendje Kribi (en zoveel meer) inzitten. Hopelijk raakt het visum nog op tijd in orde gezien de UGent er zich lekker vantussenuit getrokken heeft (‘ze zijn geen reisbureau’) maar ik heb er alle vertouwen in en we zullen iedereen hier met veel plezier en enthousiasme rondleiden.
Intussen ook al een zekere vieze-beesten-angst overwonnen. Er zijn reeds veel kakkerlakken, grote (springende!) spinnen, salamanders … mijn gezichtsveld gepasseerd en ik schrik er telkens minder van. Lies heeft wel het meeste lef om ze te verpletteren (met de nodige hilariteit ;) en dan is het mijn taak om de restanten op te kuisen.
In de hoop dat we niet door allerlei beesten in het appartement opgegeten worden, tot de volgende!

‘doc mieke’